(donderdag 30 december 1982) (Ben) Vandaag heb ik een aantal goeie voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar.
Stoppen met roken
Een dagboek over Maeva beginnen (zeer onthullend): dit boek.
Iedere dag ten laatste om 23:00 mijn bed in
Vanmorgen werd ik wakker om 05:20. Arie had een aantal vruchteloze pogingen gedaan. Patrick belde op, zeer boos, en dreigde met een programmawijziging. Wij nemen dit met een korrel zout. Marc heeft sedert gisteravond een nieuwe auto, en is nu bij de kapper (eindelijk). 1982 gaat naar zijn einde, maar Maeva duidelijk niet. Er worden weer allerlei activiteiten ontplooid. Om halfacht zullen de programma’s live lopen vanuit de mobiele bus bij het Praathuis. Marc begint daar. Arie heeft het schijt (van de bus en van de natte zoenen). Booike is erbij vandaag. Patrick was weer goedgezind. Totaal onberekenbaar, die jongen. Denise komt ons straks ophalen, en met die vrolijke noot eindigen we 1982. Tot in 1983.
Mei 2001 was een bijzondere maand voor radioliefhebbers in Vlaanderen en Nederland. Radio Maeva, het legendarische radiostation en de populairste vrije radio van de jaren ’80, keerde onverwacht terug. Voor één lang weekend kwam de magie van weleer opnieuw tot leven tijdens een reünie op Kabelradio 7. Voor velen was het een nostalgische reis naar betere tijden, een kans om herinneringen op te halen en te genieten van de iconische stemmen en muziek die hen destijds zo dierbaar waren.
Dat weekend markeerde niet enkel een eenmalige reünie, maar ook een echte doorstart. Maeva was terug, en de stemmen van twintig jaar eerder klonken nog steeds even fris en geliefd als destijds.
Voor mij persoonlijk was het een ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik werd uitgenodigd om te gast te zijn in De Romantische Top 10, het programma van Erwin Berghmans. Tijdens de uitzending kreeg ik de kans om mijn favoriete romantische nummers te delen, een perfecte gelegenheid om terug te blikken op mijn leven. Mijn tijd bij Maeva, mijn passie voor muziek en radio, en hoe die passies me door de jaren heen hebben gevormd, kwamen allemaal aan bod.
Het werd een uitzending vol herinneringen, emoties en – uiteraard – muziek die rechtstreeks in het hart raakt. Tijdens het samenstellen van mijn lijst bleek al snel dat tien nummers niet volstonden. Gelukkig was Erwin flexibel genoeg om het format aan te passen, en uiteindelijk werd het een Top 17.
Op deze pagina kan je de volledige uitzending herbeleven. Ik mocht zelf de intro verzorgen van Tussen Boek en Plaat, het iconische programma van Erwin, compleet met het karakteristieke geluid van de vogeltjes. Wat volgde, was een aangenaam en openhartig gesprek tussen Erwin en mij. Tot mijn eigen verrassing slaagde hij erin mij helemaal op mijn gemak te laten praten. Zijn vaardigheid om een natuurlijke en oprechte sfeer te creëren waardoor de gast vanzelf opengaat, is een zeldzaam talent dat in het huidige medialandschap helaas vaak ontbreekt. Erwin, mijn complimenten en hoed af!
Mijn Romantische top 17, deel 1Mijn Romantische top 17, deel 2
(je kan deze posting mèt de links naar het programma ook steeds terugvinden in het menu aan de rechterkant, als je de website op je computer bekijkt)
We vermaken ons prima, hoor. Marc Hermans en ik genieten meestal zelf wel van onze podcast, die onder de naam Tivoli Road om de twee weken wordt verspreid onder een steeds groeiende groep luisteraars. Net als wijzelf kijken zij met een gevoel van heimwee terug op het radiotijdperk van weleer. De krop in de keel is daarbij nooit ver weg.
De aflevering van volgende week (de eerste van het gloednieuwe jaar) is er eentje met een hoog nostalgie-gehalte. Daar waren Marc en ik het na de opname allebei over eens.
Een tijdje geleden kregen we, tijdens de opname van een andere aflevering, plots het geniale idee om een volledige episode van Tivoli Road te wijden aan de meest gedraaide en de populairste radio-reclames uit het verleden. We vroegen onze luisteraars om hun lijstje met favoriete commercials door te mailen. Als presentatoren zouden we daar dan onze eigen favorieten aan toevoegen en van het geheel een soort van hitparade maken. Zo gezegd, zo gedaan. Het resultaat hoor je dus in de eerste aflevering van 2025.
Voor de jongere garde onder ons is het goed om even te vertellen dat de golden days of radio er heel anders uitzagen (of klonken) dan in het Huidige Heden. De zeezenders – ook bekend als de zogenaamde piratenzenders – bestonden uit vier pijlers die samen zorgden voor het typische geluid waar de toenmalige luisteraars voor vielen: de muziek, de kenmerkende jingles, de stemmen die de shows maakten en, niet in de laatste plaats, de reclames. Die laatste categorie bestond heel vaak uit liedjes die wij destijds net zo enthousiast meezongen als de jingles en de hits die vanaf de vrije golven van de Noordzee onze transistor-radiootjes bereikten.
Tja, beste jongere garde, er was nog geen sprake van streaming, Youtube of andere podcasts. Het leven van de jeugd was zoveel simpeler, laten we daar eerlijk over zijn. Klink ik nu als een typische ouwe zak (a.k.a. boomer)? Het zij zo.
De meeste ouwe zakken zijn in ieder geval zeer tevreden dat ze die tijd hebben meegemaakt. En als we de reclames uit die gouden jaren opnieuw horen, speelt de al eerder genoemde krop in de keel een hoofdrol.
Wat dachten jullie bijvoorbeeld van deze? Dit liedje is door de jaren heen een even grote hit geworden als sommige hits van pakweg The Beatles. Deze reclame zal LOIS zeer zeker geen windeieren hebben gelegd.
Lois jeans
Of nog zo een pareltje. Lekker smaakt het langst was de slogan. Misschien wel net zo goed gevonden als het muziekje zelf, dat luidkeels werd meegezongen door alle generaties uit de jaren zestig en zeventig.
Stimorol chewing gum
Ja ik weet het, heel vaak ging het om reclame voor zogenaamde ongezonde dingen. Dat bruine drankje bijvoorbeeld dat vanuit Amerika de hoofden van de jonge lui verpestte. Coca-Cola.
Coca-Cola
En als uitsmijter, één van mijn eigen favorieten aller tijden. Ook alweer reclame voor een verfoeid drankje. Ongezond en verslavend, maar toch uw terechte keus!
Martini
Dit en nog veel meer is allemaal te horen in de volgende aflevering van Tivoli Road. Ik wens u alvast een even grote krop in de keel als Marc en ikzelf, bij het terughoren van de commercials uit ons aller wonderjaren. Vanaf vrijdag 3 januari op tivoliroad.be en op de meeste podcastplatforms, zoals Spotify, Apple Podcast en natuurlijk op ons eigen Youtube-kanaal. Vergeet het niet, vrienden: Tivoli Road: uw terechte keus!
(En als extra uitsmijter: de televisie-versie van een zalige commercial van dat koffie-merk dat eigenlijk geen reclame nodig heeft. Douwe Egberts-koffie: lekkere koffie!)
Wat herinner ik me nog van het jaar 1976? Dat het al onvoorstelbaar lang geleden is. Dat herinner ik me (met tegenzin) als ik aan dat jaar terugdenk. En dat doe ik vaak. Bij het begin van het jaar 1977, toen de Tijd (die ouwe grijsaard) de deuren van 1976 onherroepelijk dicht trok, bevond ik me in het Casino van Gent, in het gezelschap van andere studenten van de Germaanse. Het was een eindejaarsfuif en ik bleef overnachten bij een vriend.
Het was de eerste keer dat ik de jaarwisseling niet thuis vierde, bij mijn ouders, mijn broer en mijn zusje. Ik was student, de universiteit vormde mijn dagelijkse habitat. En ja, ik wilde de magische overgang van 76 naar 77 uiteraard mee maken te midden van de dansende en zwetende jeugd van dat decennium. Ik zweette me zelf ook te pletter, het was niet voor niets het jaar van een historische hittegolf. Een zomer die zich in het collectief geheugen zou nestelen, nog vele jaren daarna.
Die hitte zal me waarschijnlijk ook eeuwig bij blijven. Met de trein naar Gent om examen te doen. Plakkerig in mijn zondags kostuum, inclusief das. In zo’n weer. Aankomen in Gent, te voet van het station naar de Blandijnberg, in de brandende zon. Eerst rap naar de wc, even hemd en broek uit, het zweet drogen met wc-papier, ik zweer het. Zo ging het dat jaar.
En verder zal ik nooit nooit nooit (NOOIT!!!) uit mijn geheugen kunnen bannen hoe verliefd ik was dat jaar. Ze was jong, ze had uitdagende helblauwe ogen die van onder haar lichtblonde haren kwamen piepen en het hart deden ontbranden van een jonge gast uit haar straat. In vuur en vlam stond ik. Reken maar.
En behalve de verschroeiende hitte die voelbaar was in de atmosfeer en in mijn diepste binnenste, was 1976 uiteraard ook het jaar waarin mijn liefde voor de radio vanop de Noordzee tot bloei kwam. Mi Amigo… de laatste… de beste. Ik hoor die jingle nog als ik me dat decennium voor de geest haal. De hele zomer bracht ik door in het gezelschap van die zeezender. Dag en nacht was ik letterlijk vast geklonken aan mijn transistor. En dat ging ook na de zomer door. De stroom van muzikale klanken was niet te stoppen. Elke hit die Mi Amigo draaide, kreeg dat jaar een extra gloed dankzij het zwoele weer en mijn verliefdheid op M. – dat gevoel was ook niet te stoppen.
En toen het jaar ten einde liep, was Mi Amigo nog altijd mijn trouwe metgezel. Kerstmis was de eerste kerst waarbij ik me voorstelde hoe het moest zijn om de feestdagen mee te maken aan boord van dat schip. Mijn twee halfgoden zaten toen op de Noordzee en maakten een live-programma, speciaal voor kerst. Marc Jacobs en Frank Vandermast deden die bijzondere uitzending zonder enige merkbare voorbereiding. Zonder script of scenario, zonder papier, zonder richtlijnen. Recht uit het hart, van uit de onderbuik. Het was schitterend en boeiend en aangenaam en die twee deden een rechtstreeks beroep op de verbeeldingskracht van de luisteraar.
In Tivoli Road (en daarmee zitten we onverbiddelijk weer in het Huidige Heden) van afgelopen vrijdag hebben Marc en ik die uitzending van onder het stof gehaald en de beste fragmenten in onze podcast gedraaid.
En omdat het einde van het jaar altijd weer uitnodigt tot feestvieren en allerlei speciallekes zal ik als een extraatje voor jullie de bewuste aflevering van Tivoli Road hieronder zetten, mocht je ze toevallig niet hebben gehoord.
En als echt specialleke (zeg maar voor de mensen met een slecht gehoor) zet ik daaronder eveneens de transcriptie van de volledige aflevering, in Word-formaat. Bij wijze van experiment eigenlijk. De eventuele kleine foutjes die in de tekst staan, moet je er maar bij nemen. AI (aka ChatGPT) staat nog in de kinderschoenen. Maar het geeft een idee van wat in de toekomst allemaal mogelijk wordt.
Even wat duidelijkheid: ik ben tegenwoordig wél weg van alle sociale media. Mijn accounts op Facebook, Instagram, TikTok en Twitter (ja, X dus) heb ik verwijderd.
Vandaar dat je me daar niet meer zult lezen, zien, horen of tegenkomen. Dat betekent niet dat ik mensen ‘ontvriend’ heb of zo. Altijd al een vreemd woord gevonden trouwens. Ik besta simpelweg niet meer op die sociale media.
Maar hier besta ik dus wél, op mijn eigen website. Kom je af en toe eens lezen?
Voor vanavond heb ik niet veel te vertellen, behalve: fijne feestdagen!
(Oh ja, ik besta ook nog altijd op Tivoli Road, de inmiddels beroemde podcast over radio – vraag het maar aan de genaamde Marc Hermans. En uiteraard in Ben’s Hoekje, het fijne item dat ik mag presenteren in het radioprogramma van diezelfde genaamde Hermans.)
Wie kent ‘m niet? De foto van die drie jongens, die in een toch wel indrukwekkende zendmast kropen en zich daar lieten fotograferen? Natuurlijk, als ik zeg “wie kent ‘m niet?”, dan heb ik het vooral over het luisterpubliek van de populairste radio uit het Vlaanderen van de vorige eeuw. Radio Maeva, daar heb ik het dus over. Als je naar de foto kijkt, zie je drie enthousiaste jongens die het wel een goed idee vonden om met z’n drieën in die zendmast te kruipen. De kwaliteit van de foto is zeker niet denderend, maar hij heeft de jaren overleefd. En als je de kwaliteit niet afmeet aan de eisen van de 21ste eeuw, zie je in hun ogen dat ze best wel beseften waar ze mee bezig waren.
MARC HERMANS Je ziet de bovenste van het trio, de enige van de drie die rechtop staat in de mast. Zijn duim in de lucht, alsof hij decennia voor er sprake was van de devaluatie van de duimpjes wil zeggen tegen de kijker “I like it!“. Marc Hermans is zijn naam, hemd macho-gewijs half open, de borst ontbloot.
ARIE VAN LOON Links, zittend in de mast, eigenlijk half hangend. Sigaret nonchalant in de mondhoek. De aandachtige kijker ziet dat Arie van Loon (dat is ‘m inderdaad), nog in volle gezondheid verkeert. Op de foto helemaal zoals hij was, den Arie, zijn kleren nog duidelijk de sporen dragend van de schilderwerken in de Witte Villa. Een samenwerkingsproject van Achiel en Arie.
BEN VAN PRAAG Naast Arie zit de andere 33,33 procent van de Villa-boys, ik dus. Jawel, een foto waar ik trotser op ben dan op de foto van alle disc-jockeys van Maeva op het podium in Wieze. Niet dat ik dààr ook niet trots op ben, vergis je niet. Maar deze, wij met z’n drieën, dat was nog van een ander kaliber, vrienden. Jammer dat de originele foto zoek is geraakt.
WAAR IS DE FOTO? Volgens Marc en mezelf is hij genomen met de camera die ik had gekocht om mee naar Malta te gaan, een tijdje daarna. En waarschijnlijk heeft Denise, de andere helft van het promotieduo dat ze vormde met Achiel, de foto genomen, onkundig van het feit dat ze op dat ogenblik bezig was met het nemen van een iconische foto.
OP DE ACHTERFLAP Ik wil nu al even verklappen dat die foto 41 jaar later (nu dus) werd uitgekozen, in voltallige vergadering en met unanimiteit van stemmen door Marc Hermans en Ben van Praag, als zogeheten auteursfoto op de achterflap van het Witte Villa-dagboek, dat in 1983 geschreven werd door de drie jongens die in de zendmast van Maeva poseerden, en dat in 2024 binnen enkele weken zal verschijnen en vrijgegeven wordt voor het grote publiek.
DAAR BIJ MAEVA We hebben tijdens diezelfde vergadering overigens besloten dat de titel van het boek niét zal zijn “Witte Muren en Blauwe Deuren”, zoals eerst de bedoeling was, maar wel “DAAR BIJ MAEVA“. Een andere titel was eigenlijk niet mogelijk; deze drie woorden moesten het worden. Over iconisch gesproken, niet waar? Blijf vooral deze website volgen voor meer informatie.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blogpost schreef, eind november om precies te zijn. De afgelopen maanden waren hectisch en druk, waardoor er weinig tijd overbleef om mijn gedachten en verhalen met jullie te delen. Maar vandaag heb ik eindelijk weer de tijd gevonden om de draad op te pakken en mijn blog nieuw leven in te blazen.
TIVOLI ROAD – HET TWEEDE SEIZOEN De voorbije maanden stonden in het teken van verschillende projecten, zowel professioneel als privé. Een van de belangrijkste bezigheden was uiteraard Tivoli Road. We zijn vol enthousiasme begonnen aan het tweede seizoen van onze podcast. Samen met Marc, de genaamde Hermans duik ik weer in de wereld van radio en muziek, met nieuwe verhalen en anekdotes die we graag met jullie delen. Het is ongelooflijk hoeveel energie en tijd er gaat zitten in het maken van een podcast, maar het is elke minuut waard.
TIVOLI ROAD – HET BOEK Daarnaast (en nu komen er enkele onthullingen) zijn Marc en ik begonnen met het schrijven van een boek over Tivoli Road. Hoewel ik er nog niet veel over kan zeggen, beloof ik dat het iets speciaals wordt. Het geeft een diepere kijk in de verhalen en ervaringen die we in de podcast bespreken, met nog meer detail en achtergrondinformatie. Houd het in de gaten!
HET WITTE VILLA-DAGBOEK Een ander spannend project waar ik aan werk, is het Witte Villa-dagboek. Dit dagboek, dat teruggaat naar de dagen van Radio Maeva in de jaren ’80, wordt klaargemaakt voor publicatie. Binnenkort zal ik meer nieuws hebben over wanneer en hoe dit bijzondere stuk geschiedenis beschikbaar zal zijn voor jullie.
EXAMENS EN ZO Privé is het ook niet stil geweest. Tiago en Matias hebben hun examens voor de deur staan, wat altijd voor extra drukte en spanning zorgt in huis. Het is een uitdaging om de juiste balans te vinden tussen werk (ook al heet dat werk in dit geval pensioen) en het ondersteunen van, en supporteren voor mijn zoons tijdens hun studie. Maar het komt wel in orde, ik heb daar niet te veel twijfels over.
GOEDE VOORNEMENS Voor de rest van dit jaar heb ik mezelf enkele goede voornemens gemaakt. Een van de belangrijkste is het opnieuw regelmatig bijhouden van mijn blog. Ik heb gemerkt hoeveel ik het schrijven heb gemist en hoe belangrijk het is om mijn gedachten en ervaringen te delen met jullie, mijn trouwe lezers.
EEN TEASER DIE ER MAG WEZEN Tot slot werk ik aan mijn allereerste roman. Hoewel ik hierover nog niets wil loslaten, kan ik alvast verklappen dat het verhaal zich afspeelt in de radiowereld. Het is een spannend project waar ik met veel passie aan werk en ik kan niet wachten om meer details met jullie te delen zodra het mogelijk is.
Kortom: ik ben er dus nog altijd, het toetsenbord van mijn MacBook Pro is er helemaal klaar voor en ik zelf ook. En als laatste opmerking, wil ik graag wijzen op de mogelijkheid om je te abonneren op mijn blog, zonder dat het ook maar één eurocent kost: vul hiernaast je e-mailadres in en je krijgt automatisch een mailtje als ik een nieuwe blogpost doe. Wat is de technologie toch zalig!
Geert Spiessens (aka Meneer Forest) stuurde mij vandaag een bericht met de bovenstaande scan in bijlage. Nu, ik ken dat artikel heel goed.
Ten eerste, ik heb het al jaren liggen op mijn zolder, waar ik af en toe ga zitten in een bui van opperste heimwee. Dat artikel valt dan meteen op, het is namelijk geen knipsel, het is het complete exemplaar van Zondagnieuws, wat zo’n beetje de voorloper was van Dag Allemaal en de Joepie in één stuk. En daar staat bovenstaand artikel dus in.
Ten tweede, ik herinner me de dag waarop de journalist in kwestie langskwam om een aantal foto’s te trekken en een interview te plegen met Patrick Valain, zijn broer Rudy en Patrick Hendrickx (aka Dubateau). Willy De Geest was er volgens mij ook bij, maar die werd niet in het interview betrokken. De journalist (en de fotograaf, want die was er ook bij) hadden met Valain afgesproken in het Loereveld in Overmere, het landgoed van Patrick. Omdat ik toen al (zeker na de allereerste inbeslagnames) een redelijke publiekstrekker was, vond de beheerraad het geen slecht idee om mij naar Overmere te halen en op enkele foto’s te figureren.
Zoals jullie kunnen zien, zit ik een beetje te doen alsof achter een klein mengpaneel in een duidelijk goed geïsoleerde studio. Het was daar, beste vrienden, dat Patrick Valain, honderden promo’s voor de Maeva drive-inshow en even zoveel reclamespots in elkaar sprak en monteerde op ambachtelijke wijze, dus zonder enige hulp van computer en audio-software. Door de microfoon (met oranje plopkapje) zijn indertijd honderden verzoekjes gepasseerd voor kweeniehoeveel afleveringen van de Verzoekbus. Oh ja, ik zat daar alleen maar voor de foto, dat was niet echt een studio in Ukkel of zo.
In de loop der tijd heb ik af en toe brieven gekregen van fans, die elk detail op de foto’s bestudeerden en mij daarover schreven. De brieven werden later e-mails en nog later sms’jes en nog later Messenger-berichtjes en tegenwoordig dus Whatsappkes. Vandaag kreeg ik trouwens nog op Facebook de vraag of het mengpaneel een Stanford was. Voor zover ik weet:jazeker. Eigenlijk zou ik het aan Valain zelf moeten vragen, maar om een of andere duistere reden hoor ik totaal niets meer van de Patrick. Hij wil blijkbaar zelfs geen vriendjes worden op Facebook. Zou Valain mijn boek gelezen hebben? vraag ik me weleens af.
Terzake nu. Ik herinner me echt hoe spannend ik het vond dat ik aanwezig mocht zijn die dag, dat ik mocht meespelen in het schouwspel dat het dichtste het fenomeen Piraten, Zakenlui en een BV benaderde. Toen het weekblad een paar dagen later in de winkel lag, vond ik het nog spannender.
Overigens, het hele artikel beslaat nog een paar pagina’s extra met meer foto’s. Jammer dat de genaamde Geert Spiessens dat ook niet heeft ingescand en op WhatsApp gegooid.
En zo is het dan eind november geworden. De trieste, weemoedige dagen zijn bijna gepasseerd. Ze zijn voorbij gekropen zonder veel mentale schade aan te richten. Nu komen we bijna aan de donkerste maanden van het jaar. De dagen van de Sint en Zwarte Piet zijn zowat de laatste dagen waarbij enige vrolijkheid een rol speelt. Ik herinner me het vorige decennium, toen de jongens (allebei nog samen te vatten onder de noemer klein klein kleutertje) op zondagmorgen de slaapkamer kwamen binnen gesprongen onder het uitroepen van mogen we al naar beneden? toeeeeee papa!? En papa uiterlijk vloekend omdat het zo ontieglijk vroeg was. Maar aan de binnenkant genietend van het moment natuurlijk. Want ja, papa besefte elke seconde dat die zondagochtend een sinterklaasgeschenk voor de ouders was, dat naar waarde diende te worden geschat, omdat het onherroepelijk voorbij zou gaan.
Wat (ondanks de donkerte en de steeds op de loer liggende tristesse) gewoon blijft doorgaan, is onze podcast die inmiddels voor vrij veel mensen een wekelijks terugkerendmoment van ontsnapping / ontspanning is geworden. Aldus zal ook komende vrijdag netjes beantwoorden aan die omschrijving. Een manier voor de gestaag ouder wordende mens die onze wonderjaren op de radio heeft mee mogen maken, als luisteraar in elk geval, om even een halfuurtje met een krop in de keel de emotie van nostalgie te beoefenen.
Dit maar om te laten weten dat de genaamde Marc Hermans en ikzelf voor de eerste keer in Tivoli Road een gast hebben, met wie we een wandeling gaan maken doorheen het inmiddels beroemde park in Mechelen. Een park dat genoemd is naar onze podcast. Althans, dat maken Marc en ik onszelf wijs, omdat het een aangenamere gedachte is dan het omgekeerde.
Onze gast is deze week Mike Duprez, bekend omwille van zijn medewerking aan Radio Forest, de toenmalig populairste vrije radio in Hamme. Mike is er indertijd in geslaagd om de iconische radioshow Zondag Zondag in de weekend-programmering van Forest te krijgen. In die zin dat de zoekresultaten van Google steevast Radio Forest te zien geven, als je Zondag Zondag zoekt. En omgekeerd ja.
Marc en ik hebben altijd al een zwak gehad voor Mike en de meeste van zijn Forest-kompanen, zodat we het een heel fijn weerzien vonden toen we na lange tijd Mike nog eens mochten ontvangen. Eerst in de veranda van mijn landgoed, daarna in het Tivoli Park. Je zal er vanaf vrijdag 17 uur alles over vernemen in aflevering 86 van onze podcast. Zoals het in de omschrijving van de aflevering zal staan: “een podgast in de podcast”, een woordspeling waar ik best een soort van trots op ben.
Mijn trouwe kompaan, de koptelefoon, rust op mijn oren terwijl ik door oude geluidsfragmenten dwaal. Het zijn echte schatten uit het verleden, verzameld als gouden muntstukken in de kist van een piraat. En vanavond gooien we deze schatkist weer open in een nieuwe aflevering van “Tivoli Road”.
We gaan terug naar die onvergetelijke zomer van 1979. Ik kwam aan boord van het zendschip van Mi Amigo, de Magdalena, op 13 juli. Wim de Groot was al aan boord, en hij was in feite de eerste dj van Mi Amigo 272 die zomer. Hij deed de radio in z’n eentje tot Johan Vermeer en Daniel Bolen kwamen, en uiteindelijk ikke. De sfeer was elektrisch, onvergetelijk.
Fast forward naar 2023, en Wim is nog steeds een stem in de ether, nu op Radio Seabreeze. Maar vanavond hoor je hem in onze podcast, zoals hij toen klonk. Marc en ik hebben wat pareltjes van fragmenten, rechtstreeks uit die magische zomer aan boord van de Magdalena.
Oh, en voor de fans van het geschreven woord: mijn boek Alles gaat voorbij is deze week gelanceerd op papier. Je kan het bestellen via deze link.
