stormkracht7.be (gesigneerd)
bol.com
standaardboekhandel.be
Ben van Praag – auteurspagina
Bekijk de trailer in 4K kwaliteit
Nieuw in de webshop
Een tijdje geleden kwam ik in de dichtstbijzijnde Aldi toevallig een paar mensen tegen, die mij aanspraken over mijn roman (STORMKRACHT 7). Ze wilden graag weten of ik geen speciale aanbieding in petto had, om de feestdagen wat aangenamer te maken.
Toen ik informeerde wat ze daar mee bedoelden, was het antwoord eenvoudig.
Tja Ben, het zou leuk zijn als we uw boek met de eindejaarsdagen ten geschenke zouden kunnen geven aan een paar mensen. Zodus.
Welnu, aangezien ik graag rekening hou met wat mensen mij suggereren, ben ik beginnen nadenken – nadat ik mijn commercieel ondernemersbrein had ingeschakeld. Dus ja, ik heb een speciale aanbieding in petto. Andere mensen hadden mij in de loop van de afgelopen maanden ook al gevraagd of er ooit nog een pocket-uitgave van mijn roman in de piepeliene zat. Los van het feit dat piepeliene een hilarische vervorming is van de correcte term pipeline, zag ik dat meteen zitten. Een pocket-uitgave is namelijk zeer handzaam voor mensen die pakweg in de trein willen lezen. Of op het toilet. Of ’s avonds in bed. Of noem maar op, er zijn zoveel plaatsen die smeken om een kleine uitgave van die roman.
Lang verhaal kort: een pocket-uitgave is ook een stuk goedkoper, en kan derhalve zeker worden gebruikt als een soort van betaalbaar cadeau. Dus: ja de pocket-uitgave van die roman over de kaping van een zendschip is vanaf nu te koop in de webshop.
Je kan daar dus niet alleen de Tivoli Road Tas (ja, ik wil daar gerust ook nog een boompje over opzetten, over de benaming TAS) bestellen, maar ook de pocket-uitgave van STORMKRACHT 7.
Hier vind je de directe link voor verzending naar België.
En hier is de directe link voor Nederland.
Kwestie van de verzendkosten netjes gescheiden te houden, nietwaar. Voor Kerst zal het al te laat zijn, maar nieuwjaar moet nog te doen zijn, denk ik.
Ah ja, de prijs. Bijna vergeten, begot.
Je betaalt voor de pocket-uitgave 19 euro (excl. verzending).
Goed te doen, toch?
Tas / Mok / Whatever
Wie in Vlaanderen een warme drank inschenkt, grijpt meestal naar een tas. In Nederland is dat vaker een mok. Twee woorden voor hetzelfde object, met een verschillende herkomst én een licht andere betekenislaag.
Het woord mok stamt uit het Middelnederlands (merk je dat ik soms graag mijn opleiding van germanist even boven haal? Toch als het mij kan helpen om een punt te maken) en de term werd vooral in het noorden gebruikt voor een stevige drinkbeker, doorgaans zonder schotel. In Nederland is koffiemok vandaag de meest gangbare term. Tas komt dan weer van het Franse tasse en raakte via de Zuidelijke Nederlanden (yes, dat zijn wij!) ingeburgerd als benaming voor een drinkbeker, met of zonder oor.
Voor Vlamingen wordt het pas echt interessant, omdat tas óók een heel andere betekenis kan hebben. Een tas is hier evengoed een handtas, een koffertje of een draagtas. En dat geldt trouwens ook in Nederland. De context bepaalt dus of je drinkt… of vertrekt.
Dat maakt het woord tegelijk verwarrend en charmant. Je kan probleemloos een TIVOLI ROAD TAS in een tas stoppen. Taaltechnisch klopt dat perfect.
Voor Tivoli Road was de keuze dan ook snel gemaakt. Een tas past bij verhalen, radio, herinneringen en lange gesprekken. En wie weet komt er ooit nog wel een TIVOLI ROAD (HAND)TAS, speciaal voor de echte liefhebbers. Zodat ze hun TIVOLI ROAD TAS eindelijk stijlvol kunnen meenemen. Netjes IN een TIVOLI ROAD TAS, jawel. Leuk toch, taal.
Oh ja: de TIVOLI ROAD TAS, door Marc gemakkelijkheidshalve en afkortingsgewijs omgedoopt in TRT, is vanaf nu in de webshop te koop. Met de speciale site tivoliroad.shop lijkt nog één en ander mis te lopen, dus op mijn site kan je altijd in het menu naar webshop gaan, en dan zou het wel moeten lukken.
En voor de echte luiaards onder jullie:
De rechtstreekse link naar de TIVOLI ROAD TAS (voor België/Vlaanderen)
De rechtstreekse link naar de TIVOLI ROAD TAS (voor Nederland)
Stormkracht 7 (e-book)
Na de publicatie van mijn roman STORMKRACHT 7 in paperback is er nu ook goed nieuws voor wie liever digitaal leest: de e-bookversie is vanaf vandaag beschikbaar!
Je vindt hem rechtstreeks via deze link:
Daarnaast ligt het e-book ook in de bekende digitale winkels, zoals Apple Books, KOBO en KOBO Plus.
Of je nu kiest voor papier of voor een e-reader: de zeezenders van 1976 liggen voor je klaar, gekaapt of niet . 🌊📻
Een warme dankjewel aan iedereen die mijn boek al kocht, las of deelde. Jullie steun maakt dit avontuur nog mooier.
Zet uw geluid op!
Ik dacht: kom, ik speel nog eens radio.
Reclame dus.
Plus daarbij: ik heb één of twee opmerkingen gekregen over de automatische e-mail die je kan krijgen bij elke nieuwe posting die ik doe. Dan is dit een uitstekende manier om het te testen. Wil je zelf ook zo’n mail met de aankondiging van een nieuw bericht? Vul dan hieronder je e-mailadres in en dan komt dat dik in orde!
De zomer van 1976
Om het met de woorden van de inmiddels iconisch geworden Gilles De Coster te zeggen aan het begin van deze post: Beste vrienden!
En ja, ik weet het. De zomer is voorbij, deze post is (net als de echte post) ook rijkelijk laat. Maar ik ga er verder geen excuses aan vuil maken: zelfs in Portugal ben ik bezig geweest met de laatste hand te leggen aan wat hier boven te zien is: mijn allereerste roman is er. Laat het duidelijk zijn: HIJ IS ER.
Even een paar items op de agenda, voor we de sales-vergadering beginnen:
- het boek is anders dan ALLES GAAT VOORBIJ, het is namelijk fictie
- het is dus allemaal niet waar, zoek het maar op, Google maar: er is GEEN zendschip gekaapt in 1976
- maar: het had GEKUND!
- natuurlijk zijn er ook veel dingen in die roman WEL waar. Er was bvb echt een hittegolf in dat jaar. Zoek dat ook maar op, bij Google, in de gazetten, of in uw eigen geheugen
- ik raad u aan om uw portemonnee boven te halen, en het boek binnenkort te bestellen via de gebruikelijke kanalen (ja, ook op bol punt com en de meeste andere boekhandels) en eveneens.. jawel in mijn eigen webshop. Nu al, ja. Het voordeel als je in mijn webshop bestelt (bij de auteur zelf dus): dan krijg je een getekend exemplaar thuis. Met handtekening!
- ik heb aan het boek gewerkt van 2019 tot nu. Dat betekent niet dat ik constant zitten schrijven heb, ben je gek? Ik heb wel veel nagedacht, veel advies gevraagd aan de genaamde Bruno Brocken, die zat zelf ook niet stil met zijn eigen boek Cinematic Curiosities, zeer de moeite waard voor de echte cinema-fanaten.
- In die jaren (zeker in het begin toen de Covid-pandemie mij plots oeverloos veel tijd cadeau deed) kon ik het boekwerk helemaal te goei uitwerken. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk details en andere dinges uit dat wondermooie jaar in de roman te verwerken, maar ja… zo af en toe is er wel sprake van een detail dat bijvoorbeeld nog niet bestond in 1976. Wacht tot jullie mijn tweede roman lezen, die is ook al af overigens, en daarin wordt aan tijdreizen gedaan dat het geen naam heeft.
- Kortom, nu is het wel even genoeg geweest. Als je hem bestelt (néééééé, niet naar mij thuis komen liefst!), dan wens ik je veel leesplezier met de fictieve personages Storm, Cassandra Cools (in mijn verbeelding ook bekend onder de namen CeeCee of ‘De Rosse van Twist’), het criminele brein Viktor De Vries, Romain Roei en nog een aantal anderen aan boord van de MV Mariana.
- En tenslotte: ik kom met hangende pootjes terug naar de sociale media. Een mens moet toch wat publiciteit kunnen maken, hé.
Vergeet het niet: STORMKRACHT 7, de debuutroman van den dezen.
De moeite waard om al uw devices en schermen in te ruilen voor het lezen.
Info:
STORMKRACHT 7, de roman van Ben van Praag kan je vanaf NU bestellen:
- www.stormkracht7.be
- www.benvanpraag.be/winkel (gesigneerd!)
- en vanaf 31 augustus (!) bij de meeste online boekhandels.
Een berisping van Marc
Ja, ik weet het.
Marc Hermans keek mij vorige week een beetje bestraffend aan. Een beetje maar, hoor. We zijn op een punt in ons leven gekomen dat we ons niet meer moeten inhouden om elkaar te zeggen waar het op staat.
Plus daarbij, hij heeft gelijk ook. Het is weer lang geleden, hé makker. Hij had het daarbij niet over een uitspraak die koppels wel eens gebruiken als ze een zekere leeftijd naderen. Nee, waar de genaamde Marc Hermans het over had toen hij mij bestraffend aankeek en fijntjes opmerkte dat het weer lang geleden was.. wel, dat ging dus over de schandalige frequentie waarmee ik de laatste tijd in mijn blog schrijf. En dat hij gelijk had, is een feit.
Hoe komt dit?
Mijn naasten en andere mensen die mij kennen, weten maar al te goed dat ik nogal vaak de neiging heb om beloften te doen die ik dan uiteindelijk in de onderste lade van mijn bureau deponeer. Tja. Dat zeg ik dan meestal tegen die naasten en andere mensen. Ge kent mij hé.
Maar soit, dat is natuurlijk geen uitleg die ik hier ongestraft kan geven. Ik zal het kaderen, let op: ik ben de laatste maanden weer bezig geweest met andere dingen. Zoals daar zijn: regelmatig bij Tom gaan. Dat is mijn kinesist, die er voor moet zorgen (tegen een kleine vergoeding, ik moet daar niet over liegen) dat ik de komende jaren fris en monter door het leven huppel. Behalve die kleine vergoeding mag ik ook tijdens onze wekelijkse consultatie, terwijl ik languit op de tafel lig en Tom mijn rug onder handen neemt en alles wat de naam spier draagt, probeert los te maken.. euh, ik ben mijn draad helemaal kwijt, merk ik.. ja, terwijl ik daar dus lig, mag ik ongebreideld zagen en kreften over De Mol, waarbij ik ben afgehaakt. Of over het feit dat de tijd zo snel voorbijvliegt. Of hoe mijn oudste zoon het doet in Leuven, waar mijn kinesist overigens ook gestudeerd heeft, dus hij is geïnteresseerd en zo. En trouwens, het moest er eens van komen, Tom wist niet wie ik was. Of wie ik geweest ben in mijn wonderjaren. Hij weet het inmiddels wel, hoor. Uiteindelijk blijf ik toch redelijk trots op wat ik allemaal uitgespookt heb in mijn criminele jaren, en als je maar lang genoeg interesse toont, wil ik wel vertellen hoe ik heet en zo.
Dus.
Behalve op kine gaan bij Tom V.S. (verder mag ik niet gaan qua gratis reclame, dat is niet deontologisch), ben ik de afgelopen maanden nog bezig geweest met Tivoli Road, de onvolprezen podcast die ik nog altijd tweewekelijks produceer, samen met de al eerder genaamde Marc Hermans. En ja, daar kruipt toch ook wel wat tijd in hoor. Kijk maar, ik ben er weer over bezig. Zometeen zal ik over die Tivoli Road nog meer vertellen.
Eerst zeggen waar ik nog mee bezig geweest ben. Zaken die nogal hoog op mijn prioriteitenlijstje staan, waardoor het onderhoud van deze website een beetje was gezakt op datzelfde lijstje.
Mijn huidig lijstje ziet er ongeveer zo uit:
- proberen stinkend rijk te worden zonder veel moeite te doen (XRP)
- schrijven aan mijn roman STORMKRACHT 7 (al 5 jaar mee bezig)
- voor de tv liggen en kijken naar o.m. Big Brother (gelukkig gedaan nu)
- voor de tv liggen en kijken naar Roland Garros (nog bezig)
- schrijven aan mijn andere roman TUSSENTIJDS (al mee bezig sinds de Covid-miserie)
- schrijven aan het boek over TIVOLI ROAD (hou september in de gaten)
En zo gaat de pensioen-tijd ook langzaam maar zeker zijn gangetje, vrienden. Stinkend rijk, dàt zal ik wel niet worden, zolang die pipo in Amerika de financiële wereld in rep en roer zet bij elke verkeerde scheet die hij laat.
Big Brother was gene vetten dit jaar, om eerlijk te zijn. Volgend jaar trap ik er toch weer in, als er nog een nieuw seizoen komt. Of , zoals mijn psycholoog een aantal jaar geleden opmerkte: Gij hebt de neiging om uzelf pijn te doen hé.
Over Roland Garros kan ik nog niet veel zeggen, we zitten nog maar aan de helft. En daarna moet Wimbledon nog beginnen, dàt is pas een hoogfeest.
Mijn eerste roman (STORMKRACHT 7) is zo goed als klaar, echtwaar.
Ik ben daar mee begonnen toen ik nog bij het fijne kabelbedrijf werkte. Dat is dus ook alweer.. euh ik wil het niet gaan uitrekenen, maar toch: héél lang geleden. En toen heb ik de eerste ideetjes voor dat verhaal aan Bruno Brocken verteld tijdens onze bijna dagelijkse pauzewandelingen. En nu is de eerste proefdruk van de persen gerold. En die andere, TUSSENTIJDS, die heeft totaal niets met radio te maken, maar alles met tijd. En dat is een redelijk dik geval, ik heb hem geschreven onder mijn echte naam overigens.
Wat de tijdlijn betreft, die ziet er ongeveer zo uit.
Ik ga mij hiermee op glad ijs begeven, ik weet het, maar ik doe het toch:
Lijstje!!!!
- eind juni: STORMKRACHT 7 verschijnt
- half augustus: TUSSENTIJDS verschijnt
- eind september: Het TIVOLI ROAD-boek verschijnt
- eind december: ALLES GAAT VOORBIJ (luxe editie) verschijnt
- begin januari: de heilige maagd Maria verschijnt (mislukte mop)
Het is hier overigens allemaal een kwestie van ongeveer, hou daar rekening mee. Geen echte deadlines, geen kpi’s, geen doelstellingen. Van dat gezever ben ik gelukkig vanaf toen ik de deuren van het fijne kabelbedrijf voor het laatst achter mij sloot.
Maar het is meer een kwestie van mezelf toch wat peper in mijn gat te steken, anders doe ik echt niets meer.
Ah ja, ik zou nog wat vertellen over TIVOLI ROAD!
We zijn inmiddels toe aan aflevering 137. Niet slecht hé. Honderd zeven en dertig. Vandaar dat we ze alle 137 nog eens op een verse USB-stick hebben gezet. Ook de eerste 100, ja.
En die nieuwe stick (The Complete Collection, dus eigenlijk) kan je nu bestellen aan een zeer schappelijke prijs, ook als je deel één al hebt.
Hier is de rechtstreekse link daarvoor, je zit hier nu toch al op de goeie website:
https://benvanpraag.be/product/usb-stick-tivoli-road/
137 boeiende, spannende, grappige, nostalgische afleveringen van de podcast die al redelijk bekend is, maar nog lang niet bekend genoeg, en voor het geval dat er ooit iets gebeurt met het internet of zo, dan heb je toch die stick al in je zak!
Waar kun je de podcast verder nog beluisteren?
Nu ik toch reklam aan het maken ben:
- www.tivoliroad.be – de website van Tivoli Road zelf dus
- Spotify
- ons eigen Youtube-kanaal
- en alle mogelijke podcastplatforms
Doe het nu. Ga luisteren / kijken / bestellen.
En tot snel, ik zal proberen niet zo lang meer te wachten.
Kuch snot rochel
Wel ja.
Het moest er eens van komen, ik vind het niet eens verbazingwekkend.
Toen mijn oudste (je weet wel, Tiago, de toekomstige geneesheer) voor het weekend thuis arriveerde met zijn koffer vol kleren om te wassen, mompelde hij een beetje verdwaasd Ik ben ziek, beste ouders. Koorts en hoesten en niezen enzo. Ik veronderstel “griep”.
Zo jongen, was mijn primaire gedachte. Je eerste diagnose, en meteen bij jezelf.
Vervolgens moest ik een beslissing nemen. Uiteraard heb ik, zoals elk jaar, in het najaar een griepprik gehaald. In theorie kan er dan weinig verkeerd gaan. Maar het was het uitgelezen moment om dat eens uit te proberen. Dus ik moest niet lang nadenken over het volgende dilemma: zet ik meteen een mondmasker op? Of kies ik toch voor de gewone, wekelijkse knuffel ter begroeting?
Het werd dat laatste.
En hier zit ik dus. De hele dag hang ik voor de tv in mijn pyjama, omringd door een paar dozen papieren zakdoekjes. ’s Avonds heb ik dan een paar plastic zakken vol. Nu weet ik het dus. Een griepvirus wordt dankzij het vaccin omgezet in een stevige snotvalling. Het is geweten en bewezen en bekend: een valling is voor een vent voldoende voor een goeie dosis zelfmedelijden.
Morgen zal ik proberen hier naadloos op aan te sluiten en het verhaal te vertellen over De Verpleegsters van Ukkel (de eerste verleidingen als gevolg van de prille roem).
Kortom, ziek zijn is vervelend, maar een goed verhaal laat ik niet liggen.
Twee trotse zoons
Tijdens één van de vorige afleveringen van Tivoli Road, stelde de genaamde Marc Hermans de vraag: “Zeg Ben, jij hebt twee zoons.. Zou je dit durven laten horen aan hen? En zijn die dan trots op jou, omdat je een radio-crimineel was..?”
Wel, zo ver had ik eigenlijk nog nooit gedacht. Een radio-crimineel.. Het klinkt erger dan het eigenlijk was. De aflevering in kwestie ging over de schier ontelbare inbeslagnames van Maeva en de daarbij horende nooduitzendingen waarin ik zelf (ik kan niet anders dan het toegeven) een vrij grote rol speelde. In de bewuste Tivoli Road zitten inderdaad een aantal fragmenten uit die tijd (januari 1982). Je kan horen dat ik nogal… enthousiast wil ik het niet noemen, maar toch vrij gedreven mijn gang kon gaan.
Wacht, voor ik verder ga over die bewuste nooduitzendingen, ga ik het eerst even hebben over mijn twee zoons waar Marc het terecht over had. Tiago en Matias, ik heb hen al eerder genoemd in mijn geschriften. Ze zijn zeer zeker geen vaste luisteraars van onze podcast, zelfs geen losse luisteraars. Ik moet hen bij wijze van spreken met een pistool in de hand dwingen om eens te luisteren. Weet je wat het is? Ze zijn gewoon te jong en we hebben hen te laat op de wereld gezet om goed en wel te beseffen wat zeezenders waren en wat Mi Amigo en Maeva betekend hebben in de geschiedenis van de Vlaamse radio. Ze weten uiteraard wel wat hun papa heeft uitgespookt in die woelige jaren van de strijd om de ether.
Ik herinner me overigens die keer dat Tiago toevallig eens een stukje uit Alles gaat voorbij (jaja, dat boek) las, onder lichte dwang waarschijnlijk. Het eerste wat hij zei, was niet amai vader, gij zijt een echte held (ik had het anders wel fijn gevonden om dat uit zijn mond te horen), maar wel papa, wat is dat, “de ether”?. Maar goed, ik bedoel, het tijdperk van de radio is aan hen voorbijgegaan. Ze spreken zelfs een andere taal.
Voor hen zijn het allang YouTube, influencers en challenges, en allemaal andere dingen die ze gewoon noncha vinden. En Enzo Knol en De Bankzitters? Dàt zijn hun GOATs. De radio? Dat is voor hen echt skeer. Tja, het is wat het is. Als ze dit ooit lezen, zullen ze het hoogstens cringe noemen, totaal geen vibe.
Kortom, er zal heus ooit wel een dag komen dat ze wel degelijk met de nodige trots in hun stem zullen vertellen over de Avonturen van Onze Papa in Radioland, dat weet ik ook wel. Voorlopig is het eerder omgekeerd. Toen Tiago vorige week de resultaten toonde van de eerste examenperiode van zijn bachelor in de geneeskunde, vond ik dat ver van cringe. Grote fokking onderscheiding. Een papa heeft niet veel meer nodig dan dat om van binnen bijna te ontploffen van trots.
Tot zover dit nieuws uit onze familiale nieuwsbrief. Je zal mij deze uitweiding wel vergeven, neem ik aan.
Die nooduitzendingen van Maeva dus. Ze hebben echt wel plaats gevonden, neem het van me aan. Het blijft evenwel raar om die fragmenten terug te horen. Echt waar. Toen Marc en ik de bewuste aflevering aan het opnemen waren in mijn bescheiden landgoed, merkte ik dat ik onbewust mijn ogen sloot en dan ging het interne terugreizen in de tijd bijna vanzelf. Ik voelde zonder moeite de emoties terug die ik toen had gevoeld.
Opwinding. Boosheid. Schrik.
En jawel, ook de wetenschap dat er honderdduizenden aan de andere kant zaten te luisteren naar elk woord dat ik sprak. Zelfs het besef dat ik samen met mijn collega’s geschiedenis schreef. Natuurlijk had ik er toen geen flauw benul van dat ik uitzendingen maakte die decennia later terecht zouden komen in een zogeheten podcast. Maar ik wist heel goed, dat het bijzondere tijden waren waarin ik een rol mocht spelen.
De schrik die ik voelde, kwam overigens vooral voort uit de gedachte dat het Maeva-avontuur wel eens afgelopen zou kunnen zijn.
Alles gaat voorbij, je weet wel.
De langste aflevering
Ze staat online.
Laat ik het nieuwe jaar (jaja, ik weet het: gelukkig nieuwjaar! beste wensen! en dat we er nog veel mogen mogen! de clichés worden weer kwistig rondgestrooid! – beginnen met de al vaak aangekondigde “commercial-aflevering” van Tivoli Road die vandaag live gaat.
Je kunt ze beluisteren op ons eigen YouTube-kanaal (klik hierboven), op Spotify, Apple Podcasts, Deezer en nog veel meer platforms. Uiteraard ook via de onvolprezen website van Tivoli Road . Ik ben zelf ook weer aan ’t luisteren en in mijn hoofd zing ik vanzelf mee met LOIS, Corduroy broeken LOIS Corduroy Jackets! For girls and boys!
Wat is dat toch met die reclames? Ze kruipen in je hoofd en in je oren. Die van vroeger toch. Het is de langste aflevering tot nu toe geworden, bijna 50 minuten, je bent gewaarschuwd.
Veel luisterplezier ermee. Reacties op de aflevering zijn van harte welkom op YouTube, onder de aflevering zelf. Of vooruit dan maar: hier mag het ook.
