Vandaag zal ik mijn rekenmachine nodig hebben om me enigszins nauwkeurig over de kronkelige paden van Vadertje Tijd te maneuvreren. Want om mijn positie op de tijdlijn van mijn leven te kunnen bepalen, is het altijd handig enkele belangrijke bakens in de gaten te houden. Ook voor jullie, lieve lezers van mijn blog, kan dat een aardig hulpmiddel zijn om met mij te navigeren naar pakweg het jaar 1984.
In dat jaar, dat we uiteraard kennen van George Orwell, is het eveneens belangrijk om te weten dat mijn grootmoeder, de genaamde Elza Maria, op 77-jarige leeftijd, het najaar van 1984 ternauwernood zou halen. Ze overleed begin september, en ik weet dat zo goed om twee redenen. Ten eerste, in mijn vrije tijd bestudeer ik al een aantal jaar de stamboom van mijn familie (ik ben al kunnen terug gaan naar de 10de eeuw, echtwaar). Ten tweede, ik kreeg op de dag van haar overlijden een telefoontje van mijn moeder met het slechte nieuws, toen ik in de studio van Mi Amigo Duisburg zat, en dat was in september 1984. Dat was het eerste baken waaraan ik mijn positie in dat jaar kan afmeten.
Het tweede baken is ook makkelijk te achterhalen, ik ben namelijk op 2 juni 1984 in het huwelijksbootje gestapt.
Aanwezig op mijn toenmalig trouwfeest waren o.m.:
- mijn bewuste grootmoeder Elza Maria, waarvan niemand (ook zij zelf niet, gelukkig) toen kon vermoeden dat ze nauwelijks enkele zomermaanden daarna jammer genoeg zou komen te gaan.
- de heren Marc Hermans en Eric Hofman met wie ik in die tijd nauw samenwerkte bij Mi Amigo Duisburg (beide heren gaven mij als trouwcadeau een schitterende modelboot die ze hadden gekocht op de Antwerpse Vogelmarkt, met een hoge symbolische waarde – een cadeau dat overigens nog steeds bovenop mijn kast prijkt en dat de tijd dus langer heeft overleefd dan mijn huwelijk zelf.
- de deejay die zorgde voor de nodige ambiance en vrolijkheid. Die platenruiter was mijn voormalige collega Tony Van Rhode, welbekend van Maeva, het radiostation dat ik nog geen jaar voor mijn trouwfeest had verlaten. Tony maakte van het feest een onvergetelijk evenement, dat geef ik na zoveel jaren en een mislukt huwelijk grif toe.
- Herman Brusselmans, de man die er in die tijd (met korte haren) nog uitzag zoals hij er tegenwoordig opnieuw uitziet, en waarvan niemand kon bevroeden dat hij pakweg 40 jaar later wereldberoemd zou zijn in Vlaanderen. Ik kan zelfs met zekerheid zeggen dat ik in die jaren bekender was in Vlaanderen dan hij. Dat zou daarna drastisch wijzigen, ge moogt gerust zijn. Herman was in het gezelschap van zijn eerste vrouw Gerda B (ja, Gloria is op mijn trouwfeest geweest, vrienden)
Uiteraard werd het bovenvermelde trouwfeest ook opgeluisterd door de aanwezigheid van mijn toenmalige schoonfamilie, inclusief de heer B. van Praagh die ik ergens anders op deze website al de nodige credits gaf omdat ik zijn achternaam tijdens mijn hele radio-carrière zou gebruiken.
Verder is het wellicht een nuttige bijkomstigheid dat ik nu kan melden dat in 1984 mijn vader nog 16 jaar zou leven, mijn broer nog 17 jaar en mijn moeder nog 36 jaar. Kortom, dit alles geeft jullie toch enig idee waar ik mij op mijn levenspad in 1984 ongeveer bevond.
Qua inleiding kan dat wel tellen, niet?
Want waar het eigenlijk om gaat: 1984 was ook het jaar waarin een Amerikaanse zeezender zijn intrede deed op de Noordzee. Dat was Laser 558. Ik ben nooit echt een fan geweest van dat station, ik luisterde liever naar Radio Caroline. En toch deed ik in 1984 samen met mijn kompanen Marc Hermans en Eric Hofman diverse pogingen om binnen te geraken bij die Amerikanen.
We vertellen daar meer over tijdens een drietal afleveringen van Tivoli Road, de podcast warvan je de website kan vinden op tivoliroad.be (en uiteraard ook via de geijkte podcast-platforms Spotify, Apple Podcasts, Google Podcast en nog een aantal andere).
Om samen te vatten: 1984 was een jaar waar ik vooral naar toe navigeer met behulp van enkele bakens, die zich vooral bevonden in de familiale sfeer en waarbij radio niet echt een grote rol speelde.