Zware spanningen, stuur bemiddelaar!

Ken je dat? Dat je op zoek bent naar iets, en je weet honderd procent zeker dat het op zolder ligt. Helemaal zeker. En je besluit te gaan zoeken. En raad eens. Je vindt het langs geen kanten. Maar wat je wèl vindt, zijn stapels andere dingen, die je nièt nodig hebt maar die toch zo waardevol zijn, dat je het universum bijna dankbaar bent voor de ruil die het voor je in orde heeft gebracht. Wat je al lang zocht, vind je dus niet. Maar je krijgt zoveel andere waardevolle dingen in ruil.
Dank u universum! Dank u schattebout! Altijd beleefd en lief zijn tegen het universum, als er één ding is dat ik geleerd heb in mijn leven, is het dat wel.

Ik ben al weken op zoek naar een videocassette van een televisie-programma dat Marc en ik in de spannende jaren tachtig van de vorige eeuw bedachten, en waarvoor we zelfs een piloot-aflevering mochten maken voor de VTM, toen die nog maar pas was begonnen met uitzendingen. Jan Schodts weet daar meer van, maar die heeft het verhaal van onze pilot meegenomen in zijn graf.

Soit, op vraag van Marc ging ik aldus op zoek naar die videocassette, die we indertijd als souvenir meekregen van Videohouse. Verder ga ik het er nu nog niet over hebben, ’t is een spannend verhaal dat met een sisser afliep, maar we deden het toch maar. We zullen dat verhaal voorlopig opzij leggen voor Tivoli Road. Eerst nog maar de bewuste videocassette zien te vinden. Universum of niet, ik moet en ik zal ze ergens opduikelen.

Maar: ik ben zeer blij met wat ik verder nog allemaal vond op zolder. Niet te geloven dat ik al die spullen nog niet eerder kon opgraven. Uit de korte periode van mijn wondermaanden op het schone zendschip van Mi Amigo heb ik mijn dagboek dat ik toen bijhield, teruggevonden. Daarin lees ik nu details die ik echt helemaal vergeten was. Het was echtwaar de eerste keer sinds 1979 dat ik het stapeltje A4-bladzijden in mijn begerige handen vastpakte. Mensen die mij kennen, weten dat ik geen boek kan vasthouden zonder er minstens één keer aan te snuiven. Niet zo maar ruiken. Nee: snuiven! Ik zweer u, vrienden. De geur van de zomer van 1979 zit nog in die bladzijden. Het is de geur van zeezout en dieselolie. Man man man.

En ik heb een paar bladzijden gevonden met een lijst met nummers en codes. Nummer 66 bijvoorbeeld: stuur geneesmiddelen voor verkoudheid of griep. Nummertje 5 betekende: we zijn drijvende. En numero 6 wilde zeggen: we zijn varende. Echt, het staat er zo. Binnenkort zullen jullie de hele lijst zelf zien, zodra ik ze hier kom te publiceren.

Nummer 64 dan nog:
intern zware spanningen onder de bemanning, stuur bemiddelaar.
Tja, dat beloofde niet veel goeds, dacht ik toen ik die lijst voor het eerst doorlas.

Voor de rest vràgen die schatten op zolder er gewoon om. Ze staan garant voor nog een aantal afleveringen van Tivoli Road. Misschien wel bonus-afleveringen.. Tenslotte, het universum was deze keer ook gul met schenken. Ik zou zelfs durven zeggen, dat ik op zoek ging naar één videocassette en terugkwam met een flink aantal bonus-cadeaus.
Dank u schattebout.