Zeg nooit: onze kids

De ene naar het jaarlijkse basketkamp, de andere op schoolreis naar Griekenland. En dat dan op hetzelfde moment. De timing had slechter kunnen zijn, dat moet ik toegeven. Matias is naar Van Kers, op het zelfde ogenblik dat Tiago op culturele reis naar het oude Griekenland vertrok. Een soort van kinderloos zijn we dus deze zomer. Ik herinner me dat ik zelf bijna het middelbaar achter me kon laten en dat ik met de zesdes twee weken naar het buitenland vertrok. Het buitenland in kwestie was toen Londen. De enige tastbare herinnering die ik aan onze Engeland-reis heb overgehouden, is één enkele zwartwit-foto. Ja vrienden, ik heb hem gedigitaliseerd en ik zal hem hier droppen. Mijn taalgebruik is merkbaar jonger dan ik zelf. Soit. Probeer mij te herkennen tussen de Leo, den Eddy, de Marcel en den Dirk.

Die hàren! Die bril! Die jassen! Dat vliegtuig! En vooral: 1975! Nog iets dat onze kinderen (zeg nooit: onze kids) niet meer gaan meemaken: de charme van één zwartwit-foto, die in één klap de geluiden en de geuren van een hele periode uit je leven terugbrengt. Overigens, vraag me niet wie deze foto ooit maakte, ik kan het copyright niet eens geven aan wie het toekomt.
Vandaag de dag gaat het volstrekt anders. Een overvloed aan schitterende foto’s zoeft nu via het internet naar mama en papa. De keuze is te groot, zeg dat ik het gezegd heb.

Btw, de regels van Tiago zijn vrij simpel. Foto’s waar hij op te zien is: no can do. Zeker niet op de socials. Toen ik hem vertelde dat ik van plan was om toch eens iets te schrijven over hem en over de reis naar de Grieken, was hij klaar en duidelijk. Doe maar, papa. Schrijven over hem, het mag dus. Echter, don’t push your luck, niet waar. Ik zal het kalmpjes aan doen. Niet te veel overdrijven, niet te veel ironie of sarcasme (hoewel hij daar zelf ook wat van kan!), niet te veel emoties. En oh ja: niets verkeerd schrijven over zijn vrienden, daar is hij zuinig op. Hij heeft overigens goeie vrienden, die meestal op hem wachten als hij platte band heeft. En emoties, daar zal ik me evenmin aan bezondigen. Tenzij dan eens tussen de regels laten vallen dat ik hem graag zie en zo. Maar verder dan dat ga ik niet, beloofd.

Wie ik trouwens ook graag zie, is Matias, de jongste. Hij zit op basketkamp, zoals ik al zei. Hij doet na de zomer zijn intrede in het middelbaar. Matias kijkt er naar uit om een nieuwe start te beleven. Een paar weken geleden was het dus afscheid geblazen van de Katarinaschool, waar mijn jarenlange carrière als Taxi Papa ten einde is gekomen. Enerzijds jammer dat de Katarina-periode achter de rug is, ’t is een keigoeie school met allerlei aangename mensen. Anderzijds is het nu eenmaal deel van het leven, waar alles voorbij gaat.
Het was aldus met een zekere tristesse dat ik tijdens het afgelopen schoolfeest dag ging zeggen tegen de meesten. Maar wat was ik trots op Matias toen ik hem met zijn nagenoeg perfecte uitspraak zijn rolletje zag spelen als trein-conducteur in het traditionele toneeltje op de proclamatie van de zesdes. Jammer dat er plots allerlei stof in mijn ogen zat, waardoor mijn blik lichtjes wazig werd.