Wie in Vlaanderen een warme drank inschenkt, grijpt meestal naar een tas. In Nederland is dat vaker een mok. Twee woorden voor hetzelfde object, met een verschillende herkomst én een licht andere betekenislaag.
Het woord mok stamt uit het Middelnederlands (merk je dat ik soms graag mijn opleiding van germanist even boven haal? Toch als het mij kan helpen om een punt te maken) en de term werd vooral in het noorden gebruikt voor een stevige drinkbeker, doorgaans zonder schotel. In Nederland is koffiemok vandaag de meest gangbare term. Tas komt dan weer van het Franse tasse en raakte via de Zuidelijke Nederlanden (yes, dat zijn wij!) ingeburgerd als benaming voor een drinkbeker, met of zonder oor.
Voor Vlamingen wordt het pas echt interessant, omdat tas óók een heel andere betekenis kan hebben. Een tas is hier evengoed een handtas, een koffertje of een draagtas. En dat geldt trouwens ook in Nederland. De context bepaalt dus of je drinkt… of vertrekt.
Dat maakt het woord tegelijk verwarrend en charmant. Je kan probleemloos een TIVOLI ROAD TAS in een tas stoppen. Taaltechnisch klopt dat perfect.
Voor Tivoli Road was de keuze dan ook snel gemaakt. Een tas past bij verhalen, radio, herinneringen en lange gesprekken. En wie weet komt er ooit nog wel een TIVOLI ROAD (HAND)TAS, speciaal voor de echte liefhebbers. Zodat ze hun TIVOLI ROAD TAS eindelijk stijlvol kunnen meenemen. Netjes IN een TIVOLI ROAD TAS, jawel. Leuk toch, taal.
Oh ja: de TIVOLI ROAD TAS, door Marc gemakkelijkheidshalve en afkortingsgewijs omgedoopt in TRT, is vanaf nu in de webshop te koop. Met de speciale site tivoliroad.shop lijkt nog één en ander mis te lopen, dus op mijn site kan je altijd in het menu naar webshop gaan, en dan zou het wel moeten lukken.
Ja, ik weet het. Marc Hermans keek mij vorige week een beetje bestraffend aan. Een beetje maar, hoor. We zijn op een punt in ons leven gekomen dat we ons niet meer moeten inhouden om elkaar te zeggen waar het op staat.
Plus daarbij, hij heeft gelijk ook. Het is weer lang geleden, hé makker. Hij had het daarbij niet over een uitspraak die koppels wel eens gebruiken als ze een zekere leeftijd naderen. Nee, waar de genaamde Marc Hermans het over had toen hij mij bestraffend aankeek en fijntjes opmerkte dat het weer lang geleden was.. wel, dat ging dus over de schandalige frequentie waarmee ik de laatste tijd in mijn blog schrijf. En dat hij gelijk had, is een feit.
Hoe komt dit? Mijn naasten en andere mensen die mij kennen, weten maar al te goed dat ik nogal vaak de neiging heb om beloften te doen die ik dan uiteindelijk in de onderste lade van mijn bureau deponeer. Tja. Dat zeg ik dan meestal tegen die naasten en andere mensen. Ge kent mij hé.
Maar soit, dat is natuurlijk geen uitleg die ik hier ongestraft kan geven. Ik zal het kaderen, let op: ik ben de laatste maanden weer bezig geweest met andere dingen. Zoals daar zijn: regelmatig bij Tom gaan. Dat is mijn kinesist, die er voor moet zorgen (tegen een kleine vergoeding, ik moet daar niet over liegen) dat ik de komende jaren fris en monter door het leven huppel. Behalve die kleine vergoeding mag ik ook tijdens onze wekelijkse consultatie, terwijl ik languit op de tafel lig en Tom mijn rug onder handen neemt en alles wat de naam spier draagt, probeert los te maken.. euh, ik ben mijn draad helemaal kwijt, merk ik.. ja, terwijl ik daar dus lig, mag ik ongebreideld zagen en kreften over De Mol, waarbij ik ben afgehaakt. Of over het feit dat de tijd zo snel voorbijvliegt. Of hoe mijn oudste zoon het doet in Leuven, waar mijn kinesist overigens ook gestudeerd heeft, dus hij is geïnteresseerd en zo. En trouwens, het moest er eens van komen, Tom wist niet wie ik was. Of wie ik geweest ben in mijn wonderjaren. Hij weet het inmiddels wel, hoor. Uiteindelijk blijf ik toch redelijk trots op wat ik allemaal uitgespookt heb in mijn criminele jaren, en als je maar lang genoeg interesse toont, wil ik wel vertellen hoe ik heet en zo.
Dus.
Behalve op kine gaan bij Tom V.S. (verder mag ik niet gaan qua gratis reclame, dat is niet deontologisch), ben ik de afgelopen maanden nog bezig geweest met Tivoli Road, de onvolprezen podcastdie ik nog altijd tweewekelijks produceer, samen met de al eerder genaamde Marc Hermans. En ja, daar kruipt toch ook wel wat tijd in hoor. Kijk maar, ik ben er weer over bezig. Zometeen zal ik over die Tivoli Road nog meer vertellen.
Eerst zeggen waar ik nog mee bezig geweest ben. Zaken die nogal hoog op mijn prioriteitenlijstje staan, waardoor het onderhoud van deze website een beetje was gezakt op datzelfde lijstje.
Mijn huidig lijstje ziet er ongeveer zo uit:
proberen stinkend rijk te worden zonder veel moeite te doen (XRP)
schrijven aan mijn roman STORMKRACHT 7 (al 5 jaar mee bezig)
voor de tv liggen en kijken naar o.m. Big Brother (gelukkig gedaan nu)
voor de tv liggen en kijken naar Roland Garros (nog bezig)
schrijven aan mijn andere roman TUSSENTIJDS (al mee bezig sinds de Covid-miserie)
schrijven aan het boek over TIVOLI ROAD (hou september in de gaten)
En zo gaat de pensioen-tijd ook langzaam maar zeker zijn gangetje, vrienden. Stinkend rijk, dàt zal ik wel niet worden, zolang die pipo in Amerika de financiële wereld in rep en roer zet bij elke verkeerde scheet die hij laat. Big Brother was gene vetten dit jaar, om eerlijk te zijn. Volgend jaar trap ik er toch weer in, als er nog een nieuw seizoen komt. Of , zoals mijn psycholoog een aantal jaar geleden opmerkte: Gij hebt de neiging om uzelf pijn te doen hé.
Over Roland Garros kan ik nog niet veel zeggen, we zitten nog maar aan de helft. En daarna moet Wimbledon nog beginnen, dàt is pas een hoogfeest.
Mijn eerste roman (STORMKRACHT 7) is zo goed als klaar, echtwaar.
Ik ben daar mee begonnen toen ik nog bij het fijne kabelbedrijf werkte. Dat is dus ook alweer.. euh ik wil het niet gaan uitrekenen, maar toch: héél lang geleden. En toen heb ik de eerste ideetjes voor dat verhaal aan Bruno Brocken verteld tijdens onze bijna dagelijkse pauzewandelingen. En nu is de eerste proefdruk van de persen gerold. En die andere, TUSSENTIJDS, die heeft totaal niets met radio te maken, maar alles met tijd. En dat is een redelijk dik geval, ik heb hem geschreven onder mijn echte naam overigens.
Wat de tijdlijn betreft, die ziet er ongeveer zo uit. Ik ga mij hiermee op glad ijs begeven, ik weet het, maar ik doe het toch:
Lijstje!!!!
eind juni: STORMKRACHT 7 verschijnt
half augustus: TUSSENTIJDS verschijnt
eind september: Het TIVOLI ROAD-boek verschijnt
eind december: ALLES GAAT VOORBIJ (luxe editie) verschijnt
begin januari: de heilige maagd Maria verschijnt (mislukte mop)
Het is hier overigens allemaal een kwestie van ongeveer, hou daar rekening mee. Geen echte deadlines, geen kpi’s, geen doelstellingen. Van dat gezever ben ik gelukkig vanaf toen ik de deuren van het fijne kabelbedrijf voor het laatst achter mij sloot.
Maar het is meer een kwestie van mezelf toch wat peper in mijn gat te steken, anders doe ik echt niets meer.
Ah ja, ik zou nog wat vertellen over TIVOLI ROAD! We zijn inmiddels toe aan aflevering 137. Niet slecht hé. Honderd zeven en dertig. Vandaar dat we ze alle 137 nog eens op een verse USB-stick hebben gezet. Ook de eerste 100, ja.
En die nieuwe stick (The Complete Collection, dus eigenlijk) kan je nu bestellen aan een zeer schappelijke prijs, ook als je deel één al hebt.
Hier is de rechtstreekse link daarvoor, je zit hier nu toch al op de goeie website:
137 boeiende, spannende, grappige, nostalgische afleveringen van de podcast die al redelijk bekend is, maar nog lang niet bekend genoeg, en voor het geval dat er ooit iets gebeurt met het internet of zo, dan heb je toch die stick al in je zak!
Waar kun je de podcast verder nog beluisteren? Nu ik toch reklam aan het maken ben:
Tijdens één van de vorige afleveringen van Tivoli Road, stelde de genaamde Marc Hermans de vraag: “Zeg Ben, jij hebt twee zoons.. Zou je dit durven laten horen aan hen? En zijn die dan trots op jou, omdat je een radio-crimineel was..?”
Wel, zo ver had ik eigenlijk nog nooit gedacht. Een radio-crimineel.. Het klinkt erger dan het eigenlijk was. De aflevering in kwestie ging over de schier ontelbare inbeslagnames van Maeva en de daarbij horende nooduitzendingen waarin ik zelf (ik kan niet anders dan het toegeven) een vrij grote rol speelde. In de bewuste Tivoli Road zitten inderdaad een aantal fragmenten uit die tijd (januari 1982). Je kan horen dat ik nogal… enthousiast wil ik het niet noemen, maar toch vrij gedreven mijn gang kon gaan.
Wacht, voor ik verder ga over die bewuste nooduitzendingen, ga ik het eerst even hebben over mijn twee zoons waar Marc het terecht over had. Tiago en Matias, ik heb hen al eerder genoemd in mijn geschriften. Ze zijn zeer zeker geen vaste luisteraars van onze podcast, zelfs geen losse luisteraars. Ik moet hen bij wijze van spreken met een pistool in de hand dwingen om eens te luisteren. Weet je wat het is? Ze zijn gewoon te jong en we hebben hen te laat op de wereld gezet om goed en wel te beseffen wat zeezenders waren en wat Mi Amigo en Maeva betekend hebben in de geschiedenis van de Vlaamse radio. Ze weten uiteraard wel wat hun papa heeft uitgespookt in die woelige jaren van de strijd om de ether.
Ik herinner me overigens die keer dat Tiago toevallig eens een stukje uit Alles gaat voorbij (jaja, dat boek) las, onder lichte dwang waarschijnlijk. Het eerste wat hij zei, was niet amai vader, gij zijt een echte held (ik had het anders wel fijn gevonden om dat uit zijn mond te horen), maar wel papa, wat is dat, “de ether”?. Maar goed, ik bedoel, het tijdperk van de radio is aan hen voorbijgegaan. Ze spreken zelfs een andere taal.
Voor hen zijn het allang YouTube, influencers en challenges, en allemaal andere dingen die ze gewoon noncha vinden. En Enzo Knol en De Bankzitters? Dàt zijn hun GOATs. De radio? Dat is voor hen echt skeer. Tja, het is wat het is. Als ze dit ooit lezen, zullen ze het hoogstens cringe noemen, totaal geen vibe.
Kortom, er zal heus ooit wel een dag komen dat ze wel degelijk met de nodige trots in hun stem zullen vertellen over de Avonturen van Onze Papain Radioland, dat weet ik ook wel. Voorlopig is het eerder omgekeerd. Toen Tiago vorige week de resultaten toonde van de eerste examenperiode van zijn bachelor in de geneeskunde, vond ik dat ver van cringe. Grote fokking onderscheiding. Een papa heeft niet veel meer nodig dan dat om van binnen bijna te ontploffen van trots.
Tot zover dit nieuws uit onze familiale nieuwsbrief. Je zal mij deze uitweiding wel vergeven, neem ik aan.
Die nooduitzendingen van Maeva dus. Ze hebben echt wel plaats gevonden, neem het van me aan. Het blijft evenwel raar om die fragmenten terug te horen. Echt waar. Toen Marc en ik de bewuste aflevering aan het opnemen waren in mijn bescheiden landgoed, merkte ik dat ik onbewust mijn ogen sloot en dan ging het interne terugreizen in de tijd bijna vanzelf. Ik voelde zonder moeite de emoties terug die ik toen had gevoeld.
Opwinding. Boosheid. Schrik.
En jawel, ook de wetenschap dat er honderdduizenden aan de andere kant zaten te luisteren naar elk woord dat ik sprak. Zelfs het besef dat ik samen met mijn collega’s geschiedenis schreef. Natuurlijk had ik er toen geen flauw benul van dat ik uitzendingen maakte die decennia later terecht zouden komen in een zogeheten podcast. Maar ik wist heel goed, dat het bijzondere tijden waren waarin ik een rol mocht spelen.
De schrik die ik voelde, kwam overigens vooral voort uit de gedachte dat het Maeva-avontuur wel eens afgelopen zou kunnen zijn. Alles gaat voorbij, je weet wel.
Laat ik het nieuwe jaar (jaja, ik weet het: gelukkig nieuwjaar! beste wensen! en dat we er nog veel mogen mogen! de clichés worden weer kwistig rondgestrooid! – beginnen met de al vaak aangekondigde “commercial-aflevering” van Tivoli Road die vandaag live gaat.
Je kunt ze beluisteren op ons eigen YouTube-kanaal (klik hierboven), op Spotify, Apple Podcasts, Deezer en nog veel meer platforms. Uiteraard ook via de onvolprezen website van Tivoli Road. Ik ben zelf ook weer aan ’t luisteren en in mijn hoofd zing ik vanzelf mee met LOIS, Corduroy broeken LOIS Corduroy Jackets! For girls and boys!
Wat is dat toch met die reclames? Ze kruipen in je hoofd en in je oren. Die van vroeger toch. Het is de langste aflevering tot nu toe geworden, bijna 50 minuten, je bent gewaarschuwd.
Veel luisterplezier ermee. Reacties op de aflevering zijn van harte welkom op YouTube, onder de aflevering zelf. Of vooruit dan maar: hier mag het ook.
Marc Hermans en een iconische sticker, met dank aan Rudy Dero.
We vermaken ons prima, hoor. Marc Hermans en ik genieten meestal zelf wel van onze podcast, die onder de naam Tivoli Road om de twee weken wordt verspreid onder een steeds groeiende groep luisteraars. Net als wijzelf kijken zij met een gevoel van heimwee terug op het radiotijdperk van weleer. De krop in de keel is daarbij nooit ver weg.
De aflevering van volgende week (de eerste van het gloednieuwe jaar) is er eentje met een hoog nostalgie-gehalte. Daar waren Marc en ik het na de opname allebei over eens.
Een tijdje geleden kregen we, tijdens de opname van een andere aflevering, plots het geniale idee om een volledige episode van Tivoli Road te wijden aan de meest gedraaide en de populairste radio-reclames uit het verleden. We vroegen onze luisteraars om hun lijstje met favoriete commercials door te mailen. Als presentatoren zouden we daar dan onze eigen favorieten aan toevoegen en van het geheel een soort van hitparade maken. Zo gezegd, zo gedaan. Het resultaat hoor je dus in de eerste aflevering van 2025.
Voor de jongere garde onder ons is het goed om even te vertellen dat de golden days of radio er heel anders uitzagen (of klonken) dan in het Huidige Heden. De zeezenders – ook bekend als de zogenaamde piratenzenders – bestonden uit vier pijlers die samen zorgden voor het typische geluid waar de toenmalige luisteraars voor vielen: de muziek, de kenmerkende jingles, de stemmen die de shows maakten en, niet in de laatste plaats, de reclames. Die laatste categorie bestond heel vaak uit liedjes die wij destijds net zo enthousiast meezongen als de jingles en de hits die vanaf de vrije golven van de Noordzee onze transistor-radiootjes bereikten.
Tja, beste jongere garde, er was nog geen sprake van streaming, Youtube of andere podcasts. Het leven van de jeugd was zoveel simpeler, laten we daar eerlijk over zijn. Klink ik nu als een typische ouwe zak (a.k.a. boomer)? Het zij zo.
De meeste ouwe zakken zijn in ieder geval zeer tevreden dat ze die tijd hebben meegemaakt. En als we de reclames uit die gouden jaren opnieuw horen, speelt de al eerder genoemde krop in de keel een hoofdrol.
Wat dachten jullie bijvoorbeeld van deze? Dit liedje is door de jaren heen een even grote hit geworden als sommige hits van pakweg The Beatles. Deze reclame zal LOIS zeer zeker geen windeieren hebben gelegd.
Lois jeans
Of nog zo een pareltje. Lekker smaakt het langst was de slogan. Misschien wel net zo goed gevonden als het muziekje zelf, dat luidkeels werd meegezongen door alle generaties uit de jaren zestig en zeventig.
Stimorol chewing gum
Ja ik weet het, heel vaak ging het om reclame voor zogenaamde ongezonde dingen. Dat bruine drankje bijvoorbeeld dat vanuit Amerika de hoofden van de jonge lui verpestte. Coca-Cola.
Coca-Cola
En als uitsmijter, één van mijn eigen favorieten aller tijden. Ook alweer reclame voor een verfoeid drankje. Ongezond en verslavend, maar toch uw terechte keus!
Martini
Dit en nog veel meer is allemaal te horen in de volgende aflevering van Tivoli Road. Ik wens u alvast een even grote krop in de keel als Marc en ikzelf, bij het terughoren van de commercials uit ons aller wonderjaren. Vanaf vrijdag 3 januari op tivoliroad.be en op de meeste podcastplatforms, zoals Spotify, Apple Podcast en natuurlijk op ons eigen Youtube-kanaal. Vergeet het niet, vrienden: Tivoli Road: uw terechte keus!
(En als extra uitsmijter: de televisie-versie van een zalige commercial van dat koffie-merk dat eigenlijk geen reclame nodig heeft. Douwe Egberts-koffie: lekkere koffie!)
Wat herinner ik me nog van het jaar 1976? Dat het al onvoorstelbaar lang geleden is. Dat herinner ik me (met tegenzin) als ik aan dat jaar terugdenk. En dat doe ik vaak. Bij het begin van het jaar 1977, toen de Tijd (die ouwe grijsaard) de deuren van 1976 onherroepelijk dicht trok, bevond ik me in het Casino van Gent, in het gezelschap van andere studenten van de Germaanse. Het was een eindejaarsfuif en ik bleef overnachten bij een vriend.
Het was de eerste keer dat ik de jaarwisseling niet thuis vierde, bij mijn ouders, mijn broer en mijn zusje. Ik was student, de universiteit vormde mijn dagelijkse habitat. En ja, ik wilde de magische overgang van 76 naar 77 uiteraard mee maken te midden van de dansende en zwetende jeugd van dat decennium. Ik zweette me zelf ook te pletter, het was niet voor niets het jaar van een historische hittegolf. Een zomer die zich in het collectief geheugen zou nestelen, nog vele jaren daarna.
Die hitte zal me waarschijnlijk ook eeuwig bij blijven. Met de trein naar Gent om examen te doen. Plakkerig in mijn zondags kostuum, inclusief das. In zo’n weer. Aankomen in Gent, te voet van het station naar de Blandijnberg, in de brandende zon. Eerst rap naar de wc, even hemd en broek uit, het zweet drogen met wc-papier, ik zweer het. Zo ging het dat jaar.
En verder zal ik nooit nooit nooit (NOOIT!!!) uit mijn geheugen kunnen bannen hoe verliefd ik was dat jaar. Ze was jong, ze had uitdagende helblauwe ogen die van onder haar lichtblonde haren kwamen piepen en het hart deden ontbranden van een jonge gast uit haar straat. In vuur en vlam stond ik. Reken maar.
En behalve de verschroeiende hitte die voelbaar was in de atmosfeer en in mijn diepste binnenste, was 1976 uiteraard ook het jaar waarin mijn liefde voor de radio vanop de Noordzee tot bloei kwam. Mi Amigo… de laatste… de beste. Ik hoor die jingle nog als ik me dat decennium voor de geest haal. De hele zomer bracht ik door in het gezelschap van die zeezender. Dag en nacht was ik letterlijk vast geklonken aan mijn transistor. En dat ging ook na de zomer door. De stroom van muzikale klanken was niet te stoppen. Elke hit die Mi Amigo draaide, kreeg dat jaar een extra gloed dankzij het zwoele weer en mijn verliefdheid op M. – dat gevoel was ook niet te stoppen.
En toen het jaar ten einde liep, was Mi Amigo nog altijd mijn trouwe metgezel. Kerstmis was de eerste kerst waarbij ik me voorstelde hoe het moest zijn om de feestdagen mee te maken aan boord van dat schip. Mijn twee halfgoden zaten toen op de Noordzee en maakten een live-programma, speciaal voor kerst. Marc Jacobs en Frank Vandermast deden die bijzondere uitzending zonder enige merkbare voorbereiding. Zonder script of scenario, zonder papier, zonder richtlijnen. Recht uit het hart, van uit de onderbuik. Het was schitterend en boeiend en aangenaam en die twee deden een rechtstreeks beroep op de verbeeldingskracht van de luisteraar.
In Tivoli Road (en daarmee zitten we onverbiddelijk weer in het Huidige Heden) van afgelopen vrijdag hebben Marc en ik die uitzending van onder het stof gehaald en de beste fragmenten in onze podcast gedraaid.
En omdat het einde van het jaar altijd weer uitnodigt tot feestvieren en allerlei speciallekes zal ik als een extraatje voor jullie de bewuste aflevering van Tivoli Road hieronder zetten, mocht je ze toevallig niet hebben gehoord.
En als echt specialleke (zeg maar voor de mensen met een slecht gehoor) zet ik daaronder eveneens de transcriptie van de volledige aflevering, in Word-formaat. Bij wijze van experiment eigenlijk. De eventuele kleine foutjes die in de tekst staan, moet je er maar bij nemen. AI (aka ChatGPT) staat nog in de kinderschoenen. Maar het geeft een idee van wat in de toekomst allemaal mogelijk wordt.
Even wat duidelijkheid: ik ben tegenwoordig wél weg van alle sociale media. Mijn accounts op Facebook, Instagram, TikTok en Twitter (ja, X dus) heb ik verwijderd.
Vandaar dat je me daar niet meer zult lezen, zien, horen of tegenkomen. Dat betekent niet dat ik mensen ‘ontvriend’ heb of zo. Altijd al een vreemd woord gevonden trouwens. Ik besta simpelweg niet meer op die sociale media.
Maar hier besta ik dus wél, op mijn eigen website. Kom je af en toe eens lezen?
Voor vanavond heb ik niet veel te vertellen, behalve: fijne feestdagen!
(Oh ja, ik besta ook nog altijd op Tivoli Road, de inmiddels beroemde podcast over radio – vraag het maar aan de genaamde Marc Hermans. En uiteraard in Ben’s Hoekje, het fijne item dat ik mag presenteren in het radioprogramma van diezelfde genaamde Hermans.)
Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blogpost schreef, eind november om precies te zijn. De afgelopen maanden waren hectisch en druk, waardoor er weinig tijd overbleef om mijn gedachten en verhalen met jullie te delen. Maar vandaag heb ik eindelijk weer de tijd gevonden om de draad op te pakken en mijn blog nieuw leven in te blazen.
TIVOLI ROAD – HET TWEEDE SEIZOEN De voorbije maanden stonden in het teken van verschillende projecten, zowel professioneel als privé. Een van de belangrijkste bezigheden was uiteraard Tivoli Road. We zijn vol enthousiasme begonnen aan het tweede seizoen van onze podcast. Samen met Marc, de genaamde Hermans duik ik weer in de wereld van radio en muziek, met nieuwe verhalen en anekdotes die we graag met jullie delen. Het is ongelooflijk hoeveel energie en tijd er gaat zitten in het maken van een podcast, maar het is elke minuut waard.
TIVOLI ROAD – HET BOEK Daarnaast (en nu komen er enkele onthullingen) zijn Marc en ik begonnen met het schrijven van een boek over Tivoli Road. Hoewel ik er nog niet veel over kan zeggen, beloof ik dat het iets speciaals wordt. Het geeft een diepere kijk in de verhalen en ervaringen die we in de podcast bespreken, met nog meer detail en achtergrondinformatie. Houd het in de gaten!
HET WITTE VILLA-DAGBOEK Een ander spannend project waar ik aan werk, is het Witte Villa-dagboek. Dit dagboek, dat teruggaat naar de dagen van Radio Maeva in de jaren ’80, wordt klaargemaakt voor publicatie. Binnenkort zal ik meer nieuws hebben over wanneer en hoe dit bijzondere stuk geschiedenis beschikbaar zal zijn voor jullie.
EXAMENS EN ZO Privé is het ook niet stil geweest. Tiago en Matias hebben hun examens voor de deur staan, wat altijd voor extra drukte en spanning zorgt in huis. Het is een uitdaging om de juiste balans te vinden tussen werk (ook al heet dat werk in dit geval pensioen) en het ondersteunen van, en supporteren voor mijn zoons tijdens hun studie. Maar het komt wel in orde, ik heb daar niet te veel twijfels over.
GOEDE VOORNEMENS Voor de rest van dit jaar heb ik mezelf enkele goede voornemens gemaakt. Een van de belangrijkste is het opnieuw regelmatig bijhouden van mijn blog. Ik heb gemerkt hoeveel ik het schrijven heb gemist en hoe belangrijk het is om mijn gedachten en ervaringen te delen met jullie, mijn trouwe lezers.
EEN TEASER DIE ER MAG WEZEN Tot slot werk ik aan mijn allereerste roman. Hoewel ik hierover nog niets wil loslaten, kan ik alvast verklappen dat het verhaal zich afspeelt in de radiowereld. Het is een spannend project waar ik met veel passie aan werk en ik kan niet wachten om meer details met jullie te delen zodra het mogelijk is.
Kortom: ik ben er dus nog altijd, het toetsenbord van mijn MacBook Pro is er helemaal klaar voor en ik zelf ook. En als laatste opmerking, wil ik graag wijzen op de mogelijkheid om je te abonneren op mijn blog, zonder dat het ook maar één eurocent kost: vul hiernaast je e-mailadres in en je krijgt automatisch een mailtje als ik een nieuwe blogpost doe. Wat is de technologie toch zalig!
En zo is het dan eind november geworden. De trieste, weemoedige dagen zijn bijna gepasseerd. Ze zijn voorbij gekropen zonder veel mentale schade aan te richten. Nu komen we bijna aan de donkerste maanden van het jaar. De dagen van de Sint en Zwarte Piet zijn zowat de laatste dagen waarbij enige vrolijkheid een rol speelt. Ik herinner me het vorige decennium, toen de jongens (allebei nog samen te vatten onder de noemer klein klein kleutertje) op zondagmorgen de slaapkamer kwamen binnen gesprongen onder het uitroepen van mogen we al naar beneden? toeeeeee papa!? En papa uiterlijk vloekend omdat het zo ontieglijk vroeg was. Maar aan de binnenkant genietend van het moment natuurlijk. Want ja, papa besefte elke seconde dat die zondagochtend een sinterklaasgeschenk voor de ouders was, dat naar waarde diende te worden geschat, omdat het onherroepelijk voorbij zou gaan.
Wat (ondanks de donkerte en de steeds op de loer liggende tristesse) gewoon blijft doorgaan, is onze podcast die inmiddels voor vrij veel mensen een wekelijks terugkerendmoment van ontsnapping / ontspanning is geworden. Aldus zal ook komende vrijdag netjes beantwoorden aan die omschrijving. Een manier voor de gestaag ouder wordende mens die onze wonderjaren op de radio heeft mee mogen maken, als luisteraar in elk geval, om even een halfuurtje met een krop in de keel de emotie van nostalgie te beoefenen.
Dit maar om te laten weten dat de genaamde Marc Hermans en ikzelf voor de eerste keer in Tivoli Road een gast hebben, met wie we een wandeling gaan maken doorheen het inmiddels beroemde park in Mechelen. Een park dat genoemd is naar onze podcast. Althans, dat maken Marc en ik onszelf wijs, omdat het een aangenamere gedachte is dan het omgekeerde.
Onze gast is deze week Mike Duprez, bekend omwille van zijn medewerking aan Radio Forest, de toenmalig populairste vrije radio in Hamme. Mike is er indertijd in geslaagd om de iconische radioshow Zondag Zondag in de weekend-programmering van Forest te krijgen. In die zin dat de zoekresultaten van Google steevast Radio Forest te zien geven, als je Zondag Zondag zoekt. En omgekeerd ja.
Marc en ik hebben altijd al een zwak gehad voor Mike en de meeste van zijn Forest-kompanen, zodat we het een heel fijn weerzien vonden toen we na lange tijd Mike nog eens mochten ontvangen. Eerst in de veranda van mijn landgoed, daarna in het Tivoli Park. Je zal er vanaf vrijdag 17 uur alles over vernemen in aflevering 86 van onze podcast. Zoals het in de omschrijving van de aflevering zal staan: “een podgast in de podcast”, een woordspeling waar ik best een soort van trots op ben.
Maak maar wat extra reclame voor de podcast van vrijdag, kreeg ik als instructie te horen van de genaamde Hermans. Onze wekelijkse wandeling over Tivoli Road zat er op. We genoten van het zonlicht dat door de bladeren filterde terwijl we langs het kronkelende pad liepen, omringd door het vrolijke gegil en gelach van schoolkinderen. We realiseerden ons dat ze wel iets moois hadden weten te maken van dit park. De energie en levendigheid in de lucht vulden ons met een gevoel van positiviteit en verwachting.
Marc in rustige afwachting tot de opname kan beginnen.
Is het met of zonder BTW? zou ik willen vragen aan de baas van Stad Mechelen die deze keer zeker een mooi stukje poëtische promotie voor zijn park krijgt van mij. En de podcast? Het is een aflevering geworden, die ik aan iedere rechtgeaarde radio-fan kan aanraden. Het gaat onder meer over enkele hilarische momenten van de genaamde Stan Haag, beroemd en bekend van Radio Veronica en ook van Radio Mi Amigo. Beklijvende fragmenten die u zullen bijblijven, dames en heren en eventuele x-en.
(En nu alvast wat reclame voor volgende week: een exclusieve opname van iets van de Magdalena)
