Maand: november 2023

Piraten, zakenmannen en een BV

Geert Spiessens (aka Meneer Forest) stuurde mij vandaag een bericht met de bovenstaande scan in bijlage. Nu, ik ken dat artikel heel goed.

Ten eerste, ik heb het al jaren liggen op mijn zolder, waar ik af en toe ga zitten in een bui van opperste heimwee. Dat artikel valt dan meteen op, het is namelijk geen knipsel, het is het complete exemplaar van Zondagnieuws, wat zo’n beetje de voorloper was van Dag Allemaal en de Joepie in één stuk. En daar staat bovenstaand artikel dus in.

Ten tweede, ik herinner me de dag waarop de journalist in kwestie langskwam om een aantal foto’s te trekken en een interview te plegen met Patrick Valain, zijn broer Rudy en Patrick Hendrickx (aka Dubateau).
Willy De Geest was er volgens mij ook bij, maar die werd niet in het interview betrokken. De journalist (en de fotograaf, want die was er ook bij) hadden met Valain afgesproken in het Loereveld in Overmere, het landgoed van Patrick.
Omdat ik toen al (zeker na de allereerste inbeslagnames) een redelijke publiekstrekker was, vond de beheerraad het geen slecht idee om mij naar Overmere te halen en op enkele foto’s te figureren.

Zoals jullie kunnen zien, zit ik een beetje te doen alsof achter een klein mengpaneel in een duidelijk goed geïsoleerde studio. Het was daar, beste vrienden, dat Patrick Valain, honderden promo’s voor de Maeva drive-inshow en even zoveel reclamespots in elkaar sprak en monteerde op ambachtelijke wijze, dus zonder enige hulp van computer en audio-software. Door de microfoon (met oranje plopkapje) zijn indertijd honderden verzoekjes gepasseerd voor kweeniehoeveel afleveringen van de Verzoekbus. Oh ja, ik zat daar alleen maar voor de foto, dat was niet echt een studio in Ukkel of zo.

In de loop der tijd heb ik af en toe brieven gekregen van fans, die elk detail op de foto’s bestudeerden en mij daarover schreven. De brieven werden later e-mails en nog later sms’jes en nog later Messenger-berichtjes en tegenwoordig dus Whatsappkes. Vandaag kreeg ik trouwens nog op Facebook de vraag of het mengpaneel een Stanford was. Voor zover ik weet: jazeker. Eigenlijk zou ik het aan Valain zelf moeten vragen, maar om een of andere duistere reden hoor ik totaal niets meer van de Patrick. Hij wil blijkbaar zelfs geen vriendjes worden op Facebook.
Zou Valain mijn boek gelezen hebben? vraag ik me weleens af.

Terzake nu. Ik herinner me echt hoe spannend ik het vond dat ik aanwezig mocht zijn die dag, dat ik mocht meespelen in het schouwspel dat het dichtste het fenomeen Piraten, Zakenlui en een BV benaderde. Toen het weekblad een paar dagen later in de winkel lag, vond ik het nog spannender.

Overigens, het hele artikel beslaat nog een paar pagina’s extra met meer foto’s. Jammer dat de genaamde Geert Spiessens dat ook niet heeft ingescand en op WhatsApp gegooid.

Een podgast in de podcast


En zo is het dan eind november geworden.
De trieste, weemoedige dagen zijn bijna gepasseerd. Ze zijn voorbij gekropen zonder veel mentale schade aan te richten. Nu komen we bijna aan de donkerste maanden van het jaar. De dagen van de Sint en Zwarte Piet zijn zowat de laatste dagen waarbij enige vrolijkheid een rol speelt. Ik herinner me het vorige decennium, toen de jongens (allebei nog samen te vatten onder de noemer klein klein kleutertje) op zondagmorgen de slaapkamer kwamen binnen gesprongen onder het uitroepen van mogen we al naar beneden? toeeeeee papa!? En papa uiterlijk vloekend omdat het zo ontieglijk vroeg was. Maar aan de binnenkant genietend van het moment natuurlijk. Want ja, papa besefte elke seconde dat die zondagochtend een sinterklaasgeschenk voor de ouders was, dat naar waarde diende te worden geschat, omdat het onherroepelijk voorbij zou gaan.

Wat (ondanks de donkerte en de steeds op de loer liggende tristesse) gewoon blijft doorgaan, is onze podcast die inmiddels voor vrij veel mensen een wekelijks terugkerend moment van ontsnapping / ontspanning is geworden. Aldus zal ook komende vrijdag netjes beantwoorden aan die omschrijving.
Een manier voor de gestaag ouder wordende mens die onze wonderjaren op de radio heeft mee mogen maken, als luisteraar in elk geval, om even een halfuurtje met een krop in de keel de emotie van nostalgie te beoefenen.

Dit maar om te laten weten dat de genaamde Marc Hermans en ikzelf voor de eerste keer in Tivoli Road een gast hebben, met wie we een wandeling gaan maken doorheen het inmiddels beroemde park in Mechelen. Een park dat genoemd is naar onze podcast. Althans, dat maken Marc en ik onszelf wijs, omdat het een aangenamere gedachte is dan het omgekeerde.

Onze gast is deze week Mike Duprez, bekend omwille van zijn medewerking aan Radio Forest, de toenmalig populairste vrije radio in Hamme. Mike is er indertijd in geslaagd om de iconische radioshow Zondag Zondag in de weekend-programmering van Forest te krijgen. In die zin dat de zoekresultaten van Google steevast Radio Forest te zien geven, als je Zondag Zondag zoekt. En omgekeerd ja.

Marc en ik hebben altijd al een zwak gehad voor Mike en de meeste van zijn Forest-kompanen, zodat we het een heel fijn weerzien vonden toen we na lange tijd Mike nog eens mochten ontvangen. Eerst in de veranda van mijn landgoed, daarna in het Tivoli Park. Je zal er vanaf vrijdag 17 uur alles over vernemen in aflevering 86 van onze podcast.
Zoals het in de omschrijving van de aflevering zal staan: “een podgast in de podcast”, een woordspeling waar ik best een soort van trots op ben.