Wel ja.
Het moest er eens van komen, ik vind het niet eens verbazingwekkend.
Toen mijn oudste (je weet wel, Tiago, de toekomstige geneesheer) voor het weekend thuis arriveerde met zijn koffer vol kleren om te wassen, mompelde hij een beetje verdwaasd Ik ben ziek, beste ouders. Koorts en hoesten en niezen enzo. Ik veronderstel “griep”.
Zo jongen, was mijn primaire gedachte. Je eerste diagnose, en meteen bij jezelf.
Vervolgens moest ik een beslissing nemen. Uiteraard heb ik, zoals elk jaar, in het najaar een griepprik gehaald. In theorie kan er dan weinig verkeerd gaan. Maar het was het uitgelezen moment om dat eens uit te proberen. Dus ik moest niet lang nadenken over het volgende dilemma: zet ik meteen een mondmasker op? Of kies ik toch voor de gewone, wekelijkse knuffel ter begroeting?
Het werd dat laatste.
En hier zit ik dus. De hele dag hang ik voor de tv in mijn pyjama, omringd door een paar dozen papieren zakdoekjes. ’s Avonds heb ik dan een paar plastic zakken vol. Nu weet ik het dus. Een griepvirus wordt dankzij het vaccin omgezet in een stevige snotvalling. Het is geweten en bewezen en bekend: een valling is voor een vent voldoende voor een goeie dosis zelfmedelijden.
Morgen zal ik proberen hier naadloos op aan te sluiten en het verhaal te vertellen over De Verpleegsters van Ukkel (de eerste verleidingen als gevolg van de prille roem).
Kortom, ziek zijn is vervelend, maar een goed verhaal laat ik niet liggen.