Tag: marc hermans

Een berisping van Marc

Ja, ik weet het.
Marc Hermans keek mij vorige week een beetje bestraffend aan. Een beetje maar, hoor. We zijn op een punt in ons leven gekomen dat we ons niet meer moeten inhouden om elkaar te zeggen waar het op staat.

Plus daarbij, hij heeft gelijk ook. Het is weer lang geleden, hé makker. Hij had het daarbij niet over een uitspraak die koppels wel eens gebruiken als ze een zekere leeftijd naderen. Nee, waar de genaamde Marc Hermans het over had toen hij mij bestraffend aankeek en fijntjes opmerkte dat het weer lang geleden was.. wel, dat ging dus over de schandalige frequentie waarmee ik de laatste tijd in mijn blog schrijf. En dat hij gelijk had, is een feit.

Hoe komt dit?
Mijn naasten en andere mensen die mij kennen, weten maar al te goed dat ik nogal vaak de neiging heb om beloften te doen die ik dan uiteindelijk in de onderste lade van mijn bureau deponeer. Tja. Dat zeg ik dan meestal tegen die naasten en andere mensen. Ge kent mij hé.

Maar soit, dat is natuurlijk geen uitleg die ik hier ongestraft kan geven. Ik zal het kaderen, let op: ik ben de laatste maanden weer bezig geweest met andere dingen. Zoals daar zijn: regelmatig bij Tom gaan. Dat is mijn kinesist, die er voor moet zorgen (tegen een kleine vergoeding, ik moet daar niet over liegen) dat ik de komende jaren fris en monter door het leven huppel. Behalve die kleine vergoeding mag ik ook tijdens onze wekelijkse consultatie, terwijl ik languit op de tafel lig en Tom mijn rug onder handen neemt en alles wat de naam spier draagt, probeert los te maken.. euh, ik ben mijn draad helemaal kwijt, merk ik.. ja, terwijl ik daar dus lig, mag ik ongebreideld zagen en kreften over De Mol, waarbij ik ben afgehaakt. Of over het feit dat de tijd zo snel voorbijvliegt. Of hoe mijn oudste zoon het doet in Leuven, waar mijn kinesist overigens ook gestudeerd heeft, dus hij is geïnteresseerd en zo. En trouwens, het moest er eens van komen, Tom wist niet wie ik was. Of wie ik geweest ben in mijn wonderjaren. Hij weet het inmiddels wel, hoor. Uiteindelijk blijf ik toch redelijk trots op wat ik allemaal uitgespookt heb in mijn criminele jaren, en als je maar lang genoeg interesse toont, wil ik wel vertellen hoe ik heet en zo.

Dus.

Behalve op kine gaan bij Tom V.S. (verder mag ik niet gaan qua gratis reclame, dat is niet deontologisch), ben ik de afgelopen maanden nog bezig geweest met Tivoli Road, de onvolprezen podcast die ik nog altijd tweewekelijks produceer, samen met de al eerder genaamde Marc Hermans. En ja, daar kruipt toch ook wel wat tijd in hoor. Kijk maar, ik ben er weer over bezig. Zometeen zal ik over die Tivoli Road nog meer vertellen.

Eerst zeggen waar ik nog mee bezig geweest ben. Zaken die nogal hoog op mijn prioriteitenlijstje staan, waardoor het onderhoud van deze website een beetje was gezakt op datzelfde lijstje.

Mijn huidig lijstje ziet er ongeveer zo uit:

  • proberen stinkend rijk te worden zonder veel moeite te doen (XRP)
  • schrijven aan mijn roman STORMKRACHT 7 (al 5 jaar mee bezig)
  • voor de tv liggen en kijken naar o.m. Big Brother (gelukkig gedaan nu)
  • voor de tv liggen en kijken naar Roland Garros (nog bezig)
  • schrijven aan mijn andere roman TUSSENTIJDS (al mee bezig sinds de Covid-miserie)
  • schrijven aan het boek over TIVOLI ROAD (hou september in de gaten)

En zo gaat de pensioen-tijd ook langzaam maar zeker zijn gangetje, vrienden. Stinkend rijk, dàt zal ik wel niet worden, zolang die pipo in Amerika de financiële wereld in rep en roer zet bij elke verkeerde scheet die hij laat.
Big Brother was gene vetten dit jaar, om eerlijk te zijn. Volgend jaar trap ik er toch weer in, als er nog een nieuw seizoen komt. Of , zoals mijn psycholoog een aantal jaar geleden opmerkte: Gij hebt de neiging om uzelf pijn te doen hé.

Over Roland Garros kan ik nog niet veel zeggen, we zitten nog maar aan de helft. En daarna moet Wimbledon nog beginnen, dàt is pas een hoogfeest.

Mijn eerste roman (STORMKRACHT 7) is zo goed als klaar, echtwaar.

Ik ben daar mee begonnen toen ik nog bij het fijne kabelbedrijf werkte. Dat is dus ook alweer.. euh ik wil het niet gaan uitrekenen, maar toch: héél lang geleden. En toen heb ik de eerste ideetjes voor dat verhaal aan Bruno Brocken verteld tijdens onze bijna dagelijkse pauzewandelingen. En nu is de eerste proefdruk van de persen gerold. En die andere, TUSSENTIJDS, die heeft totaal niets met radio te maken, maar alles met tijd. En dat is een redelijk dik geval, ik heb hem geschreven onder mijn echte naam overigens.

Wat de tijdlijn betreft, die ziet er ongeveer zo uit.
Ik ga mij hiermee op glad ijs begeven, ik weet het, maar ik doe het toch:

Lijstje!!!!

  • eind juni: STORMKRACHT 7 verschijnt
  • half augustus: TUSSENTIJDS verschijnt
  • eind september: Het TIVOLI ROAD-boek verschijnt
  • eind december: ALLES GAAT VOORBIJ (luxe editie) verschijnt
  • begin januari: de heilige maagd Maria verschijnt (mislukte mop)

Het is hier overigens allemaal een kwestie van ongeveer, hou daar rekening mee. Geen echte deadlines, geen kpi’s, geen doelstellingen. Van dat gezever ben ik gelukkig vanaf toen ik de deuren van het fijne kabelbedrijf voor het laatst achter mij sloot.

Maar het is meer een kwestie van mezelf toch wat peper in mijn gat te steken, anders doe ik echt niets meer.

Ah ja, ik zou nog wat vertellen over TIVOLI ROAD!
We zijn inmiddels toe aan aflevering 137. Niet slecht hé. Honderd zeven en dertig. Vandaar dat we ze alle 137 nog eens op een verse USB-stick hebben gezet. Ook de eerste 100, ja.

En die nieuwe stick (The Complete Collection, dus eigenlijk) kan je nu bestellen aan een zeer schappelijke prijs, ook als je deel één al hebt.

Hier is de rechtstreekse link daarvoor, je zit hier nu toch al op de goeie website:

https://benvanpraag.be/product/usb-stick-tivoli-road/

137 boeiende, spannende, grappige, nostalgische afleveringen van de podcast die al redelijk bekend is, maar nog lang niet bekend genoeg, en voor het geval dat er ooit iets gebeurt met het internet of zo, dan heb je toch die stick al in je zak!

Waar kun je de podcast verder nog beluisteren?
Nu ik toch reklam aan het maken ben:

  • www.tivoliroad.be – de website van Tivoli Road zelf dus
  • Spotify
  • ons eigen Youtube-kanaal
  • en alle mogelijke podcastplatforms

Doe het nu. Ga luisteren / kijken / bestellen.
En tot snel, ik zal proberen niet zo lang meer te wachten.

De langste aflevering

Ze staat online.

Laat ik het nieuwe jaar (jaja, ik weet het: gelukkig nieuwjaar! beste wensen! en dat we er nog veel mogen mogen! de clichés worden weer kwistig rondgestrooid! – beginnen met de al vaak aangekondigde “commercial-aflevering” van Tivoli Road die vandaag live gaat.

Je kunt ze beluisteren op ons eigen YouTube-kanaal (klik hierboven), op Spotify, Apple Podcasts, Deezer en nog veel meer platforms. Uiteraard ook via de onvolprezen website van Tivoli Road . Ik ben zelf ook weer aan ’t luisteren en in mijn hoofd zing ik vanzelf mee met LOIS, Corduroy broeken LOIS Corduroy Jackets! For girls and boys!

Wat is dat toch met die reclames? Ze kruipen in je hoofd en in je oren. Die van vroeger toch. Het is de langste aflevering tot nu toe geworden, bijna 50 minuten, je bent gewaarschuwd.

Veel luisterplezier ermee. Reacties op de aflevering zijn van harte welkom op YouTube, onder de aflevering zelf. Of vooruit dan maar: hier mag het ook.

Marc Hermans en een iconische sticker, met dank aan Rudy Dero.

Oud en nieuw, 42 jaar geleden

(fragment uit DAAR BIJ MAEVA)

(donderdag 30 december 1982)
(Ben)
Vandaag heb ik een aantal goeie voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar.

  1. Stoppen met roken
  2. Een dagboek over Maeva beginnen (zeer onthullend): dit boek.
  3. Iedere dag ten laatste om 23:00 mijn bed in

Vanmorgen werd ik wakker om 05:20.
Arie had een aantal vruchteloze pogingen gedaan.
Patrick belde op, zeer boos, en dreigde met een programmawijziging. Wij nemen dit met een korrel zout.
Marc heeft sedert gisteravond een nieuwe auto, en is nu bij de kapper (eindelijk).
1982 gaat naar zijn einde, maar Maeva duidelijk niet. Er worden weer allerlei activiteiten ontplooid. Om halfacht zullen de programma’s live lopen vanuit de mobiele bus bij het Praathuis.
Marc begint daar. Arie heeft het schijt (van de bus en van de natte zoenen). Booike is erbij vandaag. Patrick was weer goedgezind. Totaal onberekenbaar, die jongen. Denise komt ons straks ophalen, en met die vrolijke noot eindigen we 1982.
Tot in 1983.

Altijd weer een gezellig moment

We vermaken ons prima, hoor.
Marc Hermans en ik genieten meestal zelf wel van onze podcast, die onder de naam Tivoli Road om de twee weken wordt verspreid onder een steeds groeiende groep luisteraars. Net als wijzelf kijken zij met een gevoel van heimwee terug op het radiotijdperk van weleer. De krop in de keel is daarbij nooit ver weg.

De aflevering van volgende week (de eerste van het gloednieuwe jaar) is er eentje met een hoog nostalgie-gehalte. Daar waren Marc en ik het na de opname allebei over eens.

Een tijdje geleden kregen we, tijdens de opname van een andere aflevering, plots het geniale idee om een volledige episode van Tivoli Road te wijden aan de meest gedraaide en de populairste radio-reclames uit het verleden. We vroegen onze luisteraars om hun lijstje met favoriete commercials door te mailen. Als presentatoren zouden we daar dan onze eigen favorieten aan toevoegen en van het geheel een soort van hitparade maken.
Zo gezegd, zo gedaan. Het resultaat hoor je dus in de eerste aflevering van 2025.

Voor de jongere garde onder ons is het goed om even te vertellen dat de golden days of radio er heel anders uitzagen (of klonken) dan in het Huidige Heden. De zeezenders – ook bekend als de zogenaamde piratenzenders – bestonden uit vier pijlers die samen zorgden voor het typische geluid waar de toenmalige luisteraars voor vielen: de muziek, de kenmerkende jingles, de stemmen die de shows maakten en, niet in de laatste plaats, de reclames. Die laatste categorie bestond heel vaak uit liedjes die wij destijds net zo enthousiast meezongen als de jingles en de hits die vanaf de vrije golven van de Noordzee onze transistor-radiootjes bereikten.

Tja, beste jongere garde, er was nog geen sprake van streaming, Youtube of andere podcasts. Het leven van de jeugd was zoveel simpeler, laten we daar eerlijk over zijn. Klink ik nu als een typische ouwe zak (a.k.a. boomer)? Het zij zo.

De meeste ouwe zakken zijn in ieder geval zeer tevreden dat ze die tijd hebben meegemaakt. En als we de reclames uit die gouden jaren opnieuw horen, speelt de al eerder genoemde krop in de keel een hoofdrol.

Wat dachten jullie bijvoorbeeld van deze? Dit liedje is door de jaren heen een even grote hit geworden als sommige hits van pakweg The Beatles. Deze reclame zal LOIS zeer zeker geen windeieren hebben gelegd.

Lois jeans

Of nog zo een pareltje. Lekker smaakt het langst was de slogan. Misschien wel net zo goed gevonden als het muziekje zelf, dat luidkeels werd meegezongen door alle generaties uit de jaren zestig en zeventig.

Stimorol chewing gum

Ja ik weet het, heel vaak ging het om reclame voor zogenaamde ongezonde dingen. Dat bruine drankje bijvoorbeeld dat vanuit Amerika de hoofden van de jonge lui verpestte. Coca-Cola.

Coca-Cola

En als uitsmijter, één van mijn eigen favorieten aller tijden. Ook alweer reclame voor een verfoeid drankje. Ongezond en verslavend, maar toch uw terechte keus!

Martini

Dit en nog veel meer is allemaal te horen in de volgende aflevering van Tivoli Road. Ik wens u alvast een even grote krop in de keel als Marc en ikzelf, bij het terughoren van de commercials uit ons aller wonderjaren.
Vanaf vrijdag 3 januari op tivoliroad.be en op de meeste podcastplatforms, zoals Spotify, Apple Podcast en natuurlijk op ons eigen Youtube-kanaal.
Vergeet het niet, vrienden: Tivoli Road: uw terechte keus!

(En als extra uitsmijter: de televisie-versie van een zalige commercial van dat koffie-merk dat eigenlijk geen reclame nodig heeft. Douwe Egberts-koffie: lekkere koffie!)

Weg of niet weg: dat is de kwestie.

Welnee, ik ben er nog!

Even wat duidelijkheid: ik ben tegenwoordig wél weg van alle sociale media. Mijn accounts op Facebook, Instagram, TikTok en Twitter (ja, X dus) heb ik verwijderd.

Vandaar dat je me daar niet meer zult lezen, zien, horen of tegenkomen. Dat betekent niet dat ik mensen ‘ontvriend’ heb of zo. Altijd al een vreemd woord gevonden trouwens. Ik besta simpelweg niet meer op die sociale media.

Maar hier besta ik dus wél, op mijn eigen website. Kom je af en toe eens lezen?

Voor vanavond heb ik niet veel te vertellen, behalve: fijne feestdagen!

(Oh ja, ik besta ook nog altijd op Tivoli Road, de inmiddels beroemde podcast over radio – vraag het maar aan de genaamde Marc Hermans. En uiteraard in Ben’s Hoekje, het fijne item dat ik mag presenteren in het radioprogramma van diezelfde genaamde Hermans.)

Drie jongens in een mast

Wie kent ‘m niet?
De foto van die drie jongens, die in een toch wel indrukwekkende zendmast kropen en zich daar lieten fotograferen? Natuurlijk, als ik zeg “wie kent ‘m niet?”, dan heb ik het vooral over het luisterpubliek van de populairste radio uit het Vlaanderen van de vorige eeuw.
Radio Maeva, daar heb ik het dus over. Als je naar de foto kijkt, zie je drie enthousiaste jongens die het wel een goed idee vonden om met z’n drieën in die zendmast te kruipen. De kwaliteit van de foto is zeker niet denderend, maar hij heeft de jaren overleefd. En als je de kwaliteit niet afmeet aan de eisen van de 21ste eeuw, zie je in hun ogen dat ze best wel beseften waar ze mee bezig waren.

MARC HERMANS
Je ziet de bovenste van het trio, de enige van de drie die rechtop staat in de mast. Zijn duim in de lucht, alsof hij decennia voor er sprake was van de devaluatie van de duimpjes wil zeggen tegen de kijker “I like it!“. Marc Hermans is zijn naam, hemd macho-gewijs half open, de borst ontbloot.

ARIE VAN LOON
Links, zittend in de mast, eigenlijk half hangend. Sigaret nonchalant in de mondhoek. De aandachtige kijker ziet dat Arie van Loon (dat is ‘m inderdaad), nog in volle gezondheid verkeert. Op de foto helemaal zoals hij was, den Arie, zijn kleren nog duidelijk de sporen dragend van de schilderwerken in de Witte Villa. Een samenwerkingsproject van Achiel en Arie.

BEN VAN PRAAG
Naast Arie zit de andere 33,33 procent van de Villa-boys, ik dus. Jawel, een foto waar ik trotser op ben dan op de foto van alle disc-jockeys van Maeva op het podium in Wieze. Niet dat ik dààr ook niet trots op ben, vergis je niet. Maar deze, wij met z’n drieën, dat was nog van een ander kaliber, vrienden. Jammer dat de originele foto zoek is geraakt.

WAAR IS DE FOTO?
Volgens Marc en mezelf is hij genomen met de camera die ik had gekocht om mee naar Malta te gaan, een tijdje daarna. En waarschijnlijk heeft Denise, de andere helft van het promotieduo dat ze vormde met Achiel, de foto genomen, onkundig van het feit dat ze op dat ogenblik bezig was met het nemen van een iconische foto.

OP DE ACHTERFLAP
Ik wil nu al even verklappen dat die foto 41 jaar later (nu dus) werd uitgekozen, in voltallige vergadering en met unanimiteit van stemmen door Marc Hermans en Ben van Praag, als zogeheten auteursfoto op de achterflap van het Witte Villa-dagboek, dat in 1983 geschreven werd door de drie jongens die in de zendmast van Maeva poseerden, en dat in 2024 binnen enkele weken zal verschijnen en vrijgegeven wordt voor het grote publiek.

DAAR BIJ MAEVA
We hebben tijdens diezelfde vergadering overigens besloten dat de titel van het boek niét zal zijn “Witte Muren en Blauwe Deuren”, zoals eerst de bedoeling was, maar wel “DAAR BIJ MAEVA“. Een andere titel was eigenlijk niet mogelijk; deze drie woorden moesten het worden. Over iconisch gesproken, niet waar? Blijf vooral deze website volgen voor meer informatie.

Nu ook met tussen-titels

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blogpost schreef, eind november om precies te zijn. De afgelopen maanden waren hectisch en druk, waardoor er weinig tijd overbleef om mijn gedachten en verhalen met jullie te delen. Maar vandaag heb ik eindelijk weer de tijd gevonden om de draad op te pakken en mijn blog nieuw leven in te blazen.

TIVOLI ROAD – HET TWEEDE SEIZOEN
De voorbije maanden stonden in het teken van verschillende projecten, zowel professioneel als privé. Een van de belangrijkste bezigheden was uiteraard Tivoli Road. We zijn vol enthousiasme begonnen aan het tweede seizoen van onze podcast. Samen met Marc, de genaamde Hermans duik ik weer in de wereld van radio en muziek, met nieuwe verhalen en anekdotes die we graag met jullie delen. Het is ongelooflijk hoeveel energie en tijd er gaat zitten in het maken van een podcast, maar het is elke minuut waard.

TIVOLI ROAD – HET BOEK
Daarnaast (en nu komen er enkele onthullingen) zijn Marc en ik begonnen met het schrijven van een boek over Tivoli Road. Hoewel ik er nog niet veel over kan zeggen, beloof ik dat het iets speciaals wordt. Het geeft een diepere kijk in de verhalen en ervaringen die we in de podcast bespreken, met nog meer detail en achtergrondinformatie. Houd het in de gaten!

HET WITTE VILLA-DAGBOEK
Een ander spannend project waar ik aan werk, is het Witte Villa-dagboek. Dit dagboek, dat teruggaat naar de dagen van Radio Maeva in de jaren ’80, wordt klaargemaakt voor publicatie. Binnenkort zal ik meer nieuws hebben over wanneer en hoe dit bijzondere stuk geschiedenis beschikbaar zal zijn voor jullie.

EXAMENS EN ZO
Privé is het ook niet stil geweest. Tiago en Matias hebben hun examens voor de deur staan, wat altijd voor extra drukte en spanning zorgt in huis. Het is een uitdaging om de juiste balans te vinden tussen werk (ook al heet dat werk in dit geval pensioen) en het ondersteunen van, en supporteren voor mijn zoons tijdens hun studie. Maar het komt wel in orde, ik heb daar niet te veel twijfels over.

GOEDE VOORNEMENS
Voor de rest van dit jaar heb ik mezelf enkele goede voornemens gemaakt. Een van de belangrijkste is het opnieuw regelmatig bijhouden van mijn blog. Ik heb gemerkt hoeveel ik het schrijven heb gemist en hoe belangrijk het is om mijn gedachten en ervaringen te delen met jullie, mijn trouwe lezers.

EEN TEASER DIE ER MAG WEZEN
Tot slot werk ik aan mijn allereerste roman. Hoewel ik hierover nog niets wil loslaten, kan ik alvast verklappen dat het verhaal zich afspeelt in de radiowereld. Het is een spannend project waar ik met veel passie aan werk en ik kan niet wachten om meer details met jullie te delen zodra het mogelijk is.

Kortom: ik ben er dus nog altijd, het toetsenbord van mijn MacBook Pro is er helemaal klaar voor en ik zelf ook.
En als laatste opmerking, wil ik graag wijzen op de mogelijkheid om je te abonneren op mijn blog, zonder dat het ook maar één eurocent kost: vul hiernaast je e-mailadres in en je krijgt automatisch een mailtje als ik een nieuwe blogpost doe.
Wat is de technologie toch zalig!

Een podgast in de podcast


En zo is het dan eind november geworden.
De trieste, weemoedige dagen zijn bijna gepasseerd. Ze zijn voorbij gekropen zonder veel mentale schade aan te richten. Nu komen we bijna aan de donkerste maanden van het jaar. De dagen van de Sint en Zwarte Piet zijn zowat de laatste dagen waarbij enige vrolijkheid een rol speelt. Ik herinner me het vorige decennium, toen de jongens (allebei nog samen te vatten onder de noemer klein klein kleutertje) op zondagmorgen de slaapkamer kwamen binnen gesprongen onder het uitroepen van mogen we al naar beneden? toeeeeee papa!? En papa uiterlijk vloekend omdat het zo ontieglijk vroeg was. Maar aan de binnenkant genietend van het moment natuurlijk. Want ja, papa besefte elke seconde dat die zondagochtend een sinterklaasgeschenk voor de ouders was, dat naar waarde diende te worden geschat, omdat het onherroepelijk voorbij zou gaan.

Wat (ondanks de donkerte en de steeds op de loer liggende tristesse) gewoon blijft doorgaan, is onze podcast die inmiddels voor vrij veel mensen een wekelijks terugkerend moment van ontsnapping / ontspanning is geworden. Aldus zal ook komende vrijdag netjes beantwoorden aan die omschrijving.
Een manier voor de gestaag ouder wordende mens die onze wonderjaren op de radio heeft mee mogen maken, als luisteraar in elk geval, om even een halfuurtje met een krop in de keel de emotie van nostalgie te beoefenen.

Dit maar om te laten weten dat de genaamde Marc Hermans en ikzelf voor de eerste keer in Tivoli Road een gast hebben, met wie we een wandeling gaan maken doorheen het inmiddels beroemde park in Mechelen. Een park dat genoemd is naar onze podcast. Althans, dat maken Marc en ik onszelf wijs, omdat het een aangenamere gedachte is dan het omgekeerde.

Onze gast is deze week Mike Duprez, bekend omwille van zijn medewerking aan Radio Forest, de toenmalig populairste vrije radio in Hamme. Mike is er indertijd in geslaagd om de iconische radioshow Zondag Zondag in de weekend-programmering van Forest te krijgen. In die zin dat de zoekresultaten van Google steevast Radio Forest te zien geven, als je Zondag Zondag zoekt. En omgekeerd ja.

Marc en ik hebben altijd al een zwak gehad voor Mike en de meeste van zijn Forest-kompanen, zodat we het een heel fijn weerzien vonden toen we na lange tijd Mike nog eens mochten ontvangen. Eerst in de veranda van mijn landgoed, daarna in het Tivoli Park. Je zal er vanaf vrijdag 17 uur alles over vernemen in aflevering 86 van onze podcast.
Zoals het in de omschrijving van de aflevering zal staan: “een podgast in de podcast”, een woordspeling waar ik best een soort van trots op ben.

De Kempen, ze zijn uniek.

Indien ik zou verplicht worden (als iemand mij onder schot zou houden, pakt) om een oplijsting te maken van de radiostations waar ik mij het meest geamuseerd heb in mijn carrière, dan zou dat lijstje er ongeveer zo uitzien:

  1. Maeva
  2. Mi Amigo 272
  3. Kick FM
  4. Uniek FM

De redenen waarom dit lijstje er zo zou uitzien, zijn divers.
Nummer 1 staat op 1 (weinig zullen zich daarover verbazen) omdat dit station na bijna VIJF decennia nog steeds grote impact heeft op mijn eigen leven, mijn gedachten en gevoelens, en omdat ik nog altijd met trots terugkijk op wat mijn kompanen en ik toen hebben gedaan. Je kan mijn keuze om Maeva op één te zetten betwisten, maar dat gaat niets veranderen. Just accept it.
Nummer 2 kan ik zelf met geen mogelijkheid op een andere plaats in mijn top 4 zetten. Mi Amigo 272 was één groot jongensavontuur dat velen mij nog altijd benijden. Het heeft veel te kort geduurd, maar ik heb er nog geen milliseconde spijt van gehad.
Nummer 3. Tja, die radio in Herentals was van Marc en mezelf. De Mike en Guido van de Kempen, zo hebben ze ons ooit wel eens genoemd. Er zijn minder getalenteerde mannen om mee te worden vergeleken, dus ik vind het nog altijd een compliment.
Nummer 4 dan. Het ging mij niet zozeer om Uniek FM als radiostation, maar wel om de sfeer, de gasten die er werkten, en uiteraard om de baas (Jeroen) die geen geringe rol speelde in de carrière van Marc en Bibi.

Kortom, ik ben dan ook best blij dat de periode in de Kempen in onze podcast uitvoerig zal worden belicht. Aanstaande vrijdag beginnen we met de verschijning van Jeroen Straeter in ons leven. Een aantal fragmenten (vooral jingles) zitten in die aflevering en het is zeker niet onaangenaam om ze terug te horen en mee te zingen. Net als geuren hebben ook geluiden de fijne eigenschap om een mens soms in één klap terug in de tijd te gooien. Dat is in dit geval niet anders, neem dat van me aan. Jeroen aka de Straeter was/is een geval apart, maar hij stond zeker niet op de laatste plaats toen de talenten werden uitgedeeld. Volgens mij stond hij helemaal vooraan, nèt voor de eerste rij aan de beurt kwam. Intelligent. Commercieel instinct. Vlotte babbel. Creatief. Geslepen. En toen die talenten aan hem waren uitgedeeld, sprak God de Vader tegen Jeroen: “Hier jongen, omdat ik in een goed humeur ben, doe ik er nog een paar kilo’s Charisma bij“.

Met andere woorden, de nieuwe aflevering van Tivoli Road, die vanaf vrijdag 18u te beluisteren valt, zal weer de moeite waard zijn. Het moet immers niet altijd gaan over de Noordzee.

De vakantie schrijdt ondertussen verder, waarbij september alweer in zicht komt. Morgen verwacht ik de genaamde Marc Hermans, en allebei staan we popelend klaar om Tivoli Road weer op te pikken. Zelfs een vakantie in Duitsland of Portugal gaat daar niets aan kunnen doen.
Meteen even meegeven: ik mag dan wel een classic boomer zijn, ik ben zeker niet slecht in operating systems, programmeren, AI, servers en zo van die dinges.
Dus vanaf nu kan je ons voor feedback over de podcast, makkelijk bereiken door een e-mail (je weet wel, een brief die ping zegt) te sturen naar:

podcast@tivoliroad.be

Dat is het officiële e-mailadres van Tivoli Road. De mails die we krijgen, zullen effectief worden gelezen en wellicht worden behandeld in de brievenrubriek aan het begin van elke aflevering. Alles wat je ons wil vertellen of vragen, kan je kwijt op bovenstaand mailadres. Doèn.

Oh!! Ik moet zeker nog iets vertellen voor ik het vergeet.
Vroeger, in de tijd dat de zeezenders aka piratenzenders nog volop muziek uitstraalden vanop de vrije Noordzee, toen ik zelf nog een ongelooflijke fanaat was en een aanhanger van Mi Amigo (vanop de gelijknamige boot), schreef ik regelmatig brieven naar de mannen aan boord van dat schip. Vooral dan Marc Jacobs moest er aan geloven, ik was zijn grootste fan. Maar ook Herman de Graaf en Ferry Eden kregen hun deel. Ik was niet de enige in de Groeneboomgaardstraat in Hamme, die niet te stoppen was als het over brieven schrijven ging.
Mijn broer en ik waren wat Mi Amigo betrof, even fanatiek.

Welnu. Een paar dagen geleden kreeg ik via Messenger onverwacht een bericht van Rudy Ducke, die mij vroeg “Kan het zijn dat u zeer uitgebreide brieven stuurde in 1978 naar Mi Amigo en Marc Jacobs“. Rudy maakte mij verder zeer blij met de mededeling dat hij nog een aantal opnamen had liggen van programma’s waarin mijn brieven behandeld werden. Inmiddels zijn Rudy en ikzelf beginnen corresponderen en heb ik de opnames al in mijn mailbox gekregen. Joepie!

Dus ofwel zal ik binnenkort één of meerdere fragmenten hier plaatsen ofwel als bonus-aflevering van de podcast. Ik zal dat morgen met Marc eens onderhandelen in de nazomer-meeting annex workshop die we hebben gepland.
Anyways, Rudy Ducke, dank voor de opnames. En laat jullie zeker inspireren door het voorbeeld van Rudy, beste vrienden, luisteraars van de podcast, lezers van Alles Gaat Voorbij en eventuele fanatiekelingen zoals ik zelf ooit was. Als je nog iets hebt liggen in je archief-kelder waarmee je Marc of mij blij kan maken, laat je niet tegenhouden en stuur het naar podcast@tivoliroad.be – het mailadres is er voor gemaakt!

Tot slot, hier zijn enkele blogposts uit het verleden waarin ik over onze Kempense periode en over Jeroen Straeter schreef.

Een Hollander in de Kempen
In de Stille Kempen
Je radio kreeg een kick

Een legendarische zomer

De familie Van Dessel uit Kessel zal in de zomer van 1986 ook niet gedacht hebben dat ze nog eens te beluisteren zouden zijn in een podcast via het wereldwijde internet in 2023. Toch is het zo. Nu vrijdag besteden we in de nieuwe aflevering van Tivoli Road redelijk uitgebreid aandacht aan de avonturen van de mannen van Radio Mi Amigo, het bescheiden doch populaire radio-netwerkje dat Marc en ik onder onze hoede hadden.

In de hete voetbal-zomer van 1986, waarin Onze Jongens ei zo na Mexico veroverden, deed onze Mi Amigo ongeveer hetzelfde met het wonderschone eiland Tenerife.
Jan Goossens, Dirk De Beuk en de genaamde Marc Hermans mochten hun vakantie doorbrengen op dat bijna Belgische vakantie-eiland, voorzien van de nodige apparatuur. En daar verzorgde onze radioploeg programma’s voor de luisteraars thuis. En de familie Van Dessel uit Kessel liep toevallig tegen onze microfoon.

Deze aflevering van onze podcast zal worden opgeluisterd met een flink aantal fragmenten uit die legendarische zomer. Kortom, de liefhebber zal weer worden verwend!

Voor de rest gaat alles naar wens.
De vakantie is zo goed als afgelopen, en we zijn onderweg naar huis. Het laatste stuk is inmiddels aangebroken. Parijs is achter de rug, Senlis ligt voor ons. We hebben geen noemenswaardige files gehad, en geen al te zware accidenten gezien.
Toch ging het moeilijker dan andere jaren, zegt de chauffeur (de genaamde Carla), die meestal vlotjes en ervaren over de périphérique laveert.

De mannen op de achterbank zijn de Portugese ferias ook vrijwel ongehavend doorgekomen. Ze zijn allebei klaar voor een nieuw basket-seizoen en een vers gestreken, maagdelijk schooljaar.
Matias, de jongste, moet enkel nog een proper SUI-uniform gaan halen in de uniformen-winkel. Ik ben daar eerlijk gezegd wel voor te vinden. Scholen die als dress-code zo’n schooluniform verplichten, zorgen niet alleen voor iedereen gelijk in de klas, maar ook voor een groot gemak in de ochtend bij het openen van de kleerkast.

En de oudste, onze Tiago, zit op zijn beurt, gewapend met zijn oortjes en zijn Spotify, naar buiten te kijken. Naar de A1–snelweg die de jonge volwassene met elke kilometer zoemend dichter bij Vlaanderen brengt.
Volgens mijn inschatting (ik ben daar redelijk goed in) heeft de gelukzalige glimlach op zijn gezicht niet zozeer te maken met Vlaanderen, maar meer met Emma-Roos.
Ik gun hem dat gevoel, waar zijn broer nog niet aan toe is. Tenslotte is Tiago het jaar geëindigd met een A-attest. Dàt hij het haalde, ondanks zijn verspreide aandacht, maakt mij een beetje minder bezorgd voor de toekomst.