Categorie: radio

Een beetje reclame dan maar

De voorbije maanden kreeg ik regelmatig vragen, opmerkingen, suggesties in de stijl van Ben, waarom giet je jouw blog van de voorbije twintig jaar eens niet in een boekvorm? Dat leest zoveel gemakkelijker dan een online versie, want als internet eens plat ligt, wat dan?
Dergelijke smeekbedes deden mij beseffen dat het inderdaad al twintig jaar is dat ik bezig ben met deze website, dit soort van dagboek. Uiteraard ben ik onderweg een aantal jaar gestopt met schrijven omdat ik periodes had van geen goesting. Maar sinds Marc en ik begonnen zijn met ons verleden op te graven via Tivoli Road, is het schrijven toch weer toegenomen. De goesting ook.
Soms vragen mensen mij ook expliciet: liefst op papier. Ik kan daar in komen. Nu lees ik zelf wel graag af en toe een e-book. Soms op mijn iPad. Af en toe op mijn iPhone, vooral in bed leest dat lekker weg. Meestal op een goeie e-reader. Voor dat laatste kan ik een Kobo Formo aanraden. Zeer aangenaam en handzaam toestel. Ligt lekker in de hand, het formaat van een klein boek. Het weegt een stuk minder, en je hebt een hele bibliotheek in je handen. En vooral: het leest makkelijk in het zonlicht. Beeld dat zo scherp is dat je er een potlood mee kan slijpen.

Kortom, het komt er op neer dat ik bijna geen papieren boek meer in de hand neem, tenzij de laatste Stephen King dan. Of De Bourgondiërs, mijn favoriet van de voorbije jaren. Om mijn goede vriend de genaamde Marc te quoten: lang verhaal kort, ik besloot het heft in handen te nemen, ik heb al mijn postings (of toch het merendeel) omgezet naar het gepaste formaat, en hopla het e-book “Alles gaat voorbij” ligt nu in de digitale winkel van Apple Books (ja, die mannen met hunne yuppie-brol).
De anderen die niet van fruit houden, kunnen het boek aanschaffen via kobo.com. Bij Bol punt com zou het de komende dagen ook op het schap moeten liggen.

Wat kan je vinden in Alles gaat voorbij? Wel, dus het meeste van wat uit mijn toetsenbord vloeide sinds 2004 tot vorige week. Je zal er geen foto’s terug vinden, zoals die mijn blog sieren. Ik wilde een boek dat leest als een roman, zonder afleiding. Maar ik speel wel met het idee ooit een bonus-versie van het e-book te publiceren, wèl met foto’s dan. En ja, ik denk erover om een papieren boek uit te geven, als er voldoende interesse is. Dus je weet wat je te doen staat als je belangstelling hebt. Laat maar iets weten in de reacties, of op Facebook, of ergens anders.

Alles gaat voorbij is overigens nièt gratis. Ik zal er geen brood meer door kunnen eten (daarvoor dient mijn pensioen), maar tenslotte heb ik er toch enige jaren over gedaan, niet? De prijs ligt trouwens lager dan die van het gemiddelde e-book. En voor niets is ook maar voor niets.

De Kempen, ze zijn uniek.

Indien ik zou verplicht worden (als iemand mij onder schot zou houden, pakt) om een oplijsting te maken van de radiostations waar ik mij het meest geamuseerd heb in mijn carrière, dan zou dat lijstje er ongeveer zo uitzien:

  1. Maeva
  2. Mi Amigo 272
  3. Kick FM
  4. Uniek FM

De redenen waarom dit lijstje er zo zou uitzien, zijn divers.
Nummer 1 staat op 1 (weinig zullen zich daarover verbazen) omdat dit station na bijna VIJF decennia nog steeds grote impact heeft op mijn eigen leven, mijn gedachten en gevoelens, en omdat ik nog altijd met trots terugkijk op wat mijn kompanen en ik toen hebben gedaan. Je kan mijn keuze om Maeva op één te zetten betwisten, maar dat gaat niets veranderen. Just accept it.
Nummer 2 kan ik zelf met geen mogelijkheid op een andere plaats in mijn top 4 zetten. Mi Amigo 272 was één groot jongensavontuur dat velen mij nog altijd benijden. Het heeft veel te kort geduurd, maar ik heb er nog geen milliseconde spijt van gehad.
Nummer 3. Tja, die radio in Herentals was van Marc en mezelf. De Mike en Guido van de Kempen, zo hebben ze ons ooit wel eens genoemd. Er zijn minder getalenteerde mannen om mee te worden vergeleken, dus ik vind het nog altijd een compliment.
Nummer 4 dan. Het ging mij niet zozeer om Uniek FM als radiostation, maar wel om de sfeer, de gasten die er werkten, en uiteraard om de baas (Jeroen) die geen geringe rol speelde in de carrière van Marc en Bibi.

Kortom, ik ben dan ook best blij dat de periode in de Kempen in onze podcast uitvoerig zal worden belicht. Aanstaande vrijdag beginnen we met de verschijning van Jeroen Straeter in ons leven. Een aantal fragmenten (vooral jingles) zitten in die aflevering en het is zeker niet onaangenaam om ze terug te horen en mee te zingen. Net als geuren hebben ook geluiden de fijne eigenschap om een mens soms in één klap terug in de tijd te gooien. Dat is in dit geval niet anders, neem dat van me aan. Jeroen aka de Straeter was/is een geval apart, maar hij stond zeker niet op de laatste plaats toen de talenten werden uitgedeeld. Volgens mij stond hij helemaal vooraan, nèt voor de eerste rij aan de beurt kwam. Intelligent. Commercieel instinct. Vlotte babbel. Creatief. Geslepen. En toen die talenten aan hem waren uitgedeeld, sprak God de Vader tegen Jeroen: “Hier jongen, omdat ik in een goed humeur ben, doe ik er nog een paar kilo’s Charisma bij“.

Met andere woorden, de nieuwe aflevering van Tivoli Road, die vanaf vrijdag 18u te beluisteren valt, zal weer de moeite waard zijn. Het moet immers niet altijd gaan over de Noordzee.

De vakantie schrijdt ondertussen verder, waarbij september alweer in zicht komt. Morgen verwacht ik de genaamde Marc Hermans, en allebei staan we popelend klaar om Tivoli Road weer op te pikken. Zelfs een vakantie in Duitsland of Portugal gaat daar niets aan kunnen doen.
Meteen even meegeven: ik mag dan wel een classic boomer zijn, ik ben zeker niet slecht in operating systems, programmeren, AI, servers en zo van die dinges.
Dus vanaf nu kan je ons voor feedback over de podcast, makkelijk bereiken door een e-mail (je weet wel, een brief die ping zegt) te sturen naar:

podcast@tivoliroad.be

Dat is het officiële e-mailadres van Tivoli Road. De mails die we krijgen, zullen effectief worden gelezen en wellicht worden behandeld in de brievenrubriek aan het begin van elke aflevering. Alles wat je ons wil vertellen of vragen, kan je kwijt op bovenstaand mailadres. Doèn.

Oh!! Ik moet zeker nog iets vertellen voor ik het vergeet.
Vroeger, in de tijd dat de zeezenders aka piratenzenders nog volop muziek uitstraalden vanop de vrije Noordzee, toen ik zelf nog een ongelooflijke fanaat was en een aanhanger van Mi Amigo (vanop de gelijknamige boot), schreef ik regelmatig brieven naar de mannen aan boord van dat schip. Vooral dan Marc Jacobs moest er aan geloven, ik was zijn grootste fan. Maar ook Herman de Graaf en Ferry Eden kregen hun deel. Ik was niet de enige in de Groeneboomgaardstraat in Hamme, die niet te stoppen was als het over brieven schrijven ging.
Mijn broer en ik waren wat Mi Amigo betrof, even fanatiek.

Welnu. Een paar dagen geleden kreeg ik via Messenger onverwacht een bericht van Rudy Ducke, die mij vroeg “Kan het zijn dat u zeer uitgebreide brieven stuurde in 1978 naar Mi Amigo en Marc Jacobs“. Rudy maakte mij verder zeer blij met de mededeling dat hij nog een aantal opnamen had liggen van programma’s waarin mijn brieven behandeld werden. Inmiddels zijn Rudy en ikzelf beginnen corresponderen en heb ik de opnames al in mijn mailbox gekregen. Joepie!

Dus ofwel zal ik binnenkort één of meerdere fragmenten hier plaatsen ofwel als bonus-aflevering van de podcast. Ik zal dat morgen met Marc eens onderhandelen in de nazomer-meeting annex workshop die we hebben gepland.
Anyways, Rudy Ducke, dank voor de opnames. En laat jullie zeker inspireren door het voorbeeld van Rudy, beste vrienden, luisteraars van de podcast, lezers van Alles Gaat Voorbij en eventuele fanatiekelingen zoals ik zelf ooit was. Als je nog iets hebt liggen in je archief-kelder waarmee je Marc of mij blij kan maken, laat je niet tegenhouden en stuur het naar podcast@tivoliroad.be – het mailadres is er voor gemaakt!

Tot slot, hier zijn enkele blogposts uit het verleden waarin ik over onze Kempense periode en over Jeroen Straeter schreef.

Een Hollander in de Kempen
In de Stille Kempen
Je radio kreeg een kick

Een legendarische zomer

De familie Van Dessel uit Kessel zal in de zomer van 1986 ook niet gedacht hebben dat ze nog eens te beluisteren zouden zijn in een podcast via het wereldwijde internet in 2023. Toch is het zo. Nu vrijdag besteden we in de nieuwe aflevering van Tivoli Road redelijk uitgebreid aandacht aan de avonturen van de mannen van Radio Mi Amigo, het bescheiden doch populaire radio-netwerkje dat Marc en ik onder onze hoede hadden.

In de hete voetbal-zomer van 1986, waarin Onze Jongens ei zo na Mexico veroverden, deed onze Mi Amigo ongeveer hetzelfde met het wonderschone eiland Tenerife.
Jan Goossens, Dirk De Beuk en de genaamde Marc Hermans mochten hun vakantie doorbrengen op dat bijna Belgische vakantie-eiland, voorzien van de nodige apparatuur. En daar verzorgde onze radioploeg programma’s voor de luisteraars thuis. En de familie Van Dessel uit Kessel liep toevallig tegen onze microfoon.

Deze aflevering van onze podcast zal worden opgeluisterd met een flink aantal fragmenten uit die legendarische zomer. Kortom, de liefhebber zal weer worden verwend!

Voor de rest gaat alles naar wens.
De vakantie is zo goed als afgelopen, en we zijn onderweg naar huis. Het laatste stuk is inmiddels aangebroken. Parijs is achter de rug, Senlis ligt voor ons. We hebben geen noemenswaardige files gehad, en geen al te zware accidenten gezien.
Toch ging het moeilijker dan andere jaren, zegt de chauffeur (de genaamde Carla), die meestal vlotjes en ervaren over de périphérique laveert.

De mannen op de achterbank zijn de Portugese ferias ook vrijwel ongehavend doorgekomen. Ze zijn allebei klaar voor een nieuw basket-seizoen en een vers gestreken, maagdelijk schooljaar.
Matias, de jongste, moet enkel nog een proper SUI-uniform gaan halen in de uniformen-winkel. Ik ben daar eerlijk gezegd wel voor te vinden. Scholen die als dress-code zo’n schooluniform verplichten, zorgen niet alleen voor iedereen gelijk in de klas, maar ook voor een groot gemak in de ochtend bij het openen van de kleerkast.

En de oudste, onze Tiago, zit op zijn beurt, gewapend met zijn oortjes en zijn Spotify, naar buiten te kijken. Naar de A1–snelweg die de jonge volwassene met elke kilometer zoemend dichter bij Vlaanderen brengt.
Volgens mijn inschatting (ik ben daar redelijk goed in) heeft de gelukzalige glimlach op zijn gezicht niet zozeer te maken met Vlaanderen, maar meer met Emma-Roos.
Ik gun hem dat gevoel, waar zijn broer nog niet aan toe is. Tenslotte is Tiago het jaar geëindigd met een A-attest. Dàt hij het haalde, ondanks zijn verspreide aandacht, maakt mij een beetje minder bezorgd voor de toekomst.

Magdalena – zondag 15 juli 1979

(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 17:30)

TV-ploeg van Veronica komt aan boord met o.a. Leo van der Goot.
Ze nemen later Kees en de zendertechnicus mee.

Zo weinig mogelijk programma verzorgen

Mijn jarenlange metgezel op het radio-pad is met vakantie, waarschijnlijk het verdrag van Straatsburg gaan bewonderen. Maak jullie geen zorgen, de podcast loopt gewoon door. Vanavond om 18u komt de nieuwste aflevering als bij wonder bijna vanzelf online, alsof Marc nooit van het woord vakantie had gehoord.

Waar zullen we het in deze aflevering eens over hebben? Welnu, aangezien we het hoofdstuk Laser 558 vorige keer hebben afgesloten, èn aangezien mijn eigen jongensavontuur op de MS Magdalena dezer dagen weer in de belangstelling staat (44 jaar geleden! de zomer van 1979!) vonden Marc en ik de timing perfect om vanavond nog eens aandacht te besteden aan de parel van de Noordzee.

Bericht van de organisatie (R.) voor Ben persoonlijk

Ik lees tegenwoordig af en toe berichten van luisteraars en fans die schrijven dat ze mijn programma’s toen wel vonden meevallen. Of dat mijn presentatie wel aardig klonk. Euh ja, dat zal dan wel. Bedankt voor de troostende woorden, ik ben 44 jaar later wel bestand tegen de waarheid en vooral ben ik blij dat ik mij na die zomer in de jaren daarna op een andere manier kon laten horen bij Maeva. In elk geval, toen ik bovenstaande papier in handen kreeg, met het advies om voorlopig misschien best ook zo weinig mogelijk programma’s te verzorgen, moest ik als jonge twintiger toch best wel een paar keer slikken. De spijt die ik ergens diep in mijn hart begon te voelen, verdween pas toen ik mezelf voorhield ik zit hier wel aan boord van een echte zeezender, en ik mag programma doen en zoveel andere jonge gasten zouden er voor willen betalen om dit avontuur mee te maken en patati patata. Kortom: spijt is wat de koe schijt.

Dat gezegd zijnde, de rest van wat kwam, volgde allemaal voort uit die ene zomer. Ik zei het daarnet nog tegen Bruno B tijdens onze vrijdagwandeling: spijt is overbodig, want alles wat gebeurt, brengt je altijd naar het Huidige Heden.

Oh ja, weten jullie nog dat ik een paar weken geleden allerlei schatten op zolder had gevonden? Zoals de lijst met codes die regelmatig te horen waren op Mi Amigo? Ik heb die lijst omgezet in een digitaal lijstje dat ik nu hier ga publiceren (en waar we het vanavond over gaan hebben in Tivoli Road). Ik had het ook beloofd aan Wim de Groot, dus alsjeblieft Wim.

Hier staat een pdf-bestand met de beruchte codes. Enjoy, gasten!

De Magdalena-codesdownloaden

Magdalena – zaterdag 14 juli 1979

(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 10:25)

Tweede programma. “Muziektrein” van 9 tot 10.
Iets beter.

Magdalena – vrijdag 13 juli 1979

(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 22:15)

Eerste programma gedaan.
Slechte kwaliteit, zowel technisch als qua presentatie. Erg zenuwachtig.
Daniël bleef bij mij in de studio.

Magdalena – donderdag 12 juli 1979

MS Magdalena 1979 (c) onbekend

(uit dagboek Ben van Praag)
Aan boord gekomen rond acht uur ’s avonds, samen met Kees en een zendertechnicus. Kennis gemaakt met de andere jongens en de bemanning. Om 21:45 weer in de lucht, met non-stop muziek.

Het blijft travakken

Nu de grote vakantie voor de deur staat te treuzelen om echt van start te gaan, doen Marc en ik weer wat we in onze wonderjaren deden om de zomer te overbruggen. We zorgden er toen voor dat we voldoende opgenomen programma’s klaar hadden, zodat de luisteraars niet zouden merken dat we er niet waren.
Zelfs in de jaren dat Maeva op z’n populairst was, deed ik dat ook. Dat viel trouwens nog dik tegen, per dag drie uur Wekkerwacht opnemen – en er bovendien voor zorgen dat die opgenomen uren klonken zoals een normale live Wekkerwacht.

Het enige voordeel (behalve uiteraard het feit dat ik tijdens die vakanties nog eens thuis was, bij familie en zeldzame vrienden) was dat ik heel uitzonderlijk een keer naar mezelf kon luisteren. Checking what all the fuss was about, zeg maar. Aangezien ik nooit waarachtig een ochtendmens ben geweest, moet ik bekennen dat ik in al die tijd amper drie keer echt wakker genoeg was om een volledige Wekkerwacht te kunnen horen. Alle andere keren bleef ik gewoon slapen. Slechte reclame voor Wekkerwacht, vrees ik.

Maar goed, ik mag het Huidige Heden zeker niet uit het oog verliezen. Geen radio meer in ons leven, behalve een kort gastoptreden elke vrijdag in Die Zotte Morgen bij Dirk Van Brabant, de ochtendstem van MFM in de Vlaamse Ardennen.
Wèl is er onze podcast Tivoli Road waarvoor we steevast gaan wandelen doorheen het Mechelse Boswezen. We nemen er elke week eentje op waarvan Marc overigens een uitstekende montage doet, allemaal op de computer.

En ja, met de vakantie voor de deur, is het voor ons opnieuw zaak om wat extra moeite te doen om een aantal afleveringen op voorhand in te blikken en in te plannen en vanalles. Kortom, ’t is niet omdat een podcast niet echt live is, dat we ons best niet moeten doen, vrienden. Het blijft travakken.

De Witte Villa, Asse 1983

Kijk eens hier: een uitsmijtertje om de zomer vrolijk in te zetten:
Een blog-post uit de maand juni 2005 over de bekende villa uit het schone jaar 1983, en naast de villa de tientallen meters hoge zendmast, waarvan de glans stilaan tekenen van slijtage begon te vertonen, althans voor ons, de jongens die achter de witte muren en de blauwe deuren woonden.

Navigeren naar 1984

Vandaag zal ik mijn rekenmachine nodig hebben om me enigszins nauwkeurig over de kronkelige paden van Vadertje Tijd te maneuvreren. Want om mijn positie op de tijdlijn van mijn leven te kunnen bepalen, is het altijd handig enkele belangrijke bakens in de gaten te houden. Ook voor jullie, lieve lezers van mijn blog, kan dat een aardig hulpmiddel zijn om met mij te navigeren naar pakweg het jaar 1984.

In dat jaar, dat we uiteraard kennen van George Orwell, is het eveneens belangrijk om te weten dat mijn grootmoeder, de genaamde Elza Maria, op 77-jarige leeftijd, het najaar van 1984 ternauwernood zou halen. Ze overleed begin september, en ik weet dat zo goed om twee redenen. Ten eerste, in mijn vrije tijd bestudeer ik al een aantal jaar de stamboom van mijn familie (ik ben al kunnen terug gaan naar de 10de eeuw, echtwaar). Ten tweede, ik kreeg op de dag van haar overlijden een telefoontje van mijn moeder met het slechte nieuws, toen ik in de studio van Mi Amigo Duisburg zat, en dat was in september 1984. Dat was het eerste baken waaraan ik mijn positie in dat jaar kan afmeten.

Het tweede baken is ook makkelijk te achterhalen, ik ben namelijk op 2 juni 1984 in het huwelijksbootje gestapt.
Aanwezig op mijn toenmalig trouwfeest waren o.m.:

  1. mijn bewuste grootmoeder Elza Maria, waarvan niemand (ook zij zelf niet, gelukkig) toen kon vermoeden dat ze nauwelijks enkele zomermaanden daarna jammer genoeg zou komen te gaan.
  2. de heren Marc Hermans en Eric Hofman met wie ik in die tijd nauw samenwerkte bij Mi Amigo Duisburg (beide heren gaven mij als trouwcadeau een schitterende modelboot die ze hadden gekocht op de Antwerpse Vogelmarkt, met een hoge symbolische waarde – een cadeau dat overigens nog steeds bovenop mijn kast prijkt en dat de tijd dus langer heeft overleefd dan mijn huwelijk zelf.
  3. de deejay die zorgde voor de nodige ambiance en vrolijkheid. Die platenruiter was mijn voormalige collega Tony Van Rhode, welbekend van Maeva, het radiostation dat ik nog geen jaar voor mijn trouwfeest had verlaten. Tony maakte van het feest een onvergetelijk evenement, dat geef ik na zoveel jaren en een mislukt huwelijk grif toe.
  4. Herman Brusselmans, de man die er in die tijd (met korte haren) nog uitzag zoals hij er tegenwoordig opnieuw uitziet, en waarvan niemand kon bevroeden dat hij pakweg 40 jaar later wereldberoemd zou zijn in Vlaanderen. Ik kan zelfs met zekerheid zeggen dat ik in die jaren bekender was in Vlaanderen dan hij. Dat zou daarna drastisch wijzigen, ge moogt gerust zijn. Herman was in het gezelschap van zijn eerste vrouw Gerda B (ja, Gloria is op mijn trouwfeest geweest, vrienden)

Uiteraard werd het bovenvermelde trouwfeest ook opgeluisterd door de aanwezigheid van mijn toenmalige schoonfamilie, inclusief de heer B. van Praagh die ik ergens anders op deze website al de nodige credits gaf omdat ik zijn achternaam tijdens mijn hele radio-carrière zou gebruiken.

Verder is het wellicht een nuttige bijkomstigheid dat ik nu kan melden dat in 1984 mijn vader nog 16 jaar zou leven, mijn broer nog 17 jaar en mijn moeder nog 36 jaar. Kortom, dit alles geeft jullie toch enig idee waar ik mij op mijn levenspad in 1984 ongeveer bevond.

Qua inleiding kan dat wel tellen, niet?
Want waar het eigenlijk om gaat: 1984 was ook het jaar waarin een Amerikaanse zeezender zijn intrede deed op de Noordzee. Dat was Laser 558. Ik ben nooit echt een fan geweest van dat station, ik luisterde liever naar Radio Caroline. En toch deed ik in 1984 samen met mijn kompanen Marc Hermans en Eric Hofman diverse pogingen om binnen te geraken bij die Amerikanen.

We vertellen daar meer over tijdens een drietal afleveringen van Tivoli Road, de podcast warvan je de website kan vinden op tivoliroad.be (en uiteraard ook via de geijkte podcast-platforms Spotify, Apple Podcasts, Google Podcast en nog een aantal andere).

Om samen te vatten: 1984 was een jaar waar ik vooral naar toe navigeer met behulp van enkele bakens, die zich vooral bevonden in de familiale sfeer en waarbij radio niet echt een grote rol speelde.