Categorie: mi amigo

Wat te bewijzen was: Het Lied

Sedert we goed en wel bezig zijn met onze podcast (die steeds populairder wordt, we moeten daar eerlijk in zijn), wordt Marc Hermans ook steeds strenger, heb ik al gemerkt. Zijn credo luidt nu als we het niet kunnen bewijzen, is het niet gebeurd! Welnu, het feit dat ik onlangs mijn bescheiden dagboek uit de zomer van 1979 op zolder terug vond, maakt het een stuk eenvoudiger om te voldoen aan die strenge Hermans-eis.

Om een willekeurig voorbeeld te geven: in de maand juli van dat gezegende jaar hebben mijn zeer gewaardeerde collega’s (ze hebben mijn leven gered, en ik stel dat nog altijd op prijs) Wim de Groot, Johan Vermeer en Daniel Bolen samen met mezelf in de studio van Mi Amigo een lied gemaakt en gezongen dat sindsdien in beperkte kring bekend staat als Het Min Of Meer Gezongen Magdalena-lied.

De bedoeling was toen om in de voetsporen van o.m. Marc Jacobs en Frank Vandermast te stappen die een paar jaar daarvoor enkele Mi Amigo strijdliederen hadden gemaakt, zeer succesrijk overigens. Wie herinnert zich niet meer Ik zit op de Noordzee en ik draai platen? op de melodie van The Disco Duck. Of natuurlijk Mi Amigo 319, niets houdt ‘em tegen op de vrolijke wijs van The Arabian Affair. Dat hebben zij gepresteerd hé, die twee. Op de Magdalena wilden wij ongeveer hetzelfde gaan doen, maar dan met Love Me Tender.

Ik heb daar blijkbaar over geschreven in mijn Magdalena-dagboek, bestaande uit een twintigtal totaal vergeelde bladzijden, waar de geur van de dieselolie nog vanaf komt, ik schreef het al eerder. Is dat fragment uit mijn dagboek genoeg bewijs, Marc Hermans?

Op 13 juli 1979 klom / sprong / stapte ik aan boord van dat zendschip. Dat is nu 44 jaar geleden, reden te meer om het een beetje te vieren dat ik die unieke Zomer mocht meemaken. Dus ik ga tijdens de zomer van 2023 (ja hij is volgens mij nu echt begonnen, heet warm kreun zweet) dat dagboek hier publiceren, telkens op de dag zelf maar dan 44 jaar later. Ik ga er mee beginnen op 13 juli, dat is mijn vaste voornemen. Hoe we daar dan eventueel met Tivoli Road op inpikken, zal onderwerp worden van enige teammeetings met Marc en ik zelf.

Maar hoe we deze keer ingepikt hebben met ons lief podcastje, dat staat al vast. Morgen komt de nieuwe aflevering online. En goede verstaanders, trouwe luisteraars, ijverige stalkers en gewoon slimme mensen hebben het al door: we gaan het hebben over het Magdalena-lied, dat integraal in de aflevering zal zitten. Dat had ik nu nooit verwacht, die spannende juli-avond aan boord van het zendschip MS Magdalena, dat ik het 44 jaar later over dat lied zou hebben in een zogeheten podcast. Luister morgenavond, vrienden. Oh ja, voor de speurneuzen: het Magdalena-lied staat al maandenlang ergens op deze blog. Als je goed zoekt, zou je het normaal gezien kunnen vinden.

En hier kan je meer lezen over mijn Zomer van het Zendschip op de Zee:

Mijn Jersey Girl 
De kok heette Kees  
De lokroep van de ether  
De blijde intrede van P. Valain  
De Parel van de Noordzee

Het staat geschreven en gedrukt.
Dus het is niet van de pot gerukt!

Zware spanningen, stuur bemiddelaar!

Ken je dat? Dat je op zoek bent naar iets, en je weet honderd procent zeker dat het op zolder ligt. Helemaal zeker. En je besluit te gaan zoeken. En raad eens. Je vindt het langs geen kanten. Maar wat je wèl vindt, zijn stapels andere dingen, die je nièt nodig hebt maar die toch zo waardevol zijn, dat je het universum bijna dankbaar bent voor de ruil die het voor je in orde heeft gebracht. Wat je al lang zocht, vind je dus niet. Maar je krijgt zoveel andere waardevolle dingen in ruil.
Dank u universum! Dank u schattebout! Altijd beleefd en lief zijn tegen het universum, als er één ding is dat ik geleerd heb in mijn leven, is het dat wel.

Ik ben al weken op zoek naar een videocassette van een televisie-programma dat Marc en ik in de spannende jaren tachtig van de vorige eeuw bedachten, en waarvoor we zelfs een piloot-aflevering mochten maken voor de VTM, toen die nog maar pas was begonnen met uitzendingen. Jan Schodts weet daar meer van, maar die heeft het verhaal van onze pilot meegenomen in zijn graf.

Soit, op vraag van Marc ging ik aldus op zoek naar die videocassette, die we indertijd als souvenir meekregen van Videohouse. Verder ga ik het er nu nog niet over hebben, ’t is een spannend verhaal dat met een sisser afliep, maar we deden het toch maar. We zullen dat verhaal voorlopig opzij leggen voor Tivoli Road. Eerst nog maar de bewuste videocassette zien te vinden. Universum of niet, ik moet en ik zal ze ergens opduikelen.

Maar: ik ben zeer blij met wat ik verder nog allemaal vond op zolder. Niet te geloven dat ik al die spullen nog niet eerder kon opgraven. Uit de korte periode van mijn wondermaanden op het schone zendschip van Mi Amigo heb ik mijn dagboek dat ik toen bijhield, teruggevonden. Daarin lees ik nu details die ik echt helemaal vergeten was. Het was echtwaar de eerste keer sinds 1979 dat ik het stapeltje A4-bladzijden in mijn begerige handen vastpakte. Mensen die mij kennen, weten dat ik geen boek kan vasthouden zonder er minstens één keer aan te snuiven. Niet zo maar ruiken. Nee: snuiven! Ik zweer u, vrienden. De geur van de zomer van 1979 zit nog in die bladzijden. Het is de geur van zeezout en dieselolie. Man man man.

En ik heb een paar bladzijden gevonden met een lijst met nummers en codes. Nummer 66 bijvoorbeeld: stuur geneesmiddelen voor verkoudheid of griep. Nummertje 5 betekende: we zijn drijvende. En numero 6 wilde zeggen: we zijn varende. Echt, het staat er zo. Binnenkort zullen jullie de hele lijst zelf zien, zodra ik ze hier kom te publiceren.

Nummer 64 dan nog:
intern zware spanningen onder de bemanning, stuur bemiddelaar.
Tja, dat beloofde niet veel goeds, dacht ik toen ik die lijst voor het eerst doorlas.

Voor de rest vràgen die schatten op zolder er gewoon om. Ze staan garant voor nog een aantal afleveringen van Tivoli Road. Misschien wel bonus-afleveringen.. Tenslotte, het universum was deze keer ook gul met schenken. Ik zou zelfs durven zeggen, dat ik op zoek ging naar één videocassette en terugkwam met een flink aantal bonus-cadeaus.
Dank u schattebout.

Stan Haag vandaag (en in 1985)

Maak maar wat extra reclame voor de podcast van vrijdag, kreeg ik als instructie te horen van de genaamde Hermans.
Onze wekelijkse wandeling over Tivoli Road zat er op. We genoten van het zonlicht dat door de bladeren filterde terwijl we langs het kronkelende pad liepen, omringd door het vrolijke gegil en gelach van schoolkinderen. We realiseerden ons dat ze wel iets moois hadden weten te maken van dit park. De energie en levendigheid in de lucht vulden ons met een gevoel van positiviteit en verwachting.

Marc in rustige afwachting tot de opname kan beginnen.

Is het met of zonder BTW? zou ik willen vragen aan de baas van Stad Mechelen die deze keer zeker een mooi stukje poëtische promotie voor zijn park krijgt van mij.
En de podcast? Het is een aflevering geworden, die ik aan iedere rechtgeaarde radio-fan kan aanraden. Het gaat onder meer over enkele hilarische momenten van de genaamde Stan Haag, beroemd en bekend van Radio Veronica en ook van Radio Mi Amigo. Beklijvende fragmenten die u zullen bijblijven, dames en heren en eventuele x-en.

(En nu alvast wat reclame voor volgende week: een exclusieve opname van iets van de Magdalena)

Tijd brengt raad en vergiffenis

Straks om 18 uur gaat de nieuwe week-aflevering van Tivoli Road online op de website. En als Spotify een beetje mee wil, in de loop van de avond ook dààr. Het is weer een vrij lange episode geworden, waarin we het verhaal uit de doeken doen van de exit van Ronny Van Gelder bij Mi Amigo Duisburg. Zelf vind ik het niet één van onze fraaiste belevenissen. Maar ja, voorbij is voorbij. En spijt komt altijd.. inderdaad: te laat.

In 2004 was Ronny te gast bij ons in Zondag Zondag, een goed beluisterd radioprogramma op Radio Forest in Hamme. Eén en ander hebben we toen met Ronny uitgeklaard. Het komt er op neer dat hij ons de pauselijke zegen gaf, vol van vergiffenis en zo. Fragmenten uit dat programma kan je horen in de aflevering van onze podcast.

En ter verdere kadering en duiding, zal ik hier een linkje zetten naar een vorige posting op mijn blog waarin ik het toen had over de bewuste Zondag Zondag van die week. En beter kan ik het nu, anno twintig roerige jaren later, eigenlijk niet zeggen. Lees zelf maar, matekes.

Wie is Didier?

Straks om 18:00 verschijnt de wekelijkse aflevering van Tivoli Road op welhaast magische wijze online op de website van onze podcast. De items die op de agenda staan, zal ik hieronder even oplijsten voor de mensen die van lijstjes houden. Ikke niet dus. Maar aangezien ik een echte mensen-mens ben, wil ik dergelijke personen gerust een plezier doen met zo’n lijstje:

  • de brievenrubriek
  • het Ben van Praag-dagboek van Luc Nackaerts
  • de pseudoniemen van de presentatoren van Tivoli Road
  • mijn ex-schoonbroer
  • de start van Mi Amigo Duisburg
  • Ronny Van Gelder, Guido Babbelaar, Bert De Groef, Herbert Visser, Ingeborg
  • het gevoel voor humor van T. Hermans die aandringt op minder grapjes
  • een toevallige ontmoeting met Frans, die iets tè eerlijk blijkt

Het is alweer een vrij lange aflevering geworden. Mocht je de voorkeur geven aan een kortere uitvoering in de toekomst, laat het ons gerust weten op de geijkte manieren, zoals e-mail bijvoorbeeld.

Het antwoord op de vraag Wie is Didier? laat ik voorlopig in de lucht zweven. Voor de nieuwsgierigen: de vraag zal worden beantwoord in de aflevering van vanavond. Qua teaser kan dat weer tellen, nietwaar?

(c) Luc Nackaerts 1984

Als een zeef

Marc stuurde mij een berichtje om te zeggen dat hij volop fragmenten aan het beluisteren is voor één van onze volgende afleveringen. Het zijn stukjes uit programma’s van Mi Amigo Duisburg. Ik noem het zo voor het gemak, maar het heette gewoon Mi Amigo. Meer daarover later. In Tivoli Road van dit weekend nemen we al een aanloop naar het verhaal van dat nationale station uit 1984 dat Marc en ik opstartten, samen met Guido van Linthout en Ronny Van Gelder. Die Mi Amigo was overigens de eerste radio die echte concurrentie werd voor Maeva, nadat we daar weg waren.

Maar soit, zoals ik zei: meer daarover later. Waar het mij nu om gaat, is de teloorgang van het menselijk geheugen. Zowel Marc als ik zelf, beseffen stilaan dat het quasi onmogelijk is om alles wat we hebben meegemaakt, ook tot in detail te onthouden.

Ben? Wist je dat jij en ik nog programma hebben gedaan bij Lipstick?
Och gij! Nog vòòr Mi Amigo begon in Duisburg? Dat wist ik niet meer!
Ik ook niet. Totaal vergeten!
En dat Ferry Eden ook programma deed voor Duisburg.
Totaal vergeten!

Dit soort conversaties beginnen steeds vaker op te duiken. Zeker sinds we via Tivoli Road meer en meer met ons eigen verleden geconfronteerd worden. Vroeger dacht ik dat het een vroege vorm van dementie was die de kop op steekt, nu het pensioen een onvermijdelijk deel van de realiteit is geworden.
Echter, sinds een tijdje begrijp ik dat niemand èlk detail van zijn/haar leven voor eeuwig onthoudt. In ons geval, waarbij veel details in de vorm van audio-fragmenten regelmatig verschijnen, krijgen we evenwel vaak te maken met de harde bewijzen.

De momenten van och gij! Dat wist ik niet meer! zijn dan ook meer dan vroeger aanwezig. Gewoon accepteren is de boodschap, het heeft ook zijn goeie kanten. Welke goeie kanten dat zijn, dat ben ik helaas vergeten.

Nog iets voor de Maeva-fans: ik weet dat Ronny Van Gelder ons veel te vroeg ontvallen is. Maak u geen zorgen, hij wordt niet vergeten. In de komende afleveringen van onze podcast, zullen we het nog vaak hebben over de Ronny. En zoals Marc het soms zegt: hij krijgt zijn plaats in de geschiedenis.

Betrapt, Marc!

Zoals ik al beloofde in de loop van de bonus-aflevering van Tivoli Road, zet ik de foto’s die Marc Jacobs nam van het publiek op de boot, hier op internet. Denk er aan, die boot kwam in 1977 langszij de MV Mi Amigo liggen. Eerlijk gezegd, de foto is niet super duidelijk maar L. (de jongste dochter van Marc Hermans, die blijkbaar over een geoefend speurdersoog beschikt), meende in één van de fans haar vader te herkennen en riep dan ook uit Papa da zijde gij!.

Nu is de tijd voor ons (dus ook voor Marc) niet helemaal zonder gevolgen gebleven, maar ik kan bij goed toekijken toch bevestigen dat de jongeman die met een fototoestel in de hand een beetje boven het publiek uit torent, wel degelijk de genaamde Marc H lijkt te zijn. Betrapt!

Snel schakelen, il faut le faire.

Wel, toen ik nog voor het fijne kabelbedrijf werkte – alweer ACHT jaar geleden, kan je dat geloven?- was één van de vereiste skills op de klantendienst: snel kunnen schakelen.
Snel schakelen, dat is zeker één van de kunstjes die Marc en ik uit onze hoed getoverd hebben de voorbije twee weken. Mi Amigo (de èchte), de webradio waar Marc sinds vorig jaar zijn programma Koffiepauze deed, zit helaas een beetje in de problemen, door strubbelingen tussen boven en beneden. Waarbij je beneden mag opvatten als de plaats waar de talenten zetelen. De dj’s die vroeger deel uitmaakten van de originele ploeg uit de jaren toen Mi Amigo nog uitzond vanop de woelige baren van de Noordzee. De Getrouwen, zeg maar. Wat uiteraard niet betekent dat boven de plaats is waar één of meer Verraders zitten. Die analogie met het populaire reality-programma op tv komt me nu gewoon goed van pas, da’s al.

De strubbelingen zitten vooral in de communicatie tussen boven en beneden, in die mate zelfs dat de originele ploeg besloot om het gezamenlijk voor bekeken te houden, en op te stappen. Ik ga daar verder niet over uitweiden, probeer niet om me toch zover te krijgen. Laat ik het erop houden dat ik me heel waarschijnlijk zou aansluiten bij beneden, als ik er toch betrokken bij zou zijn.

Het gevolg is wel dat er geen gesproken programma’s meer zijn op dit moment. En dus ook geen Koffiepauze met Marc. En ja, dus ook geen Tivoli Road meer. En kijk, onze skills van bij de klantendienst komen ons op dit punt goed van pas.
We moesten snel schakelen.

Tivoli Road is bijna van de ene dag op de andere een podcast geworden.
Alle voorbije afleveringen staan inmiddels op de belangrijkste platformen en zijn dus te beluisteren op beide A-merken onder de besturingssystemen op de huidige smartphones. Ja, Apple (iOS) en Android inderdaad. En dankzij de aanwezigheid van Spotify onder Windows èn MacOS, zijn we ook te vinden op alle computer-systemen.

En voor de mannen/vrouwen/x-en die niets moeten weten van al die nieuwerwetse prullen en die eigenlijk alleen maar internet willen hebben: zelfs die koppige duvels kunnen toch naar onze podcast luisteren via de website www.tivoliroad.be

De nieuwste aflevering (de eerste onder het podcast-regime, zeg maar) komt zaterdag online. Morgen zal ik verslag doen over de opname daarvan die Marc en ik tijdens onze wandeling van dinsdag euh… opgenomen hebben dus hé.

Hoe gaat het verder?

Dat schrijft Marc Hermans een paar dagen geleden op zijn Facebook-profiel.
Zet maar een link naar mijn blog, zei ik stoutmoedig en zonder er veel over na te denken. Zo ben ik al mijn hele leven geweest: doen, en dan pas nadenken. Spijt komt naderhand, en altijd te laat.

Maar goed, ik moet eerlijk zijn. De kans is vrij groot dat u hier bent door die link op de FB-pagina van de Marc. Ik zie dat ook in mijn statistieken: een opvallende stijging van het aantal bezoekers sinds die posting van mijn radio-collega, metgezel sinds jaren en jawel: goede vriend. En ik mag zeker niet vergeten: compagnon de route op de weg die ons de voorbije maanden extra verbindt. De weg die we met z’n tweetjes bewandelen. Een pijnlijke rug en nek krijgen we er allebei van. Komt door het achteruit kijken. De blik iets vaker gericht op het verleden dan op de toekomst. Jawel, de weg door één van de meest onderschatte en mooiste plekjes van Mechelen, en nog vlak bij mijn deur ook. Tivoli Road.

Voor ik het vergeet: deze woorden schrijf ik NU. Niet in 2006, niet nog vroeger. Nee makkers. NU. In het Huidige Heden. We zijn waar we moeten zijn. Mijn oude weblog staat er weer volledig op. Ongecensureerd, ongewoke’d, onaangetast door de tijdsgeest. Ik heb alles gekopieerd en geplakt zoals het er oorspronkelijk stond, bijna een decennium geleden. Het enige wat ik wel deed, was het geheel opfleuren met wat foto’s die ik in de vroegere versie niet publiceerde.

Het was niet echt zo simpel als ik het hier laat klinken, hoor. Meer dan ik aangenaam vond, kwam ik namen tegen van collega’s, kennissen en vrienden waarbij ik dacht: tiens, die is dus dood. Soms met een knoop tussen hart en maag. Soms kwam het goed uit, de beslissing om niets aan de teksten van toen te veranderen. Ik kon dan namelijk doen alsof er niets aan de hand was. Doen alsof iedereen nog leefde.

Mijn moeder is ondertussen alweer bijna twee jaar dood. Dat word ik dus echt niet gewoon, jongens. Ik heb nog altijd de neiging om te denken: straks eens bellen naar ons ma en vertellen dat mijn rug weer opspeelt.
En radio-collega’s leven ook niet eeuwig. Noël en Frans en Ronny en de Lukken en wie nog allemaal. Ze zijn weg. Nu ik in het Huidige Heden zit, kan ik niet langer faken natuurlijk.

Hoe moet het nu verder?
Omdat ik niets meer van teksten heb om te plakken, zal ik het moeten doen met wat in mijn hoofd zit, en wat er uit wil komen.

Zal ik dan maar even de olifant in de kamer benoemen? De hete aardappel ter hand nemen? Tivoli Road. Wat gaan we daarmee doen?
Laten we er voor het gemak van uitgaan dat die naam u niet geheel onbekend is. Misschien dat u zelfs een trouwe luisteraar bent van het item uit Koffiepauze, het weekendprogramma dat Marc Hermans verzorgt bij de vriend aan huis van zovele mensen die met een brok nostalgie in de keel luisteren naar Mi Amigo (de èchte).

Er zijn inmiddels al een kleine zestig afleveringen geweest van Tivoli Road sedert begin oktober van vorig jaar. Al een tijdje zijn Marc en ik aan het nadenken over een manier om op safe te spelen, voor zover dat mogelijk is in dit leven natuurlijk. Stel dat er iets gebeurt met de radio. Ik zeg niet dat er iets zàl gebeuren, ik wil het zeker niet jinxen. Maar stèl.
Stel dat er iets gebeurt met het internet. Stel dat ze dat afschaffen. Of verbieden. Of dat ze de pries uit trekken. Ik heb het al eerder meegemaakt. Dus ja stèl.

Marc en ik zijn twee gasten die zo heel af en toe toch eens verder kijken dan onze neus lang is. We steken elke week toch iets te veel moeite in dat item om het te laten verbrodden door stèl dat.

Dus vrienden.
Tivoli Road is vanaf nu niet langer alleen een item in een radio-programma.
Laat het voorgaande even doordringen.

Tivoli Road is vanaf nu (ja NU) ook een podcast. Eigenlijk moet ik dan zeggen, hoewel ik een bloedhekel heb aan het woord: een heuse podcast.
Als u NU gaat zoeken naar Tivoli Road op Apple Podcasts (de app die op èlk Apple device gratis aanwezig is), dan zal u daar alvast de eerste twintig afleveringen vinden. En morgen nog meer. En de dag daarna absoluut nog meer.

Met andere woorden: als aanvulling (backup of whatever) op het radio-item kan u ons vanaf nu beluisteren als podcast. Probeer het maar als u het niet gelooft. De komende dagen zal ik dit blogje gebruiken als promotie-medium voor de podcast. Als u enige vorm van luiheid voelt of geen zin hebt om Tivoli Road in te typen in Apple Podcasts, zal ik u verwennen vanavond. Klik gewoon op deze link.

De groeten van Marc, en maak u geen zorgen (vooral voor de mensen die niet zo fanatiek van Apple houden als ikzelf). We werken eraan om Spotify ook te laten werken met Tivoli Road.

Voila. En voor zij die belust waren op sensatie, de pessimisten, de haters of whatever:

Alles gaat voorbij. Maar niet meteen.

Van Hamme naar Aalst in een bolleke

Tja, ik maak dan wel graag ironische opmerkingen over crashen en neerstuiken en zo voor ik in een vliegtuig stap, maar ’t is toch altijd met een zekere opluchting dat ik weer uit zo’n machine stap en de vaste grond onder mijn voeten voel. ‘Een mens is niet gemaakt om te vliegen,’ placht mijn broer vroeger te zeggen. Hij weigerde dan ook steevast in een vliegtuig te stappen. 

De tijd aan boord vloog redelijk snel voorbij want ik had mijn voorzorgen genomen. Zaterdag nog snel het eerste uur van Retrovisie FM gedownload en naar mijn iPod overgezet zodat ik mijn gedachten wat zou kunnen verzetten tijdens de vlucht. Overigens: ter attentie van de mannen van RadioVisie wil ik wel even zeggen dat ze het beter geen podcast kunnen noemen. Voor een goeie definitie daarvan, één adres: http://www.podcasting.be.

Het was toch vreemd om 10.000 meter hoog de stem van Luc De Groot te kunnen beluisteren, weliswaar via een microfoon die maar half zijn gat werkte. 

Luc de Groot

Luc praatte met Maurice Bokkebroek, de legendarische technicus van Mi Amigo uit de jaren zeventig. Bokkebroek is één van die namen uit het verleden waarmee je direct kan testen of iemand een gelijkgestemde ziel is. Noem in een zaal met honderd mensen de naam Bokkebroek en de mensen die de naam kennen, zijn de echte zeezenderfans. Otto is ook zo’n naam. Ik was echtwaar ook een echte zeezenderfan in de seventies.

Tegenwoordig is dat natuurlijk wel een stuk minder. Je kan niet zelf in het milieu gezeten hebben en dan nog steeds met dezelfde onbevangenheid naar dat milieu kijken. Ik moet toegeven dat ik wel nog graag eens luister naar programma’s uit die tijd, of naar jingles en commercials. Het klinkt allemaal lekker antiek en de geur van de zomer van 1976 straalt er vanaf. Dàt aspect van de zeezenders en de piraten kan ik nog wel smaken, het loutere gevoelsaspect dat de eigen herinneringen terugbrengt. Andere mensen zijn dan weer goed in het opsommen van data en feitjes en ze kennen de hele piraten-historie glad van buiten. Ikke niet. Ik zou zelfs de geschiedenis van de Magdalena niet kunnen navertellen zonder blunders te maken, en ik heb toch zo’n drie maanden op dat schip gezeten.

Erik Mes, Luc De Groot, Ben van Praag, Ton Schipper
Hamme, 1979

Luc De Groot. Ik leerde hem kennen na mijn Mi Amigo-avontuur en hij haalde me binnen bij Radio Plus, de Brusselse vrije radio waarvan hij de Nederlandstalige kant bestierde. ’t Zal zeker niet omwille van mijn kwaliteiten geweest zijn, maar wel omdat ik die zomer op een zeezender had gezeten natuurlijk. Ik had in die tijd nog geen eigen vervoer, en Luc kwam mij ophalen in Hamme met zijn bolleke, een onvoorstelbaar kleine auto waarin juist twee mensen pasten. Hij nam mij dan mee naar zijn thuisstudio boven Dirk Martens, waar tegenwoordig die praatcafé’s van de Vlaamse radiokenners doorgaan, weetjewel. En daar nam ik dan één uurtje programma op voor Radio Plus, op van die Maxell-cassettes. Hoe heette dat programma ook weer? De Flashbackshow, geloof ik.

Ik vond het wel prettig dat ik radio kon blijven maken, nadat Mi Amigo op de klippen was gelopen. Lang duurde mijn tijd bij Plus ook niet, want om één of andere reden stopte de hele Nederlandstalige ploeg ermee. Je moet weten dat de Brusselse radio’s toen nog zo goed als allemaal tweetalig waren. Krankzinnige toestanden, hoor. De Vlamingen hadden bij Plus de volledige woensdag, en daar hield het bij op. Later zou ik bij Radio Huguette belanden en daar waren de zaken een beetje eerlijker verdeeld, maar die tweetaligheid bleef even krankzinnig. Bij Contact was het nog erger. Ik heb daar ook nog een aantal maanden gedraaid in 1980 en de Vlamingen en Franstaligen zaten er gewoon door elkaar heen gehusseld. Geen wonder dat Maeva een paar maanden later zo’n succes werd. Een krachtige zender en 24 uur per dag enkel Nederlandstalige presentatie, daar kon Contact in het begin niet tegenop natuurlijk. Enfin, ik heb Luc De Groot eigenlijk nog nooit bedankt dat hij mij bij Plus binnenhaalde. Ik neem aan dat ik anders gewoon in mijn alternatieve realiteit was beland en nu netjes zou staan lesgeven. Je leven wordt gestuurd op sleutelmomenten en door bepaalde mensen. De miserie is dat je zoiets nooit doorhebt als het gebeurt, maar altijd veel later.

onbekend, Danny Debruyn, Luc De Groot, Peter Hoogland
1980 (Radio Huguette)

Een jingle voor Zondag Zondag, ingesproken door Luc De Groot