(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 21:10)
Wim is bijna niet te houden, hij wil naar huis.
Ik krijg bijna nog ruzie met hem.
Al een paar dagen sluit ik de zender af met “Don’t let the sun catch you crying”. Die duurt net 2’30 en meestal time ik dat lekker uit maar vanavond zou het 20:01 worden. Dat vind ik helemaal niet erg, want we zijn toch vrije radio. Maar Wim wou precies om 20:00 de zender dicht. Dus haalde ik de plaat middenin weg, maar Wim merkte wel dat ik daarvan baalde. En terecht, volgens mij..
Ga naar de inhoud
Ik veronderstel Ben , dat wanneer je nu dit nummer hoort je toch even weg droomt.
Wat was eigenlijk de reden Ben waarom de zender effectief om 20.00h af moest?
Don’’t let the sun… Dat kan ik me nog levendig herinneren dat die ’s avonds vaak terugkwam als afsluiter. Klinkt wat onnozel maar ik was toen 15 jaar en heb dit nummer zo leren kennen. Prachtplaat.
Als ik alles beeschouw, dan was de Magdalena wel uitgerust met een spiksplinternieuwe zender maar daar stopte het precies. Steeds weer uit de lucht, meestal olietekort alhoewel er 2 reuzetanken waren ingebouwd die niet gevuld raakten… Dan weer antennedraden due braken, veel kommer rn kwel dus.
By the way, nu ik die codelijsten heb, ben ik bezig met ouwe programma’s af te luisteren. In de week van 15 september, de allerlaatste dagen op zee, geef jij volgend nummer door in de namiddag, nr 120…Ook een grapje? Ik heb ergens, ik vermoed Eric Mes die 2 codes geeft tussen 85 en 100, waarschijnlijk bedoelde hij ’voor ene keer alles dik in orde’..
Doe met dit verder Ben, het is fascinerend.