(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 21:10)
Wim is bijna niet te houden, hij wil naar huis.
Ik krijg bijna nog ruzie met hem.
Al een paar dagen sluit ik de zender af met “Don’t let the sun catch you crying”. Die duurt net 2’30 en meestal time ik dat lekker uit maar vanavond zou het 20:01 worden. Dat vind ik helemaal niet erg, want we zijn toch vrije radio. Maar Wim wou precies om 20:00 de zender dicht. Dus haalde ik de plaat middenin weg, maar Wim merkte wel dat ik daarvan baalde. En terecht, volgens mij..
Ga naar de inhoud
