Mijn trouwe kompaan, de koptelefoon, rust op mijn oren terwijl ik door oude geluidsfragmenten dwaal. Het zijn echte schatten uit het verleden, verzameld als gouden muntstukken in de kist van een piraat. En vanavond gooien we deze schatkist weer open in een nieuwe aflevering van “Tivoli Road”.
We gaan terug naar die onvergetelijke zomer van 1979. Ik kwam aan boord van het zendschip van Mi Amigo, de Magdalena, op 13 juli. Wim de Groot was al aan boord, en hij was in feite de eerste dj van Mi Amigo 272 die zomer. Hij deed de radio in z’n eentje tot Johan Vermeer en Daniel Bolen kwamen, en uiteindelijk ikke. De sfeer was elektrisch, onvergetelijk.
Fast forward naar 2023, en Wim is nog steeds een stem in de ether, nu op Radio Seabreeze. Maar vanavond hoor je hem in onze podcast, zoals hij toen klonk. Marc en ik hebben wat pareltjes van fragmenten, rechtstreeks uit die magische zomer aan boord van de Magdalena.
Oh, en voor de fans van het geschreven woord: mijn boek Alles gaat voorbij is deze week gelanceerd op papier. Je kan het bestellen via deze link.
Eens terug aan land en dan uw collega’s terughoren, dat moet wel tof zijn. Dat schrijft Jan De Maeva-fan in een reactie op mijn Noordzee-dagboek, waarvan het laatste fragment vanochtend (via de automatische piloot) werd gepubliceerd. Awel ja, Janneman, dat was een hele rare, ook wel opwindende ervaring toen ik op 16 augustus 1979 de Magdalena verliet met een tender die mij naar Blankenberge bracht (stiekem! want het mocht nog altijd niet van de polies!). En toen kon ik nog niet eens direct naar huis, ik moest een nacht blijven slapen bij een sympathieke mede-crimineel die af en toe zorgde voor het van boord halen van één of meer boeven van het piratenschip. Ja mannen, dat was een hele onwerkelijke, opwindende (bijna geile) ervaring. Zo plots vaste grond onder mijn voeten voelen na 5 weken verblijf op een bewegende boot. Echt waar, als het niet zo belachelijk zou klinken, dan zou ik zeggen dat ik lichtjes zeeziek werd bij het betreden van de Blankenbergse grond. Het schijnt dat daar een echt woord voor bestaat, alleen heet het dan landziek. Zonder gezever. Bij die man thuis (hij had ook een sympathieke vrouw, ik ben de naam van het echtpaar vergeten) stond de radio, hoe kan het ook anders, op Mi Amigo. En daar hoorde ik de stem van Ferry Eden. En ik kon het niet geloven. Dat ik een paar uur geleden nog maar, op dat schip had gezeten, met Ferry en de anderen. Ik kan er maar één zinnetje voor bedenken om dat gevoel te beschrijven. Het was precies niet echt gebeurd. Twee weken daarna belden ze mij op. Ik mocht terug aan boord, als ik zin had. Hoezo als ik zin had? Bestonden er dan mensen die geen zin zouden hebben om aan boord te gaan zitten? Ik dacht terug aan Tom De Bree, de jonge gast die nog geen 24 uur aan boord was gekomen, één keer programma had gedaan en er weer af wilde. Ja, blijkbaar bestonden er dus mensen die geen zin hadden. Ik was zeker niet zo iemand. Ik begon de maand september van dat zalige jaar 1979 opnieuw aan boord van deparel van de Noordzee. Het zou deze keer amper twee weken duren voor het avontuur echt voorbij was. In die tijd geloofde ik nog niet in mijn latere levensmotto. Alles gaat voorbij? Bijlange niet. Dit toch niet, zeker? Hoe kan dat nu voorbij zijn? Maar hoe bozer ik me voelde en hoe meer ik een middelvinger naar het universum opstak, hoe minder het nièt voorbij ging.
Morgen waarschijnlijk naar huis. Toch heb ik een beetje een raar gevoel in m’n maag als ik er aan denk. De Magdalena is 5 weken lang m’n thuis geweest, en we hebben er zoveel mee beleefd en die 5 weken vergeet je niet zo maar. Bovendien laat ik ook een aantal mensen achter waar het best leuk mee werken was. Soms minder leuk, maar ach.. ook dat hoort erbij. Ik weet wel, dat ik in het begin druk zal luisteren naar 272.
Vanmiddag 2 boten, volgeladen met Mi Amigo-fans. Van 12:00 tot 15:00 cirkelden ze rond het schip. Prachtig! Via de scheepsradio konden de mensen aan boord contact met ons opnemen en groetjes doen aan familieleden. Toen ze vertrokken, draaide ik “Power to all our Friends” en dat knalde keihard over het dek. Heel sterk kwam dat over, vertelde Eric me later. Het doet je wat, hoor. Nu merk je tenminste dat je voor mensen draait en praat. Toen ze luidkeels begonnen te zingen (“Mi Amigo, I love you so..”) kreeg ik het even moeilijk. Toch wel mooi, dit te kunnen doen. Over een paar dagen ga ik naar huis.
Rotweer. Windkracht 8-9. Alweer tijdens mijn programma komt een stapel platen naar beneden en krijgen we water in de studio. Tien minuutjes non-stop. We gaan uit de lucht om 20:00 De dieselolie is bijna op, en we gaan weer varen. Met Eric schiet ik overigens het beste op.
Vanaf gisteren gaan we uit de lucht om 23:00. Tè veel werk. Ook weer nieuws vanaf vandaag. Gespannen sfeer aan boord. Koude Oorlog tussen Ferry en Eric. Ferry komt inderdaad vrij autoritair over. Eric geeft code 21E op, hij wil van boord. (uit de lucht tijdens mijn programma)
Net een tender geweest met nieuwe ankerketting, en die zijn we alweer kwijt. 16000 BF naar de haaien. Doodmoe.
(18:30) Swingende “Weekend Action” achter de rug. Gisteravond laaiende ruzie met Ferry gehad. Tijdens mijn avondprogramma kwam hij met het bevel (!) om uit de lucht te gaan, omdat er zonodig KG-contact met de wal moest worden gemaakt. Mijn programma liep net erg lekker, maar het was wel gek: begonnen met de oude Mi Amigo-tune, hardrock, 5 Beatle-nummers.. Gisteren draaiden we de hele dag semi-nonstop, overigens. Vandaag prima weer, en prima humeur wat mij betreft. De kans zit er in dat ik morgen van boord ga, maar zoals ik me nu voel, wil ik best nog een 5de weekje blijven.
