Categorie: radio

Wat te bewijzen was: Het Lied

Sedert we goed en wel bezig zijn met onze podcast (die steeds populairder wordt, we moeten daar eerlijk in zijn), wordt Marc Hermans ook steeds strenger, heb ik al gemerkt. Zijn credo luidt nu als we het niet kunnen bewijzen, is het niet gebeurd! Welnu, het feit dat ik onlangs mijn bescheiden dagboek uit de zomer van 1979 op zolder terug vond, maakt het een stuk eenvoudiger om te voldoen aan die strenge Hermans-eis.

Om een willekeurig voorbeeld te geven: in de maand juli van dat gezegende jaar hebben mijn zeer gewaardeerde collega’s (ze hebben mijn leven gered, en ik stel dat nog altijd op prijs) Wim de Groot, Johan Vermeer en Daniel Bolen samen met mezelf in de studio van Mi Amigo een lied gemaakt en gezongen dat sindsdien in beperkte kring bekend staat als Het Min Of Meer Gezongen Magdalena-lied.

De bedoeling was toen om in de voetsporen van o.m. Marc Jacobs en Frank Vandermast te stappen die een paar jaar daarvoor enkele Mi Amigo strijdliederen hadden gemaakt, zeer succesrijk overigens. Wie herinnert zich niet meer Ik zit op de Noordzee en ik draai platen? op de melodie van The Disco Duck. Of natuurlijk Mi Amigo 319, niets houdt ‘em tegen op de vrolijke wijs van The Arabian Affair. Dat hebben zij gepresteerd hé, die twee. Op de Magdalena wilden wij ongeveer hetzelfde gaan doen, maar dan met Love Me Tender.

Ik heb daar blijkbaar over geschreven in mijn Magdalena-dagboek, bestaande uit een twintigtal totaal vergeelde bladzijden, waar de geur van de dieselolie nog vanaf komt, ik schreef het al eerder. Is dat fragment uit mijn dagboek genoeg bewijs, Marc Hermans?

Op 13 juli 1979 klom / sprong / stapte ik aan boord van dat zendschip. Dat is nu 44 jaar geleden, reden te meer om het een beetje te vieren dat ik die unieke Zomer mocht meemaken. Dus ik ga tijdens de zomer van 2023 (ja hij is volgens mij nu echt begonnen, heet warm kreun zweet) dat dagboek hier publiceren, telkens op de dag zelf maar dan 44 jaar later. Ik ga er mee beginnen op 13 juli, dat is mijn vaste voornemen. Hoe we daar dan eventueel met Tivoli Road op inpikken, zal onderwerp worden van enige teammeetings met Marc en ik zelf.

Maar hoe we deze keer ingepikt hebben met ons lief podcastje, dat staat al vast. Morgen komt de nieuwe aflevering online. En goede verstaanders, trouwe luisteraars, ijverige stalkers en gewoon slimme mensen hebben het al door: we gaan het hebben over het Magdalena-lied, dat integraal in de aflevering zal zitten. Dat had ik nu nooit verwacht, die spannende juli-avond aan boord van het zendschip MS Magdalena, dat ik het 44 jaar later over dat lied zou hebben in een zogeheten podcast. Luister morgenavond, vrienden. Oh ja, voor de speurneuzen: het Magdalena-lied staat al maandenlang ergens op deze blog. Als je goed zoekt, zou je het normaal gezien kunnen vinden.

En hier kan je meer lezen over mijn Zomer van het Zendschip op de Zee:

Mijn Jersey Girl 
De kok heette Kees  
De lokroep van de ether  
De blijde intrede van P. Valain  
De Parel van de Noordzee

Het staat geschreven en gedrukt.
Dus het is niet van de pot gerukt!

Zware spanningen, stuur bemiddelaar!

Ken je dat? Dat je op zoek bent naar iets, en je weet honderd procent zeker dat het op zolder ligt. Helemaal zeker. En je besluit te gaan zoeken. En raad eens. Je vindt het langs geen kanten. Maar wat je wèl vindt, zijn stapels andere dingen, die je nièt nodig hebt maar die toch zo waardevol zijn, dat je het universum bijna dankbaar bent voor de ruil die het voor je in orde heeft gebracht. Wat je al lang zocht, vind je dus niet. Maar je krijgt zoveel andere waardevolle dingen in ruil.
Dank u universum! Dank u schattebout! Altijd beleefd en lief zijn tegen het universum, als er één ding is dat ik geleerd heb in mijn leven, is het dat wel.

Ik ben al weken op zoek naar een videocassette van een televisie-programma dat Marc en ik in de spannende jaren tachtig van de vorige eeuw bedachten, en waarvoor we zelfs een piloot-aflevering mochten maken voor de VTM, toen die nog maar pas was begonnen met uitzendingen. Jan Schodts weet daar meer van, maar die heeft het verhaal van onze pilot meegenomen in zijn graf.

Soit, op vraag van Marc ging ik aldus op zoek naar die videocassette, die we indertijd als souvenir meekregen van Videohouse. Verder ga ik het er nu nog niet over hebben, ’t is een spannend verhaal dat met een sisser afliep, maar we deden het toch maar. We zullen dat verhaal voorlopig opzij leggen voor Tivoli Road. Eerst nog maar de bewuste videocassette zien te vinden. Universum of niet, ik moet en ik zal ze ergens opduikelen.

Maar: ik ben zeer blij met wat ik verder nog allemaal vond op zolder. Niet te geloven dat ik al die spullen nog niet eerder kon opgraven. Uit de korte periode van mijn wondermaanden op het schone zendschip van Mi Amigo heb ik mijn dagboek dat ik toen bijhield, teruggevonden. Daarin lees ik nu details die ik echt helemaal vergeten was. Het was echtwaar de eerste keer sinds 1979 dat ik het stapeltje A4-bladzijden in mijn begerige handen vastpakte. Mensen die mij kennen, weten dat ik geen boek kan vasthouden zonder er minstens één keer aan te snuiven. Niet zo maar ruiken. Nee: snuiven! Ik zweer u, vrienden. De geur van de zomer van 1979 zit nog in die bladzijden. Het is de geur van zeezout en dieselolie. Man man man.

En ik heb een paar bladzijden gevonden met een lijst met nummers en codes. Nummer 66 bijvoorbeeld: stuur geneesmiddelen voor verkoudheid of griep. Nummertje 5 betekende: we zijn drijvende. En numero 6 wilde zeggen: we zijn varende. Echt, het staat er zo. Binnenkort zullen jullie de hele lijst zelf zien, zodra ik ze hier kom te publiceren.

Nummer 64 dan nog:
intern zware spanningen onder de bemanning, stuur bemiddelaar.
Tja, dat beloofde niet veel goeds, dacht ik toen ik die lijst voor het eerst doorlas.

Voor de rest vràgen die schatten op zolder er gewoon om. Ze staan garant voor nog een aantal afleveringen van Tivoli Road. Misschien wel bonus-afleveringen.. Tenslotte, het universum was deze keer ook gul met schenken. Ik zou zelfs durven zeggen, dat ik op zoek ging naar één videocassette en terugkwam met een flink aantal bonus-cadeaus.
Dank u schattebout.

Stan Haag vandaag (en in 1985)

Maak maar wat extra reclame voor de podcast van vrijdag, kreeg ik als instructie te horen van de genaamde Hermans.
Onze wekelijkse wandeling over Tivoli Road zat er op. We genoten van het zonlicht dat door de bladeren filterde terwijl we langs het kronkelende pad liepen, omringd door het vrolijke gegil en gelach van schoolkinderen. We realiseerden ons dat ze wel iets moois hadden weten te maken van dit park. De energie en levendigheid in de lucht vulden ons met een gevoel van positiviteit en verwachting.

Marc in rustige afwachting tot de opname kan beginnen.

Is het met of zonder BTW? zou ik willen vragen aan de baas van Stad Mechelen die deze keer zeker een mooi stukje poëtische promotie voor zijn park krijgt van mij.
En de podcast? Het is een aflevering geworden, die ik aan iedere rechtgeaarde radio-fan kan aanraden. Het gaat onder meer over enkele hilarische momenten van de genaamde Stan Haag, beroemd en bekend van Radio Veronica en ook van Radio Mi Amigo. Beklijvende fragmenten die u zullen bijblijven, dames en heren en eventuele x-en.

(En nu alvast wat reclame voor volgende week: een exclusieve opname van iets van de Magdalena)

Tijd brengt raad en vergiffenis

Straks om 18 uur gaat de nieuwe week-aflevering van Tivoli Road online op de website. En als Spotify een beetje mee wil, in de loop van de avond ook dààr. Het is weer een vrij lange episode geworden, waarin we het verhaal uit de doeken doen van de exit van Ronny Van Gelder bij Mi Amigo Duisburg. Zelf vind ik het niet één van onze fraaiste belevenissen. Maar ja, voorbij is voorbij. En spijt komt altijd.. inderdaad: te laat.

In 2004 was Ronny te gast bij ons in Zondag Zondag, een goed beluisterd radioprogramma op Radio Forest in Hamme. Eén en ander hebben we toen met Ronny uitgeklaard. Het komt er op neer dat hij ons de pauselijke zegen gaf, vol van vergiffenis en zo. Fragmenten uit dat programma kan je horen in de aflevering van onze podcast.

En ter verdere kadering en duiding, zal ik hier een linkje zetten naar een vorige posting op mijn blog waarin ik het toen had over de bewuste Zondag Zondag van die week. En beter kan ik het nu, anno twintig roerige jaren later, eigenlijk niet zeggen. Lees zelf maar, matekes.

In de wei staat een koe

En die koe zegt aai love joe heppie beurdee toe joe.
Ja, straffe toeren eigenlijk. Vanmorgen ben ik extra vroeg uit mijn bed gekropen, want ik had een afspraak met Marc Hermans, los van onze wekelijkse wandeling voor Tivoli Road. Een bonus-wandeling, zeg maar.

Vandaag is het 42 jaar geleden dat Maeva officieel in de lucht kwam, na wekenlange testuitzendingen. Zondag 24 mei 1981, het is een historische datum geworden. En niemand die er op die zondag bij was, kon op dat moment bevroeden dat het nieuwe radiostation de geschiedenisboeken zou gaan halen. Soms slechts een voetnoot. Maar vaak ook (vooral dan in de media-geschiedenisboeken) een uitgebreid hoofdstuk.

Zoveel decennia later blijft 24 mei voor duizenden luisteraars nog steeds een bijzondere datum. Voor ontelbare radio-makers is het een soort van mijlpaal. De creatieve makers voor wie de mannen en vrouwen van Maeva een voorbeeld zijn gebleven. Soms een motivatie om zelf ook radio te gaan maken. Een soort van Olympische vlam die doorheen de jaren werd doorgegeven. Zoals de tekst van het liedje gaat: symbool voor de collega, zend uit!

Dirk Van Brabant is zo’n maker die nu nog altijd zijn ding doet op Radio M FM met het ochtendprogramma Die Zotte Morgen. Dirk had ons een paar dagen geleden gevraagd of wij ons steentje wilden bijdragen in zijn programma ter gelegenheid van deze speciale dag. Aangezien de genaamde Dirk in mijn verre verleden de rol speelde van sidekick bij mijn zowat wekelijkse gastoptredens met de Maeva drive-inshow in de Saturnus in Peizegem (Merchtem), hoefden Marc en ik daar niet super lang over na te denken. En technisch is het in deze 21ste eeuw ook niet echt ingewikkeld om de verbinding te leggen tussen Mechelen en de Vlaamse Ardennen. Zodoende konden wij nog eens live een paar interventies doen vanuit ons geliefde Tivoli Park, maar deze keer uitgezonden in het landsgedeelte waar Die Zotte Morgen vrij populair is.

Selfie met Dirk Van Brabant

Overigens, Dirk Van Brabant is altijd een soort van fan geweest van ons (dat heeft hij zelf ook al gezegd, dus ik mag het herhalen) en hij vroeg of hij ooit eens een selfie mocht nemen samen met ons. Het zal niet evident zijn om een afspraak te maken face to face. Maar toch hebben we zijn droom een beetje waar gemaakt, we zijn zelf ook wel een soort van creatief.

En wij zouden wij niet zijn, als we ook vandaag niet snel zouden schakelen. Heb je het programma vanmorgen niet gehoord? Val je buiten het ontvangstgebied? Dan kan je onze tussenkomst nog eens horen in de vorm van een BONUS-aflevering van onze podcast.

Wie is Didier?

Straks om 18:00 verschijnt de wekelijkse aflevering van Tivoli Road op welhaast magische wijze online op de website van onze podcast. De items die op de agenda staan, zal ik hieronder even oplijsten voor de mensen die van lijstjes houden. Ikke niet dus. Maar aangezien ik een echte mensen-mens ben, wil ik dergelijke personen gerust een plezier doen met zo’n lijstje:

  • de brievenrubriek
  • het Ben van Praag-dagboek van Luc Nackaerts
  • de pseudoniemen van de presentatoren van Tivoli Road
  • mijn ex-schoonbroer
  • de start van Mi Amigo Duisburg
  • Ronny Van Gelder, Guido Babbelaar, Bert De Groef, Herbert Visser, Ingeborg
  • het gevoel voor humor van T. Hermans die aandringt op minder grapjes
  • een toevallige ontmoeting met Frans, die iets tè eerlijk blijkt

Het is alweer een vrij lange aflevering geworden. Mocht je de voorkeur geven aan een kortere uitvoering in de toekomst, laat het ons gerust weten op de geijkte manieren, zoals e-mail bijvoorbeeld.

Het antwoord op de vraag Wie is Didier? laat ik voorlopig in de lucht zweven. Voor de nieuwsgierigen: de vraag zal worden beantwoord in de aflevering van vanavond. Qua teaser kan dat weer tellen, nietwaar?

(c) Luc Nackaerts 1984

Voor gans Vlaanderen

En wat staat er op het menu voor vanavond?
Een beetje het vervolg van vorige week, daar komt het op neer. Stel dat ik u zou vragen wie is er ooit al in de Heidestraat in Tervuren geweest? Er zullen dan niet zoveel mensen zijn die hun vinger opsteken onder begeleiding van de kreet ikke ikke ikke!

Maar ikke dus ja. In 1984 bijvoorbeeld. In dat jaar heb ik op het adres in kwestie nog gewerkt bij een lokale radio, die onder de naam Radio Lipstick uitzond voor de Druivenstreek en zo. Die lokale radio zou in dat jaar het lokale voor gezien houden om het landelijke avontuur aan te vatten. En uitzenden voor heel Vlaanderen, dat doe je niet met een naam als Radio Lipstick. We moeten daar eerlijk in zijn. Dusssss….. (tromgeroffel!) …. met eenparigheid van stemmen werd gekozen voor de toch iets nationaler klinkende naam Mi Amigo.

Guido Babbelaar en Ronny Van Gelder

Om heel duidelijk te zijn, ik ga op deze plaats niet de discussie aangaan of het nu wèl of not done is om de naam van een historische en iconische zeezender te gebruiken voor een radio die aan land programma’s uitzendt.
Ten eerste, ik vind ook dat het eigenlijk nooit een goed idee is om die keuze te maken. Ten tweede, ik heb daar indertijd terzake geen inspraak bij gehad, en ten derde, de feiten zijn al lang verjaard en gelijk welke discussie zal daar niets meer aan veranderen.

Bruno en Ingeborg

Lang verhaal kort, in onze podcast Tivoli Road besteden we vanavond (vanaf 20 uur!) de nodige aandacht aan het verhaal van Radio Lipstick en de overstap naar Mi Amigo Duisburg. In de aflevering van straks zit weer een uniek fragment uit een programma van Marc Hermans bij Lipstick. De aflevering van vorige week bevatte een fragment van een programma van ondergetekende, ook bij de zelfde Lipstick, uitgezonden op de laatste dag van de meimaand uit 1984. Enige opvallende bemerkingen daarbij: zowel de genaamde Marc Hermans als ik zelf herinneren ons langs geen kanten dat we nog programma hebben gemaakt voor Lipstick. Wel hebben we allebei nog herinneringen aan de periode die volgde, nadat de naam was veranderd naar Mi Amigo en het zendbereik van de Druivenstreek naar heel Vlaanderen. Maar echt: van programma maken bij Lipstick, echtwaar nièts. Nochtans, het bewijs is er, de fragmenten liegen niet.

Marc Hermans

Wat het nog raarder maakt, is de datum. Twee dagen later, op 2 juni 1984, ging ik namelijk trouwen. Dat weet ik in elk geval zeker. Vraag het gerust aan mijn ex, ze zal het ongetwijfeld bevestigen. Dus je zou verwachten dat ik nog weet dat ik twee dagen voor mijn trouw programma zat te doen in de druivenstreek. Maar nee: geen flauw benul.

Soit, het is wat het is. Namen als Guido Babbelaar, ik zie ze nog voor mijn ogen. En Bruno (zijn achternaam ben ik helaas kwijt) liep daar ook elke dag rond. Of Ingeborg, de zus van Guido, die een dagelijks programma deed. Voor de huisvrouwen of zo. Dat mocht je in die tijd nog zonder enige vorm van gène zeggen. Voor de huisvrouwen. En natuurlijk was er Ronny Van Gelder, die ons overhaalde om mee in het Duisburgse avontuur te stappen. In Tivoli Road hoor je meer anekdotes uit die tijd, daar dient die podcast tenslotte voor.

Guido Babbelaar

Laat ik op deze plaats volstaan met een paar foto’s uit de dagen dat we weer radio maakten (voor het eerst nà ons Maeva-avontuur), voor gans Vlaanderen.
Het was aangenaam, mag ik het zo zeggen?

Als een zeef

Marc stuurde mij een berichtje om te zeggen dat hij volop fragmenten aan het beluisteren is voor één van onze volgende afleveringen. Het zijn stukjes uit programma’s van Mi Amigo Duisburg. Ik noem het zo voor het gemak, maar het heette gewoon Mi Amigo. Meer daarover later. In Tivoli Road van dit weekend nemen we al een aanloop naar het verhaal van dat nationale station uit 1984 dat Marc en ik opstartten, samen met Guido van Linthout en Ronny Van Gelder. Die Mi Amigo was overigens de eerste radio die echte concurrentie werd voor Maeva, nadat we daar weg waren.

Maar soit, zoals ik zei: meer daarover later. Waar het mij nu om gaat, is de teloorgang van het menselijk geheugen. Zowel Marc als ik zelf, beseffen stilaan dat het quasi onmogelijk is om alles wat we hebben meegemaakt, ook tot in detail te onthouden.

Ben? Wist je dat jij en ik nog programma hebben gedaan bij Lipstick?
Och gij! Nog vòòr Mi Amigo begon in Duisburg? Dat wist ik niet meer!
Ik ook niet. Totaal vergeten!
En dat Ferry Eden ook programma deed voor Duisburg.
Totaal vergeten!

Dit soort conversaties beginnen steeds vaker op te duiken. Zeker sinds we via Tivoli Road meer en meer met ons eigen verleden geconfronteerd worden. Vroeger dacht ik dat het een vroege vorm van dementie was die de kop op steekt, nu het pensioen een onvermijdelijk deel van de realiteit is geworden.
Echter, sinds een tijdje begrijp ik dat niemand èlk detail van zijn/haar leven voor eeuwig onthoudt. In ons geval, waarbij veel details in de vorm van audio-fragmenten regelmatig verschijnen, krijgen we evenwel vaak te maken met de harde bewijzen.

De momenten van och gij! Dat wist ik niet meer! zijn dan ook meer dan vroeger aanwezig. Gewoon accepteren is de boodschap, het heeft ook zijn goeie kanten. Welke goeie kanten dat zijn, dat ben ik helaas vergeten.

Nog iets voor de Maeva-fans: ik weet dat Ronny Van Gelder ons veel te vroeg ontvallen is. Maak u geen zorgen, hij wordt niet vergeten. In de komende afleveringen van onze podcast, zullen we het nog vaak hebben over de Ronny. En zoals Marc het soms zegt: hij krijgt zijn plaats in de geschiedenis.

Betrapt, Marc!

Zoals ik al beloofde in de loop van de bonus-aflevering van Tivoli Road, zet ik de foto’s die Marc Jacobs nam van het publiek op de boot, hier op internet. Denk er aan, die boot kwam in 1977 langszij de MV Mi Amigo liggen. Eerlijk gezegd, de foto is niet super duidelijk maar L. (de jongste dochter van Marc Hermans, die blijkbaar over een geoefend speurdersoog beschikt), meende in één van de fans haar vader te herkennen en riep dan ook uit Papa da zijde gij!.

Nu is de tijd voor ons (dus ook voor Marc) niet helemaal zonder gevolgen gebleven, maar ik kan bij goed toekijken toch bevestigen dat de jongeman die met een fototoestel in de hand een beetje boven het publiek uit torent, wel degelijk de genaamde Marc H lijkt te zijn. Betrapt!

Een flashback naar lang geleden

De nieuwe aflevering van Tivoli Road komt vanavond online. Op de website van de podcast kan je ze natuurlijk als eerste beluisteren, en even later ook op de meeste platforms (Apple, Spotify, Google e.a.). Niet meer in Koffiepauze, nee. Mocht daar nog verandering in komen, dan laten we het weten.

We hebben de tijdsduur van een item op de radio ruimschoots overschreden, we zijn nu immers onze eigen baas. Een dikke twintig minuten duurt het deze keer, we zijn redelijk los gegaan. Het is dan ook een bonus-aflevering geworden, met leuke fragmenten die Marc Jacobs ons bezorgde. We gaan terug in de tijd naar 1977 en naar Radio Caroline en Mi Amigo. Eigenlijk gaan we nog verder terug, naar 1967 dus. Bij de echte zeezender-fans zal inmiddels een lichtje gaan branden na het lezen van voorgaande tips. Een Aha-erlebnis, gelijk ze soms zeggen. Welaan dan, richt uw oren naar www.tivoliroad.be vanaf een uur of acht vanavond. Geniet van de stemmen van Marc Jacobs, Stuart Russell, Robbie Dale en vele anderen.

De opname van de aflevering hebben we zoals gewoonlijk op dinsdag laten plaatsvinden, tijdens onze wekelijkse wandeling doorheen het park. De weergoden wilden laten weten dat ze achter ons stonden, de zon scheen dat het een lieve lust was.
En enige tientallen schoolkinderen waren ook aan het profiteren van de lentezon. Je kan ze horen in de aflevering, maar dat zorgt voor de nodige sfeer.

Mag ik tot slot mijn beste commerciële ondernemers-skills boven halen? Wil je automatisch op de hoogte gebracht worden als ik een nieuwe posting doe op deze site? Drop dan je e-mailadres in het gepaste veldje aan de rechterkant (hiernaast dus). Voilà, geregeld.