(donderdag 30 december 1982) (Ben) Vandaag heb ik een aantal goeie voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar.
Stoppen met roken
Een dagboek over Maeva beginnen (zeer onthullend): dit boek.
Iedere dag ten laatste om 23:00 mijn bed in
Vanmorgen werd ik wakker om 05:20. Arie had een aantal vruchteloze pogingen gedaan. Patrick belde op, zeer boos, en dreigde met een programmawijziging. Wij nemen dit met een korrel zout. Marc heeft sedert gisteravond een nieuwe auto, en is nu bij de kapper (eindelijk). 1982 gaat naar zijn einde, maar Maeva duidelijk niet. Er worden weer allerlei activiteiten ontplooid. Om halfacht zullen de programma’s live lopen vanuit de mobiele bus bij het Praathuis. Marc begint daar. Arie heeft het schijt (van de bus en van de natte zoenen). Booike is erbij vandaag. Patrick was weer goedgezind. Totaal onberekenbaar, die jongen. Denise komt ons straks ophalen, en met die vrolijke noot eindigen we 1982. Tot in 1983.
Mei 2001 was een bijzondere maand voor radioliefhebbers in Vlaanderen en Nederland. Radio Maeva, het legendarische radiostation en de populairste vrije radio van de jaren ’80, keerde onverwacht terug. Voor één lang weekend kwam de magie van weleer opnieuw tot leven tijdens een reünie op Kabelradio 7. Voor velen was het een nostalgische reis naar betere tijden, een kans om herinneringen op te halen en te genieten van de iconische stemmen en muziek die hen destijds zo dierbaar waren.
Dat weekend markeerde niet enkel een eenmalige reünie, maar ook een echte doorstart. Maeva was terug, en de stemmen van twintig jaar eerder klonken nog steeds even fris en geliefd als destijds.
Voor mij persoonlijk was het een ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik werd uitgenodigd om te gast te zijn in De Romantische Top 10, het programma van Erwin Berghmans. Tijdens de uitzending kreeg ik de kans om mijn favoriete romantische nummers te delen, een perfecte gelegenheid om terug te blikken op mijn leven. Mijn tijd bij Maeva, mijn passie voor muziek en radio, en hoe die passies me door de jaren heen hebben gevormd, kwamen allemaal aan bod.
Het werd een uitzending vol herinneringen, emoties en – uiteraard – muziek die rechtstreeks in het hart raakt. Tijdens het samenstellen van mijn lijst bleek al snel dat tien nummers niet volstonden. Gelukkig was Erwin flexibel genoeg om het format aan te passen, en uiteindelijk werd het een Top 17.
Op deze pagina kan je de volledige uitzending herbeleven. Ik mocht zelf de intro verzorgen van Tussen Boek en Plaat, het iconische programma van Erwin, compleet met het karakteristieke geluid van de vogeltjes. Wat volgde, was een aangenaam en openhartig gesprek tussen Erwin en mij. Tot mijn eigen verrassing slaagde hij erin mij helemaal op mijn gemak te laten praten. Zijn vaardigheid om een natuurlijke en oprechte sfeer te creëren waardoor de gast vanzelf opengaat, is een zeldzaam talent dat in het huidige medialandschap helaas vaak ontbreekt. Erwin, mijn complimenten en hoed af!
Mijn Romantische top 17, deel 1Mijn Romantische top 17, deel 2
(je kan deze posting mèt de links naar het programma ook steeds terugvinden in het menu aan de rechterkant, als je de website op je computer bekijkt)
We vermaken ons prima, hoor. Marc Hermans en ik genieten meestal zelf wel van onze podcast, die onder de naam Tivoli Road om de twee weken wordt verspreid onder een steeds groeiende groep luisteraars. Net als wijzelf kijken zij met een gevoel van heimwee terug op het radiotijdperk van weleer. De krop in de keel is daarbij nooit ver weg.
De aflevering van volgende week (de eerste van het gloednieuwe jaar) is er eentje met een hoog nostalgie-gehalte. Daar waren Marc en ik het na de opname allebei over eens.
Een tijdje geleden kregen we, tijdens de opname van een andere aflevering, plots het geniale idee om een volledige episode van Tivoli Road te wijden aan de meest gedraaide en de populairste radio-reclames uit het verleden. We vroegen onze luisteraars om hun lijstje met favoriete commercials door te mailen. Als presentatoren zouden we daar dan onze eigen favorieten aan toevoegen en van het geheel een soort van hitparade maken. Zo gezegd, zo gedaan. Het resultaat hoor je dus in de eerste aflevering van 2025.
Voor de jongere garde onder ons is het goed om even te vertellen dat de golden days of radio er heel anders uitzagen (of klonken) dan in het Huidige Heden. De zeezenders – ook bekend als de zogenaamde piratenzenders – bestonden uit vier pijlers die samen zorgden voor het typische geluid waar de toenmalige luisteraars voor vielen: de muziek, de kenmerkende jingles, de stemmen die de shows maakten en, niet in de laatste plaats, de reclames. Die laatste categorie bestond heel vaak uit liedjes die wij destijds net zo enthousiast meezongen als de jingles en de hits die vanaf de vrije golven van de Noordzee onze transistor-radiootjes bereikten.
Tja, beste jongere garde, er was nog geen sprake van streaming, Youtube of andere podcasts. Het leven van de jeugd was zoveel simpeler, laten we daar eerlijk over zijn. Klink ik nu als een typische ouwe zak (a.k.a. boomer)? Het zij zo.
De meeste ouwe zakken zijn in ieder geval zeer tevreden dat ze die tijd hebben meegemaakt. En als we de reclames uit die gouden jaren opnieuw horen, speelt de al eerder genoemde krop in de keel een hoofdrol.
Wat dachten jullie bijvoorbeeld van deze? Dit liedje is door de jaren heen een even grote hit geworden als sommige hits van pakweg The Beatles. Deze reclame zal LOIS zeer zeker geen windeieren hebben gelegd.
Lois jeans
Of nog zo een pareltje. Lekker smaakt het langst was de slogan. Misschien wel net zo goed gevonden als het muziekje zelf, dat luidkeels werd meegezongen door alle generaties uit de jaren zestig en zeventig.
Stimorol chewing gum
Ja ik weet het, heel vaak ging het om reclame voor zogenaamde ongezonde dingen. Dat bruine drankje bijvoorbeeld dat vanuit Amerika de hoofden van de jonge lui verpestte. Coca-Cola.
Coca-Cola
En als uitsmijter, één van mijn eigen favorieten aller tijden. Ook alweer reclame voor een verfoeid drankje. Ongezond en verslavend, maar toch uw terechte keus!
Martini
Dit en nog veel meer is allemaal te horen in de volgende aflevering van Tivoli Road. Ik wens u alvast een even grote krop in de keel als Marc en ikzelf, bij het terughoren van de commercials uit ons aller wonderjaren. Vanaf vrijdag 3 januari op tivoliroad.be en op de meeste podcastplatforms, zoals Spotify, Apple Podcast en natuurlijk op ons eigen Youtube-kanaal. Vergeet het niet, vrienden: Tivoli Road: uw terechte keus!
(En als extra uitsmijter: de televisie-versie van een zalige commercial van dat koffie-merk dat eigenlijk geen reclame nodig heeft. Douwe Egberts-koffie: lekkere koffie!)
Wat herinner ik me nog van het jaar 1976? Dat het al onvoorstelbaar lang geleden is. Dat herinner ik me (met tegenzin) als ik aan dat jaar terugdenk. En dat doe ik vaak. Bij het begin van het jaar 1977, toen de Tijd (die ouwe grijsaard) de deuren van 1976 onherroepelijk dicht trok, bevond ik me in het Casino van Gent, in het gezelschap van andere studenten van de Germaanse. Het was een eindejaarsfuif en ik bleef overnachten bij een vriend.
Het was de eerste keer dat ik de jaarwisseling niet thuis vierde, bij mijn ouders, mijn broer en mijn zusje. Ik was student, de universiteit vormde mijn dagelijkse habitat. En ja, ik wilde de magische overgang van 76 naar 77 uiteraard mee maken te midden van de dansende en zwetende jeugd van dat decennium. Ik zweette me zelf ook te pletter, het was niet voor niets het jaar van een historische hittegolf. Een zomer die zich in het collectief geheugen zou nestelen, nog vele jaren daarna.
Die hitte zal me waarschijnlijk ook eeuwig bij blijven. Met de trein naar Gent om examen te doen. Plakkerig in mijn zondags kostuum, inclusief das. In zo’n weer. Aankomen in Gent, te voet van het station naar de Blandijnberg, in de brandende zon. Eerst rap naar de wc, even hemd en broek uit, het zweet drogen met wc-papier, ik zweer het. Zo ging het dat jaar.
En verder zal ik nooit nooit nooit (NOOIT!!!) uit mijn geheugen kunnen bannen hoe verliefd ik was dat jaar. Ze was jong, ze had uitdagende helblauwe ogen die van onder haar lichtblonde haren kwamen piepen en het hart deden ontbranden van een jonge gast uit haar straat. In vuur en vlam stond ik. Reken maar.
En behalve de verschroeiende hitte die voelbaar was in de atmosfeer en in mijn diepste binnenste, was 1976 uiteraard ook het jaar waarin mijn liefde voor de radio vanop de Noordzee tot bloei kwam. Mi Amigo… de laatste… de beste. Ik hoor die jingle nog als ik me dat decennium voor de geest haal. De hele zomer bracht ik door in het gezelschap van die zeezender. Dag en nacht was ik letterlijk vast geklonken aan mijn transistor. En dat ging ook na de zomer door. De stroom van muzikale klanken was niet te stoppen. Elke hit die Mi Amigo draaide, kreeg dat jaar een extra gloed dankzij het zwoele weer en mijn verliefdheid op M. – dat gevoel was ook niet te stoppen.
En toen het jaar ten einde liep, was Mi Amigo nog altijd mijn trouwe metgezel. Kerstmis was de eerste kerst waarbij ik me voorstelde hoe het moest zijn om de feestdagen mee te maken aan boord van dat schip. Mijn twee halfgoden zaten toen op de Noordzee en maakten een live-programma, speciaal voor kerst. Marc Jacobs en Frank Vandermast deden die bijzondere uitzending zonder enige merkbare voorbereiding. Zonder script of scenario, zonder papier, zonder richtlijnen. Recht uit het hart, van uit de onderbuik. Het was schitterend en boeiend en aangenaam en die twee deden een rechtstreeks beroep op de verbeeldingskracht van de luisteraar.
In Tivoli Road (en daarmee zitten we onverbiddelijk weer in het Huidige Heden) van afgelopen vrijdag hebben Marc en ik die uitzending van onder het stof gehaald en de beste fragmenten in onze podcast gedraaid.
En omdat het einde van het jaar altijd weer uitnodigt tot feestvieren en allerlei speciallekes zal ik als een extraatje voor jullie de bewuste aflevering van Tivoli Road hieronder zetten, mocht je ze toevallig niet hebben gehoord.
En als echt specialleke (zeg maar voor de mensen met een slecht gehoor) zet ik daaronder eveneens de transcriptie van de volledige aflevering, in Word-formaat. Bij wijze van experiment eigenlijk. De eventuele kleine foutjes die in de tekst staan, moet je er maar bij nemen. AI (aka ChatGPT) staat nog in de kinderschoenen. Maar het geeft een idee van wat in de toekomst allemaal mogelijk wordt.
Even wat duidelijkheid: ik ben tegenwoordig wél weg van alle sociale media. Mijn accounts op Facebook, Instagram, TikTok en Twitter (ja, X dus) heb ik verwijderd.
Vandaar dat je me daar niet meer zult lezen, zien, horen of tegenkomen. Dat betekent niet dat ik mensen ‘ontvriend’ heb of zo. Altijd al een vreemd woord gevonden trouwens. Ik besta simpelweg niet meer op die sociale media.
Maar hier besta ik dus wél, op mijn eigen website. Kom je af en toe eens lezen?
Voor vanavond heb ik niet veel te vertellen, behalve: fijne feestdagen!
(Oh ja, ik besta ook nog altijd op Tivoli Road, de inmiddels beroemde podcast over radio – vraag het maar aan de genaamde Marc Hermans. En uiteraard in Ben’s Hoekje, het fijne item dat ik mag presenteren in het radioprogramma van diezelfde genaamde Hermans.)
