Wat herinner ik me nog van het jaar 1976?
Dat het al onvoorstelbaar lang geleden is. Dat herinner ik me (met tegenzin) als ik aan dat jaar terugdenk. En dat doe ik vaak.
Bij het begin van het jaar 1977, toen de Tijd (die ouwe grijsaard) de deuren van 1976 onherroepelijk dicht trok, bevond ik me in het Casino van Gent, in het gezelschap van andere studenten van de Germaanse. Het was een eindejaarsfuif en ik bleef overnachten bij een vriend.
Het was de eerste keer dat ik de jaarwisseling niet thuis vierde, bij mijn ouders, mijn broer en mijn zusje. Ik was student, de universiteit vormde mijn dagelijkse habitat. En ja, ik wilde de magische overgang van 76 naar 77 uiteraard mee maken te midden van de dansende en zwetende jeugd van dat decennium. Ik zweette me zelf ook te pletter, het was niet voor niets het jaar van een historische hittegolf. Een zomer die zich in het collectief geheugen zou nestelen, nog vele jaren daarna.
Die hitte zal me waarschijnlijk ook eeuwig bij blijven.
Met de trein naar Gent om examen te doen. Plakkerig in mijn zondags kostuum, inclusief das. In zo’n weer. Aankomen in Gent, te voet van het station naar de Blandijnberg, in de brandende zon. Eerst rap naar de wc, even hemd en broek uit, het zweet drogen met wc-papier, ik zweer het. Zo ging het dat jaar.
En verder zal ik nooit nooit nooit (NOOIT!!!) uit mijn geheugen kunnen bannen hoe verliefd ik was dat jaar. Ze was jong, ze had uitdagende helblauwe ogen die van onder haar lichtblonde haren kwamen piepen en het hart deden ontbranden van een jonge gast uit haar straat. In vuur en vlam stond ik. Reken maar.
En behalve de verschroeiende hitte die voelbaar was in de atmosfeer en in mijn diepste binnenste, was 1976 uiteraard ook het jaar waarin mijn liefde voor de radio vanop de Noordzee tot bloei kwam.
Mi Amigo… de laatste… de beste. Ik hoor die jingle nog als ik me dat decennium voor de geest haal. De hele zomer bracht ik door in het gezelschap van die zeezender. Dag en nacht was ik letterlijk vast geklonken aan mijn transistor. En dat ging ook na de zomer door. De stroom van muzikale klanken was niet te stoppen. Elke hit die Mi Amigo draaide, kreeg dat jaar een extra gloed dankzij het zwoele weer en mijn verliefdheid op M. – dat gevoel was ook niet te stoppen.
En toen het jaar ten einde liep, was Mi Amigo nog altijd mijn trouwe metgezel. Kerstmis was de eerste kerst waarbij ik me voorstelde hoe het moest zijn om de feestdagen mee te maken aan boord van dat schip.
Mijn twee halfgoden zaten toen op de Noordzee en maakten een live-programma, speciaal voor kerst. Marc Jacobs en Frank Vandermast deden die bijzondere uitzending zonder enige merkbare voorbereiding. Zonder script of scenario, zonder papier, zonder richtlijnen. Recht uit het hart, van uit de onderbuik. Het was schitterend en boeiend en aangenaam en die twee deden een rechtstreeks beroep op de verbeeldingskracht van de luisteraar.
In Tivoli Road (en daarmee zitten we onverbiddelijk weer in het Huidige Heden) van afgelopen vrijdag hebben Marc en ik die uitzending van onder het stof gehaald en de beste fragmenten in onze podcast gedraaid.
En omdat het einde van het jaar altijd weer uitnodigt tot feestvieren en allerlei speciallekes zal ik als een extraatje voor jullie de bewuste aflevering van Tivoli Road hieronder zetten, mocht je ze toevallig niet hebben gehoord.
En als echt specialleke (zeg maar voor de mensen met een slecht gehoor) zet ik daaronder eveneens de transcriptie van de volledige aflevering, in Word-formaat.
Bij wijze van experiment eigenlijk. De eventuele kleine foutjes die in de tekst staan, moet je er maar bij nemen. AI (aka ChatGPT) staat nog in de kinderschoenen. Maar het geeft een idee van wat in de toekomst allemaal mogelijk wordt.