Laat ik het nieuwe jaar (jaja, ik weet het: gelukkig nieuwjaar! beste wensen! en dat we er nog veel mogen mogen! de clichés worden weer kwistig rondgestrooid! – beginnen met de al vaak aangekondigde “commercial-aflevering” van Tivoli Road die vandaag live gaat.
Je kunt ze beluisteren op ons eigen YouTube-kanaal (klik hierboven), op Spotify, Apple Podcasts, Deezer en nog veel meer platforms. Uiteraard ook via de onvolprezen website van Tivoli Road. Ik ben zelf ook weer aan ’t luisteren en in mijn hoofd zing ik vanzelf mee met LOIS, Corduroy broeken LOIS Corduroy Jackets! For girls and boys!
Wat is dat toch met die reclames? Ze kruipen in je hoofd en in je oren. Die van vroeger toch. Het is de langste aflevering tot nu toe geworden, bijna 50 minuten, je bent gewaarschuwd.
Veel luisterplezier ermee. Reacties op de aflevering zijn van harte welkom op YouTube, onder de aflevering zelf. Of vooruit dan maar: hier mag het ook.
Marc Hermans en een iconische sticker, met dank aan Rudy Dero.
Wat herinner ik me nog van het jaar 1976? Dat het al onvoorstelbaar lang geleden is. Dat herinner ik me (met tegenzin) als ik aan dat jaar terugdenk. En dat doe ik vaak. Bij het begin van het jaar 1977, toen de Tijd (die ouwe grijsaard) de deuren van 1976 onherroepelijk dicht trok, bevond ik me in het Casino van Gent, in het gezelschap van andere studenten van de Germaanse. Het was een eindejaarsfuif en ik bleef overnachten bij een vriend.
Het was de eerste keer dat ik de jaarwisseling niet thuis vierde, bij mijn ouders, mijn broer en mijn zusje. Ik was student, de universiteit vormde mijn dagelijkse habitat. En ja, ik wilde de magische overgang van 76 naar 77 uiteraard mee maken te midden van de dansende en zwetende jeugd van dat decennium. Ik zweette me zelf ook te pletter, het was niet voor niets het jaar van een historische hittegolf. Een zomer die zich in het collectief geheugen zou nestelen, nog vele jaren daarna.
Die hitte zal me waarschijnlijk ook eeuwig bij blijven. Met de trein naar Gent om examen te doen. Plakkerig in mijn zondags kostuum, inclusief das. In zo’n weer. Aankomen in Gent, te voet van het station naar de Blandijnberg, in de brandende zon. Eerst rap naar de wc, even hemd en broek uit, het zweet drogen met wc-papier, ik zweer het. Zo ging het dat jaar.
En verder zal ik nooit nooit nooit (NOOIT!!!) uit mijn geheugen kunnen bannen hoe verliefd ik was dat jaar. Ze was jong, ze had uitdagende helblauwe ogen die van onder haar lichtblonde haren kwamen piepen en het hart deden ontbranden van een jonge gast uit haar straat. In vuur en vlam stond ik. Reken maar.
En behalve de verschroeiende hitte die voelbaar was in de atmosfeer en in mijn diepste binnenste, was 1976 uiteraard ook het jaar waarin mijn liefde voor de radio vanop de Noordzee tot bloei kwam. Mi Amigo… de laatste… de beste. Ik hoor die jingle nog als ik me dat decennium voor de geest haal. De hele zomer bracht ik door in het gezelschap van die zeezender. Dag en nacht was ik letterlijk vast geklonken aan mijn transistor. En dat ging ook na de zomer door. De stroom van muzikale klanken was niet te stoppen. Elke hit die Mi Amigo draaide, kreeg dat jaar een extra gloed dankzij het zwoele weer en mijn verliefdheid op M. – dat gevoel was ook niet te stoppen.
En toen het jaar ten einde liep, was Mi Amigo nog altijd mijn trouwe metgezel. Kerstmis was de eerste kerst waarbij ik me voorstelde hoe het moest zijn om de feestdagen mee te maken aan boord van dat schip. Mijn twee halfgoden zaten toen op de Noordzee en maakten een live-programma, speciaal voor kerst. Marc Jacobs en Frank Vandermast deden die bijzondere uitzending zonder enige merkbare voorbereiding. Zonder script of scenario, zonder papier, zonder richtlijnen. Recht uit het hart, van uit de onderbuik. Het was schitterend en boeiend en aangenaam en die twee deden een rechtstreeks beroep op de verbeeldingskracht van de luisteraar.
In Tivoli Road (en daarmee zitten we onverbiddelijk weer in het Huidige Heden) van afgelopen vrijdag hebben Marc en ik die uitzending van onder het stof gehaald en de beste fragmenten in onze podcast gedraaid.
En omdat het einde van het jaar altijd weer uitnodigt tot feestvieren en allerlei speciallekes zal ik als een extraatje voor jullie de bewuste aflevering van Tivoli Road hieronder zetten, mocht je ze toevallig niet hebben gehoord.
En als echt specialleke (zeg maar voor de mensen met een slecht gehoor) zet ik daaronder eveneens de transcriptie van de volledige aflevering, in Word-formaat. Bij wijze van experiment eigenlijk. De eventuele kleine foutjes die in de tekst staan, moet je er maar bij nemen. AI (aka ChatGPT) staat nog in de kinderschoenen. Maar het geeft een idee van wat in de toekomst allemaal mogelijk wordt.
Mijn trouwe kompaan, de koptelefoon, rust op mijn oren terwijl ik door oude geluidsfragmenten dwaal. Het zijn echte schatten uit het verleden, verzameld als gouden muntstukken in de kist van een piraat. En vanavond gooien we deze schatkist weer open in een nieuwe aflevering van “Tivoli Road”.
We gaan terug naar die onvergetelijke zomer van 1979. Ik kwam aan boord van het zendschip van Mi Amigo, de Magdalena, op 13 juli. Wim de Groot was al aan boord, en hij was in feite de eerste dj van Mi Amigo 272 die zomer. Hij deed de radio in z’n eentje tot Johan Vermeer en Daniel Bolen kwamen, en uiteindelijk ikke. De sfeer was elektrisch, onvergetelijk.
Fast forward naar 2023, en Wim is nog steeds een stem in de ether, nu op Radio Seabreeze. Maar vanavond hoor je hem in onze podcast, zoals hij toen klonk. Marc en ik hebben wat pareltjes van fragmenten, rechtstreeks uit die magische zomer aan boord van de Magdalena.
Oh, en voor de fans van het geschreven woord: mijn boek Alles gaat voorbij is deze week gelanceerd op papier. Je kan het bestellen via deze link.
Vanmiddag heb ik een aangenaam gesprek gehad met Mieke Dupres. Dat is zoals Mike Duprez zichzelf noemt als hij contact heeft met mij. Mike zal voor mij altijd de man zijn die er in slaagde om mij (en Marc) te strikken voor een programma bij Radio Forest in mijn geboorteplaats Hamme. Dat programma had onder de naam Zondag Zondag een redelijk succes in de beginjaren van dit millennium en kreeg later een vervolg via radio RSJ in Tisselt.
Mike doet tegenwoordig programma bij Radio MFM (het station dat ons elke vrijdag de kans geeft reclame te maken voor onze podcast) en hij wil mij interviewen over de recente publicatie van mijn boek Alles gaat voorbij.
Allez, als ge dat ziet zitten hé? vroeg hij vriendelijk. Gezien de impact die de genaamde Mike op mijn leven heeft gehad (Hamme -> Forest -> Zondag Zondag), kan hij me niet veel verkeerd vragen, dus ik stemde snel toe. Het gesprek dat hij met mij had, zal aanstaande zaterdag 2 september te horen zijn rond 12:20 op Radio MFM. Uiteraard zal het promopraatje dat Mike en ik voerden, niet enkel over het boek gaan, maar we zullen het tevens hebben over de podcast. Ah ja, een mens moet het ijzer smeden als het heet begint te worden.
Ferry Eden – (c) Els Bollaert
Over de podcast gesproken: overmorgen is het weer zover. Een gans nieuwe aflevering wacht op publicatie via www.tivoliroad.be vanaf 18:00. Tijdens deze aflevering zullen we het onder meer hebben over Ferry Eden. Ik herinner mij de jaren 1976 tot 1978, toen ik als jonge student, voor ik op de trein stapte die mij naar de unief in Gent bracht, wakker werd met het programma Ook goeiemorgen op Mi Amigo met Ferry Eden, met zijn zalige jingles van Trinity en Teach In. En dan heb ik het niet eens over die schitterende naamjingle die Ferry liet inzingen door de verder volstrekt onbekende Gloria Morgan en die je op Soundcloud kan beluisteren.
Ferry hield mij virtueel gezelschap tijdens het ontbijt, terwijl ik nog snel mijn aftandse Grundig bandrecorder in gereedheid bracht om tijdens de middag het programma Baken 16 op te nemen met Marc Jacobs, mijn super favoriet. Mijn moeder moest dan als het bijna 12 uur was, de stekker insteken, zodat de radio aan sprong en mijn bandrecorder ook. En elke avond, na de lessen, kon ik niet snel genoeg thuis zijn, om Baken 16 in uitgesteld relais te kunnen beluisteren. De volgende ochtend zette ik mijn wekker speciaal extra vroeg, zodat ik nog minstens een uur onder de klamme lakens kon blijven liggen luisteren naar Ook goeiemorgen dat vanaf de Noordzee de weg vond naar mijn bed.
Nooit had ik toen kunnen bevroeden dat ik amper een paar jaar later zelf aan boord van het zendschip van Mi Amigo zou zitten, in het gezelschap van Ferry Eden. Zo zie je, niets is onmogelijk.
Of, om het met mijn tweede favoriete plaat aller tijden te zeggen: all things are possible.
De voorbije maanden kreeg ik regelmatig vragen, opmerkingen, suggesties in de stijl van Ben, waarom giet je jouw blog van de voorbije twintig jaar eens niet in een boekvorm? Dat leest zoveel gemakkelijker dan een online versie, want als internet eens plat ligt, wat dan? Dergelijke smeekbedes deden mij beseffen dat het inderdaad al twintig jaar is dat ik bezig ben met deze website, dit soort van dagboek. Uiteraard ben ik onderweg een aantal jaar gestopt met schrijven omdat ik periodes had van geen goesting. Maar sinds Marc en ik begonnen zijn met ons verleden op te graven via Tivoli Road, is het schrijven toch weer toegenomen. De goesting ook. Soms vragen mensen mij ook expliciet: liefst op papier. Ik kan daar in komen. Nu lees ik zelf wel graag af en toe een e-book. Soms op mijn iPad. Af en toe op mijn iPhone, vooral in bed leest dat lekker weg. Meestal op een goeie e-reader. Voor dat laatste kan ik een Kobo Formo aanraden. Zeer aangenaam en handzaam toestel. Ligt lekker in de hand, het formaat van een klein boek. Het weegt een stuk minder, en je hebt een hele bibliotheek in je handen. En vooral: het leest makkelijk in het zonlicht. Beeld dat zo scherp is dat je er een potlood mee kan slijpen.
Kortom, het komt er op neer dat ik bijna geen papieren boek meer in de hand neem, tenzij de laatste Stephen King dan. Of De Bourgondiërs, mijn favoriet van de voorbije jaren. Om mijn goede vriend de genaamde Marc te quoten: lang verhaal kort, ik besloot het heft in handen te nemen, ik heb al mijn postings (of toch het merendeel) omgezet naar het gepaste formaat, en hopla het e-book “Alles gaat voorbij” ligt nu in de digitale winkel van Apple Books (ja, die mannen met hunne yuppie-brol). De anderen die niet van fruit houden, kunnen het boek aanschaffen via kobo.com. Bij Bol punt com zou het de komende dagen ook op het schap moeten liggen.
Wat kan je vinden in Alles gaat voorbij? Wel, dus het meeste van wat uit mijn toetsenbord vloeide sinds 2004 tot vorige week. Je zal er geen foto’s terug vinden, zoals die mijn blog sieren. Ik wilde een boek dat leest als een roman, zonder afleiding. Maar ik speel wel met het idee ooit een bonus-versie van het e-book te publiceren, wèl met foto’s dan. En ja, ik denk erover om een papieren boek uit te geven, als er voldoende interesse is. Dus je weet wat je te doen staat als je belangstelling hebt. Laat maar iets weten in de reacties, of op Facebook, of ergens anders.
Alles gaat voorbij is overigens nièt gratis. Ik zal er geen brood meer door kunnen eten (daarvoor dient mijn pensioen), maar tenslotte heb ik er toch enige jaren over gedaan, niet? De prijs ligt trouwens lager dan die van het gemiddelde e-book. En voor niets is ook maar voor niets.
Eens terug aan land en dan uw collega’s terughoren, dat moet wel tof zijn. Dat schrijft Jan De Maeva-fan in een reactie op mijn Noordzee-dagboek, waarvan het laatste fragment vanochtend (via de automatische piloot) werd gepubliceerd. Awel ja, Janneman, dat was een hele rare, ook wel opwindende ervaring toen ik op 16 augustus 1979 de Magdalena verliet met een tender die mij naar Blankenberge bracht (stiekem! want het mocht nog altijd niet van de polies!). En toen kon ik nog niet eens direct naar huis, ik moest een nacht blijven slapen bij een sympathieke mede-crimineel die af en toe zorgde voor het van boord halen van één of meer boeven van het piratenschip. Ja mannen, dat was een hele onwerkelijke, opwindende (bijna geile) ervaring. Zo plots vaste grond onder mijn voeten voelen na 5 weken verblijf op een bewegende boot. Echt waar, als het niet zo belachelijk zou klinken, dan zou ik zeggen dat ik lichtjes zeeziek werd bij het betreden van de Blankenbergse grond. Het schijnt dat daar een echt woord voor bestaat, alleen heet het dan landziek. Zonder gezever. Bij die man thuis (hij had ook een sympathieke vrouw, ik ben de naam van het echtpaar vergeten) stond de radio, hoe kan het ook anders, op Mi Amigo. En daar hoorde ik de stem van Ferry Eden. En ik kon het niet geloven. Dat ik een paar uur geleden nog maar, op dat schip had gezeten, met Ferry en de anderen. Ik kan er maar één zinnetje voor bedenken om dat gevoel te beschrijven. Het was precies niet echt gebeurd. Twee weken daarna belden ze mij op. Ik mocht terug aan boord, als ik zin had. Hoezo als ik zin had? Bestonden er dan mensen die geen zin zouden hebben om aan boord te gaan zitten? Ik dacht terug aan Tom De Bree, de jonge gast die nog geen 24 uur aan boord was gekomen, één keer programma had gedaan en er weer af wilde. Ja, blijkbaar bestonden er dus mensen die geen zin hadden. Ik was zeker niet zo iemand. Ik begon de maand september van dat zalige jaar 1979 opnieuw aan boord van deparel van de Noordzee. Het zou deze keer amper twee weken duren voor het avontuur echt voorbij was. In die tijd geloofde ik nog niet in mijn latere levensmotto. Alles gaat voorbij? Bijlange niet. Dit toch niet, zeker? Hoe kan dat nu voorbij zijn? Maar hoe bozer ik me voelde en hoe meer ik een middelvinger naar het universum opstak, hoe minder het nièt voorbij ging.
Morgen waarschijnlijk naar huis. Toch heb ik een beetje een raar gevoel in m’n maag als ik er aan denk. De Magdalena is 5 weken lang m’n thuis geweest, en we hebben er zoveel mee beleefd en die 5 weken vergeet je niet zo maar. Bovendien laat ik ook een aantal mensen achter waar het best leuk mee werken was. Soms minder leuk, maar ach.. ook dat hoort erbij. Ik weet wel, dat ik in het begin druk zal luisteren naar 272.
Vanmiddag 2 boten, volgeladen met Mi Amigo-fans. Van 12:00 tot 15:00 cirkelden ze rond het schip. Prachtig! Via de scheepsradio konden de mensen aan boord contact met ons opnemen en groetjes doen aan familieleden. Toen ze vertrokken, draaide ik “Power to all our Friends” en dat knalde keihard over het dek. Heel sterk kwam dat over, vertelde Eric me later. Het doet je wat, hoor. Nu merk je tenminste dat je voor mensen draait en praat. Toen ze luidkeels begonnen te zingen (“Mi Amigo, I love you so..”) kreeg ik het even moeilijk. Toch wel mooi, dit te kunnen doen. Over een paar dagen ga ik naar huis.
Indien ik zou verplicht worden (als iemand mij onder schot zou houden, pakt) om een oplijsting te maken van de radiostations waar ik mij het meest geamuseerd heb in mijn carrière, dan zou dat lijstje er ongeveer zo uitzien:
Maeva
Mi Amigo 272
Kick FM
Uniek FM
De redenen waarom dit lijstje er zo zou uitzien, zijn divers. Nummer 1 staat op 1 (weinig zullen zich daarover verbazen) omdat dit station na bijna VIJF decennia nog steeds grote impact heeft op mijn eigen leven, mijn gedachten en gevoelens, en omdat ik nog altijd met trots terugkijk op wat mijn kompanen en ik toen hebben gedaan. Je kan mijn keuze om Maeva op één te zetten betwisten, maar dat gaat niets veranderen. Just accept it. Nummer 2 kan ik zelf met geen mogelijkheid op een andere plaats in mijn top 4 zetten. Mi Amigo 272 was één groot jongensavontuur dat velen mij nog altijd benijden. Het heeft veel te kort geduurd, maar ik heb er nog geen milliseconde spijt van gehad. Nummer 3. Tja, die radio in Herentals was van Marc en mezelf. De Mike en Guido van de Kempen, zo hebben ze ons ooit wel eens genoemd. Er zijn minder getalenteerde mannen om mee te worden vergeleken, dus ik vind het nog altijd een compliment. Nummer 4 dan. Het ging mij niet zozeer om Uniek FM als radiostation, maar wel om de sfeer, de gasten die er werkten, en uiteraard om de baas (Jeroen) die geen geringe rol speelde in de carrière van Marc en Bibi.
Kortom, ik ben dan ook best blij dat de periode in de Kempen in onze podcast uitvoerig zal worden belicht. Aanstaande vrijdag beginnen we met de verschijning van Jeroen Straeter in ons leven. Een aantal fragmenten (vooral jingles) zitten in die aflevering en het is zeker niet onaangenaam om ze terug te horen en mee te zingen. Net als geuren hebben ook geluiden de fijne eigenschap om een mens soms in één klap terug in de tijd te gooien. Dat is in dit geval niet anders, neem dat van me aan. Jeroen aka de Straeter was/is een geval apart, maar hij stond zeker niet op de laatste plaats toen de talenten werden uitgedeeld. Volgens mij stond hij helemaal vooraan, nèt voor de eerste rij aan de beurt kwam. Intelligent. Commercieel instinct. Vlotte babbel. Creatief. Geslepen. En toen die talenten aan hem waren uitgedeeld, sprak God de Vader tegen Jeroen: “Hier jongen, omdat ik in een goed humeur ben, doe ik er nog een paar kilo’s Charisma bij“.
Met andere woorden, de nieuwe aflevering van Tivoli Road, die vanaf vrijdag 18u te beluisteren valt, zal weer de moeite waard zijn. Het moet immers niet altijd gaan over de Noordzee.
De vakantie schrijdt ondertussen verder, waarbij september alweer in zicht komt. Morgen verwacht ik de genaamde Marc Hermans, en allebei staan we popelend klaar om Tivoli Road weer op te pikken. Zelfs een vakantie in Duitsland of Portugal gaat daar niets aan kunnen doen. Meteen even meegeven: ik mag dan wel een classic boomer zijn, ik ben zeker niet slecht in operating systems, programmeren, AI, servers en zo van die dinges. Dus vanaf nu kan je ons voor feedback over de podcast, makkelijk bereiken door een e-mail (je weet wel, een brief die ping zegt) te sturen naar:
Dat is het officiële e-mailadres van Tivoli Road. De mails die we krijgen, zullen effectief worden gelezen en wellicht worden behandeld in de brievenrubriek aan het begin van elke aflevering. Alles wat je ons wil vertellen of vragen, kan je kwijt op bovenstaand mailadres. Doèn.
Oh!! Ik moet zeker nog iets vertellen voor ik het vergeet. Vroeger, in de tijd dat de zeezenders aka piratenzenders nog volop muziek uitstraalden vanop de vrije Noordzee, toen ik zelf nog een ongelooflijke fanaat was en een aanhanger van Mi Amigo (vanop de gelijknamige boot), schreef ik regelmatig brieven naar de mannen aan boord van dat schip. Vooral dan Marc Jacobs moest er aan geloven, ik was zijn grootste fan. Maar ook Herman de Graafen Ferry Eden kregen hun deel. Ik was niet de enige in de Groeneboomgaardstraat in Hamme, die niet te stoppen was als het over brieven schrijven ging. Mijn broer en ik waren wat Mi Amigo betrof, even fanatiek.
Welnu. Een paar dagen geleden kreeg ik via Messenger onverwacht een bericht van Rudy Ducke, die mij vroeg “Kan het zijn dat u zeer uitgebreide brieven stuurde in 1978 naar Mi Amigo en Marc Jacobs“. Rudy maakte mij verder zeer blij met de mededeling dat hij nog een aantal opnamen had liggen van programma’s waarin mijn brieven behandeld werden. Inmiddels zijn Rudy en ikzelf beginnen corresponderen en heb ik de opnames al in mijn mailbox gekregen. Joepie!
Dus ofwel zal ik binnenkort één of meerdere fragmenten hier plaatsen ofwel als bonus-aflevering van de podcast. Ik zal dat morgen met Marc eens onderhandelen in de nazomer-meeting annex workshop die we hebben gepland. Anyways, Rudy Ducke, dank voor de opnames. En laat jullie zeker inspireren door het voorbeeld van Rudy, beste vrienden, luisteraars van de podcast, lezers van Alles Gaat Voorbij en eventuele fanatiekelingen zoals ik zelf ooit was. Als je nog iets hebt liggen in je archief-kelder waarmee je Marc of mij blij kan maken, laat je niet tegenhouden en stuur het naar podcast@tivoliroad.be – het mailadres is er voor gemaakt!
Tot slot, hier zijn enkele blogposts uit het verleden waarin ik over onze Kempense periode en over Jeroen Straeter schreef.
