Tag: radio

Zo weinig mogelijk programma verzorgen

Mijn jarenlange metgezel op het radio-pad is met vakantie, waarschijnlijk het verdrag van Straatsburg gaan bewonderen. Maak jullie geen zorgen, de podcast loopt gewoon door. Vanavond om 18u komt de nieuwste aflevering als bij wonder bijna vanzelf online, alsof Marc nooit van het woord vakantie had gehoord.

Waar zullen we het in deze aflevering eens over hebben? Welnu, aangezien we het hoofdstuk Laser 558 vorige keer hebben afgesloten, èn aangezien mijn eigen jongensavontuur op de MS Magdalena dezer dagen weer in de belangstelling staat (44 jaar geleden! de zomer van 1979!) vonden Marc en ik de timing perfect om vanavond nog eens aandacht te besteden aan de parel van de Noordzee.

Bericht van de organisatie (R.) voor Ben persoonlijk

Ik lees tegenwoordig af en toe berichten van luisteraars en fans die schrijven dat ze mijn programma’s toen wel vonden meevallen. Of dat mijn presentatie wel aardig klonk. Euh ja, dat zal dan wel. Bedankt voor de troostende woorden, ik ben 44 jaar later wel bestand tegen de waarheid en vooral ben ik blij dat ik mij na die zomer in de jaren daarna op een andere manier kon laten horen bij Maeva. In elk geval, toen ik bovenstaande papier in handen kreeg, met het advies om voorlopig misschien best ook zo weinig mogelijk programma’s te verzorgen, moest ik als jonge twintiger toch best wel een paar keer slikken. De spijt die ik ergens diep in mijn hart begon te voelen, verdween pas toen ik mezelf voorhield ik zit hier wel aan boord van een echte zeezender, en ik mag programma doen en zoveel andere jonge gasten zouden er voor willen betalen om dit avontuur mee te maken en patati patata. Kortom: spijt is wat de koe schijt.

Dat gezegd zijnde, de rest van wat kwam, volgde allemaal voort uit die ene zomer. Ik zei het daarnet nog tegen Bruno B tijdens onze vrijdagwandeling: spijt is overbodig, want alles wat gebeurt, brengt je altijd naar het Huidige Heden.

Oh ja, weten jullie nog dat ik een paar weken geleden allerlei schatten op zolder had gevonden? Zoals de lijst met codes die regelmatig te horen waren op Mi Amigo? Ik heb die lijst omgezet in een digitaal lijstje dat ik nu hier ga publiceren (en waar we het vanavond over gaan hebben in Tivoli Road). Ik had het ook beloofd aan Wim de Groot, dus alsjeblieft Wim.

Hier staat een pdf-bestand met de beruchte codes. Enjoy, gasten!

De Magdalena-codesdownloaden

Magdalena – vrijdag 13 juli 1979

(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 22:15)

Eerste programma gedaan.
Slechte kwaliteit, zowel technisch als qua presentatie. Erg zenuwachtig.
Daniël bleef bij mij in de studio.

Magdalena – donderdag 12 juli 1979

MS Magdalena 1979 (c) onbekend

(uit dagboek Ben van Praag)
Aan boord gekomen rond acht uur ’s avonds, samen met Kees en een zendertechnicus. Kennis gemaakt met de andere jongens en de bemanning. Om 21:45 weer in de lucht, met non-stop muziek.

Het blijft travakken

Nu de grote vakantie voor de deur staat te treuzelen om echt van start te gaan, doen Marc en ik weer wat we in onze wonderjaren deden om de zomer te overbruggen. We zorgden er toen voor dat we voldoende opgenomen programma’s klaar hadden, zodat de luisteraars niet zouden merken dat we er niet waren.
Zelfs in de jaren dat Maeva op z’n populairst was, deed ik dat ook. Dat viel trouwens nog dik tegen, per dag drie uur Wekkerwacht opnemen – en er bovendien voor zorgen dat die opgenomen uren klonken zoals een normale live Wekkerwacht.

Het enige voordeel (behalve uiteraard het feit dat ik tijdens die vakanties nog eens thuis was, bij familie en zeldzame vrienden) was dat ik heel uitzonderlijk een keer naar mezelf kon luisteren. Checking what all the fuss was about, zeg maar. Aangezien ik nooit waarachtig een ochtendmens ben geweest, moet ik bekennen dat ik in al die tijd amper drie keer echt wakker genoeg was om een volledige Wekkerwacht te kunnen horen. Alle andere keren bleef ik gewoon slapen. Slechte reclame voor Wekkerwacht, vrees ik.

Maar goed, ik mag het Huidige Heden zeker niet uit het oog verliezen. Geen radio meer in ons leven, behalve een kort gastoptreden elke vrijdag in Die Zotte Morgen bij Dirk Van Brabant, de ochtendstem van MFM in de Vlaamse Ardennen.
Wèl is er onze podcast Tivoli Road waarvoor we steevast gaan wandelen doorheen het Mechelse Boswezen. We nemen er elke week eentje op waarvan Marc overigens een uitstekende montage doet, allemaal op de computer.

En ja, met de vakantie voor de deur, is het voor ons opnieuw zaak om wat extra moeite te doen om een aantal afleveringen op voorhand in te blikken en in te plannen en vanalles. Kortom, ’t is niet omdat een podcast niet echt live is, dat we ons best niet moeten doen, vrienden. Het blijft travakken.

De Witte Villa, Asse 1983

Kijk eens hier: een uitsmijtertje om de zomer vrolijk in te zetten:
Een blog-post uit de maand juni 2005 over de bekende villa uit het schone jaar 1983, en naast de villa de tientallen meters hoge zendmast, waarvan de glans stilaan tekenen van slijtage begon te vertonen, althans voor ons, de jongens die achter de witte muren en de blauwe deuren woonden.

Navigeren naar 1984

Vandaag zal ik mijn rekenmachine nodig hebben om me enigszins nauwkeurig over de kronkelige paden van Vadertje Tijd te maneuvreren. Want om mijn positie op de tijdlijn van mijn leven te kunnen bepalen, is het altijd handig enkele belangrijke bakens in de gaten te houden. Ook voor jullie, lieve lezers van mijn blog, kan dat een aardig hulpmiddel zijn om met mij te navigeren naar pakweg het jaar 1984.

In dat jaar, dat we uiteraard kennen van George Orwell, is het eveneens belangrijk om te weten dat mijn grootmoeder, de genaamde Elza Maria, op 77-jarige leeftijd, het najaar van 1984 ternauwernood zou halen. Ze overleed begin september, en ik weet dat zo goed om twee redenen. Ten eerste, in mijn vrije tijd bestudeer ik al een aantal jaar de stamboom van mijn familie (ik ben al kunnen terug gaan naar de 10de eeuw, echtwaar). Ten tweede, ik kreeg op de dag van haar overlijden een telefoontje van mijn moeder met het slechte nieuws, toen ik in de studio van Mi Amigo Duisburg zat, en dat was in september 1984. Dat was het eerste baken waaraan ik mijn positie in dat jaar kan afmeten.

Het tweede baken is ook makkelijk te achterhalen, ik ben namelijk op 2 juni 1984 in het huwelijksbootje gestapt.
Aanwezig op mijn toenmalig trouwfeest waren o.m.:

  1. mijn bewuste grootmoeder Elza Maria, waarvan niemand (ook zij zelf niet, gelukkig) toen kon vermoeden dat ze nauwelijks enkele zomermaanden daarna jammer genoeg zou komen te gaan.
  2. de heren Marc Hermans en Eric Hofman met wie ik in die tijd nauw samenwerkte bij Mi Amigo Duisburg (beide heren gaven mij als trouwcadeau een schitterende modelboot die ze hadden gekocht op de Antwerpse Vogelmarkt, met een hoge symbolische waarde – een cadeau dat overigens nog steeds bovenop mijn kast prijkt en dat de tijd dus langer heeft overleefd dan mijn huwelijk zelf.
  3. de deejay die zorgde voor de nodige ambiance en vrolijkheid. Die platenruiter was mijn voormalige collega Tony Van Rhode, welbekend van Maeva, het radiostation dat ik nog geen jaar voor mijn trouwfeest had verlaten. Tony maakte van het feest een onvergetelijk evenement, dat geef ik na zoveel jaren en een mislukt huwelijk grif toe.
  4. Herman Brusselmans, de man die er in die tijd (met korte haren) nog uitzag zoals hij er tegenwoordig opnieuw uitziet, en waarvan niemand kon bevroeden dat hij pakweg 40 jaar later wereldberoemd zou zijn in Vlaanderen. Ik kan zelfs met zekerheid zeggen dat ik in die jaren bekender was in Vlaanderen dan hij. Dat zou daarna drastisch wijzigen, ge moogt gerust zijn. Herman was in het gezelschap van zijn eerste vrouw Gerda B (ja, Gloria is op mijn trouwfeest geweest, vrienden)

Uiteraard werd het bovenvermelde trouwfeest ook opgeluisterd door de aanwezigheid van mijn toenmalige schoonfamilie, inclusief de heer B. van Praagh die ik ergens anders op deze website al de nodige credits gaf omdat ik zijn achternaam tijdens mijn hele radio-carrière zou gebruiken.

Verder is het wellicht een nuttige bijkomstigheid dat ik nu kan melden dat in 1984 mijn vader nog 16 jaar zou leven, mijn broer nog 17 jaar en mijn moeder nog 36 jaar. Kortom, dit alles geeft jullie toch enig idee waar ik mij op mijn levenspad in 1984 ongeveer bevond.

Qua inleiding kan dat wel tellen, niet?
Want waar het eigenlijk om gaat: 1984 was ook het jaar waarin een Amerikaanse zeezender zijn intrede deed op de Noordzee. Dat was Laser 558. Ik ben nooit echt een fan geweest van dat station, ik luisterde liever naar Radio Caroline. En toch deed ik in 1984 samen met mijn kompanen Marc Hermans en Eric Hofman diverse pogingen om binnen te geraken bij die Amerikanen.

We vertellen daar meer over tijdens een drietal afleveringen van Tivoli Road, de podcast warvan je de website kan vinden op tivoliroad.be (en uiteraard ook via de geijkte podcast-platforms Spotify, Apple Podcasts, Google Podcast en nog een aantal andere).

Om samen te vatten: 1984 was een jaar waar ik vooral naar toe navigeer met behulp van enkele bakens, die zich vooral bevonden in de familiale sfeer en waarbij radio niet echt een grote rol speelde.


Wat te bewijzen was: Het Lied

Sedert we goed en wel bezig zijn met onze podcast (die steeds populairder wordt, we moeten daar eerlijk in zijn), wordt Marc Hermans ook steeds strenger, heb ik al gemerkt. Zijn credo luidt nu als we het niet kunnen bewijzen, is het niet gebeurd! Welnu, het feit dat ik onlangs mijn bescheiden dagboek uit de zomer van 1979 op zolder terug vond, maakt het een stuk eenvoudiger om te voldoen aan die strenge Hermans-eis.

Om een willekeurig voorbeeld te geven: in de maand juli van dat gezegende jaar hebben mijn zeer gewaardeerde collega’s (ze hebben mijn leven gered, en ik stel dat nog altijd op prijs) Wim de Groot, Johan Vermeer en Daniel Bolen samen met mezelf in de studio van Mi Amigo een lied gemaakt en gezongen dat sindsdien in beperkte kring bekend staat als Het Min Of Meer Gezongen Magdalena-lied.

De bedoeling was toen om in de voetsporen van o.m. Marc Jacobs en Frank Vandermast te stappen die een paar jaar daarvoor enkele Mi Amigo strijdliederen hadden gemaakt, zeer succesrijk overigens. Wie herinnert zich niet meer Ik zit op de Noordzee en ik draai platen? op de melodie van The Disco Duck. Of natuurlijk Mi Amigo 319, niets houdt ‘em tegen op de vrolijke wijs van The Arabian Affair. Dat hebben zij gepresteerd hé, die twee. Op de Magdalena wilden wij ongeveer hetzelfde gaan doen, maar dan met Love Me Tender.

Ik heb daar blijkbaar over geschreven in mijn Magdalena-dagboek, bestaande uit een twintigtal totaal vergeelde bladzijden, waar de geur van de dieselolie nog vanaf komt, ik schreef het al eerder. Is dat fragment uit mijn dagboek genoeg bewijs, Marc Hermans?

Op 13 juli 1979 klom / sprong / stapte ik aan boord van dat zendschip. Dat is nu 44 jaar geleden, reden te meer om het een beetje te vieren dat ik die unieke Zomer mocht meemaken. Dus ik ga tijdens de zomer van 2023 (ja hij is volgens mij nu echt begonnen, heet warm kreun zweet) dat dagboek hier publiceren, telkens op de dag zelf maar dan 44 jaar later. Ik ga er mee beginnen op 13 juli, dat is mijn vaste voornemen. Hoe we daar dan eventueel met Tivoli Road op inpikken, zal onderwerp worden van enige teammeetings met Marc en ik zelf.

Maar hoe we deze keer ingepikt hebben met ons lief podcastje, dat staat al vast. Morgen komt de nieuwe aflevering online. En goede verstaanders, trouwe luisteraars, ijverige stalkers en gewoon slimme mensen hebben het al door: we gaan het hebben over het Magdalena-lied, dat integraal in de aflevering zal zitten. Dat had ik nu nooit verwacht, die spannende juli-avond aan boord van het zendschip MS Magdalena, dat ik het 44 jaar later over dat lied zou hebben in een zogeheten podcast. Luister morgenavond, vrienden. Oh ja, voor de speurneuzen: het Magdalena-lied staat al maandenlang ergens op deze blog. Als je goed zoekt, zou je het normaal gezien kunnen vinden.

En hier kan je meer lezen over mijn Zomer van het Zendschip op de Zee:

Mijn Jersey Girl 
De kok heette Kees  
De lokroep van de ether  
De blijde intrede van P. Valain  
De Parel van de Noordzee

Het staat geschreven en gedrukt.
Dus het is niet van de pot gerukt!

Zware spanningen, stuur bemiddelaar!

Ken je dat? Dat je op zoek bent naar iets, en je weet honderd procent zeker dat het op zolder ligt. Helemaal zeker. En je besluit te gaan zoeken. En raad eens. Je vindt het langs geen kanten. Maar wat je wèl vindt, zijn stapels andere dingen, die je nièt nodig hebt maar die toch zo waardevol zijn, dat je het universum bijna dankbaar bent voor de ruil die het voor je in orde heeft gebracht. Wat je al lang zocht, vind je dus niet. Maar je krijgt zoveel andere waardevolle dingen in ruil.
Dank u universum! Dank u schattebout! Altijd beleefd en lief zijn tegen het universum, als er één ding is dat ik geleerd heb in mijn leven, is het dat wel.

Ik ben al weken op zoek naar een videocassette van een televisie-programma dat Marc en ik in de spannende jaren tachtig van de vorige eeuw bedachten, en waarvoor we zelfs een piloot-aflevering mochten maken voor de VTM, toen die nog maar pas was begonnen met uitzendingen. Jan Schodts weet daar meer van, maar die heeft het verhaal van onze pilot meegenomen in zijn graf.

Soit, op vraag van Marc ging ik aldus op zoek naar die videocassette, die we indertijd als souvenir meekregen van Videohouse. Verder ga ik het er nu nog niet over hebben, ’t is een spannend verhaal dat met een sisser afliep, maar we deden het toch maar. We zullen dat verhaal voorlopig opzij leggen voor Tivoli Road. Eerst nog maar de bewuste videocassette zien te vinden. Universum of niet, ik moet en ik zal ze ergens opduikelen.

Maar: ik ben zeer blij met wat ik verder nog allemaal vond op zolder. Niet te geloven dat ik al die spullen nog niet eerder kon opgraven. Uit de korte periode van mijn wondermaanden op het schone zendschip van Mi Amigo heb ik mijn dagboek dat ik toen bijhield, teruggevonden. Daarin lees ik nu details die ik echt helemaal vergeten was. Het was echtwaar de eerste keer sinds 1979 dat ik het stapeltje A4-bladzijden in mijn begerige handen vastpakte. Mensen die mij kennen, weten dat ik geen boek kan vasthouden zonder er minstens één keer aan te snuiven. Niet zo maar ruiken. Nee: snuiven! Ik zweer u, vrienden. De geur van de zomer van 1979 zit nog in die bladzijden. Het is de geur van zeezout en dieselolie. Man man man.

En ik heb een paar bladzijden gevonden met een lijst met nummers en codes. Nummer 66 bijvoorbeeld: stuur geneesmiddelen voor verkoudheid of griep. Nummertje 5 betekende: we zijn drijvende. En numero 6 wilde zeggen: we zijn varende. Echt, het staat er zo. Binnenkort zullen jullie de hele lijst zelf zien, zodra ik ze hier kom te publiceren.

Nummer 64 dan nog:
intern zware spanningen onder de bemanning, stuur bemiddelaar.
Tja, dat beloofde niet veel goeds, dacht ik toen ik die lijst voor het eerst doorlas.

Voor de rest vràgen die schatten op zolder er gewoon om. Ze staan garant voor nog een aantal afleveringen van Tivoli Road. Misschien wel bonus-afleveringen.. Tenslotte, het universum was deze keer ook gul met schenken. Ik zou zelfs durven zeggen, dat ik op zoek ging naar één videocassette en terugkwam met een flink aantal bonus-cadeaus.
Dank u schattebout.

De Levende Wekker

De Maeva-studio in Ukkel, 1981

Een zekere Jan D.M. (laat ik hem voor het gemak Jan De Maeva-fan noemen, anders krijg ik nog de GDPR-aanhangers aan mijn deur, wegens schending van de privacy van de genaamde Jan).. euh nu ben ik dus mijn draad kwijt… welnu, deze Jan schreef als reactie op één van mijn vorige postings Ben had in de Maeva periode een item in zijn ochtendprogramma waarin Peter Hoogland een luisteraar ging wekken.

Klopt als een bus, Jan De Maeva-fan. Bij Maeva in het algemeen en in het ochtendprogramma in het bijzonder deden we soms (zeg maar vaak) dingen waar de commerciële nationale radio’s van tegenwoordig nog een puntje aan kunnen zuigen. En we deden dat zonder de hulp van televisie-zenders, kranten en andere mediagroepen.

Dat item waar Jan het over heeft, gaf ik de naam De Levende Wekker. En het was inderdaad Peter Hoogland die in zijn witte Capri op verzoek elke dag door het Vlaamse land crosste om een luisteraar te gaan wakker maken. Mèt een ontbijt dat de Maeva-bakker (kabouter Rondbuik) afleverde aan de studio. Peter nam het hele gebeuren netjes op met een draagbare bandrecorder, en hij zorgde ervoor dat de opname diezelfde ochtend nog in Ukkel was, zodat ik het item semi-live op antenne kon brengen.

Niet slecht hé? Knipoogje in de richting van Ornelis, Van de Veire en andere Fien Germijnsen.

Voor de geïnteresseerden, ik plaats hieronder de promo voor De Levende Wekker die Peter Hoogland en ik zelf hadden ingesproken in de Ukkelse studio. Duurt zeker een minuut, maar de tijd speelde nog geen rol in die… euh tijd dus.

Als een zeef

Marc stuurde mij een berichtje om te zeggen dat hij volop fragmenten aan het beluisteren is voor één van onze volgende afleveringen. Het zijn stukjes uit programma’s van Mi Amigo Duisburg. Ik noem het zo voor het gemak, maar het heette gewoon Mi Amigo. Meer daarover later. In Tivoli Road van dit weekend nemen we al een aanloop naar het verhaal van dat nationale station uit 1984 dat Marc en ik opstartten, samen met Guido van Linthout en Ronny Van Gelder. Die Mi Amigo was overigens de eerste radio die echte concurrentie werd voor Maeva, nadat we daar weg waren.

Maar soit, zoals ik zei: meer daarover later. Waar het mij nu om gaat, is de teloorgang van het menselijk geheugen. Zowel Marc als ik zelf, beseffen stilaan dat het quasi onmogelijk is om alles wat we hebben meegemaakt, ook tot in detail te onthouden.

Ben? Wist je dat jij en ik nog programma hebben gedaan bij Lipstick?
Och gij! Nog vòòr Mi Amigo begon in Duisburg? Dat wist ik niet meer!
Ik ook niet. Totaal vergeten!
En dat Ferry Eden ook programma deed voor Duisburg.
Totaal vergeten!

Dit soort conversaties beginnen steeds vaker op te duiken. Zeker sinds we via Tivoli Road meer en meer met ons eigen verleden geconfronteerd worden. Vroeger dacht ik dat het een vroege vorm van dementie was die de kop op steekt, nu het pensioen een onvermijdelijk deel van de realiteit is geworden.
Echter, sinds een tijdje begrijp ik dat niemand èlk detail van zijn/haar leven voor eeuwig onthoudt. In ons geval, waarbij veel details in de vorm van audio-fragmenten regelmatig verschijnen, krijgen we evenwel vaak te maken met de harde bewijzen.

De momenten van och gij! Dat wist ik niet meer! zijn dan ook meer dan vroeger aanwezig. Gewoon accepteren is de boodschap, het heeft ook zijn goeie kanten. Welke goeie kanten dat zijn, dat ben ik helaas vergeten.

Nog iets voor de Maeva-fans: ik weet dat Ronny Van Gelder ons veel te vroeg ontvallen is. Maak u geen zorgen, hij wordt niet vergeten. In de komende afleveringen van onze podcast, zullen we het nog vaak hebben over de Ronny. En zoals Marc het soms zegt: hij krijgt zijn plaats in de geschiedenis.

Betrapt, Marc!

Zoals ik al beloofde in de loop van de bonus-aflevering van Tivoli Road, zet ik de foto’s die Marc Jacobs nam van het publiek op de boot, hier op internet. Denk er aan, die boot kwam in 1977 langszij de MV Mi Amigo liggen. Eerlijk gezegd, de foto is niet super duidelijk maar L. (de jongste dochter van Marc Hermans, die blijkbaar over een geoefend speurdersoog beschikt), meende in één van de fans haar vader te herkennen en riep dan ook uit Papa da zijde gij!.

Nu is de tijd voor ons (dus ook voor Marc) niet helemaal zonder gevolgen gebleven, maar ik kan bij goed toekijken toch bevestigen dat de jongeman die met een fototoestel in de hand een beetje boven het publiek uit torent, wel degelijk de genaamde Marc H lijkt te zijn. Betrapt!