Er waren geen pistolekes. Wel was er een kaasplank voorhanden, dat was in elk geval beter dan niets. Je moet er wel rekening mee houden dat in Hamme een kaasplank synoniem staat voor twee blokjes de man. Maar alla, het was een redelijk gezellige vergadering. Belangrijkste besluit van de avond was dat we met z’n allen vijf weken lang op de lotto gaan spelen. Winnen we de grote pot, dan gaat de helft ervan naar de radio en de andere helft delen we door negen. Als dit weblog dus plots een tijdje stil blijft en tegelijk verschijnen op de nieuwsgroep geruchten dat Forest opeens tot in Holland te ontvangen is, dan mag je rustig aannemen dat de grote pot gewonnen is door ons.
Vandaag ben ik nog eens gaan opnemen voor Extra Gold en ik doe op dit ogenblik een poging om er zelf naar te luisteren, maar de stream stottert als een bezetene. Ligt het aan mij of ligt het aan ginderachter, ik zou het niet weten maar prettig is anders.
Verder heb ik me vanmiddag bezig gehouden met schilderen bij mijn moeder. Ik doe dat graag en gratis, ik heb haar altijd al een sympathieke en toffe madam gevonden, al van toen ze mij nog de borst gaf. Zo’n 22 jaar geleden werd mijn moeder eens geïnterviewd door de mannen van de toenmalige Radio Forest die haar vragen stelden als en wat vindt u ervan, Moeder Van Praag, dat uw zoon zo met strafbare feiten bezig is en de massa oproept om te gaan betogen? waarop mijn ma met een krop in de keel antwoordde dat ze toch wel trots was op haar zoon. Jaja, gelukkige tijden waren dat. Toen ik dat verhaal in het verre Ukkel te weten kwam, zei ik tevreden tegen mezelf je hebt het gemaakt vent, ze gaan je moeder al interviewen. Tegenwoordig kan ik rustig in Hamme rondlopen zonder dat er een kat weet wie ik ben, maar toen was dat heel anders. Tja, ik was jong en voor een korte tijd vond ik die relatieve bekendheid wel te doen. Gelukkig gaat dat uiteindelijk ook allemaal voorbij.
Allez, wat is dàt nu weer? Ik hoor mezelf (heel even zonder gestotter) Dorine De Wilde aankondigen op Extra Gold en nu is het toch wel non-stop zeker! Dat kan ik beter ook niet meer doen dus, het klinkt zo idioot hé. Morgen en overmorgen zijn al opgenomen en daar doe ik het ook, dus ik zal maar niet luisteren, dan erger ik me ook niet.
Gisteren nog heel even met Ron Van De Plas gesproken, hij klonk bijzonder slappekes maar zo voelt hij zich ook, zei hij. Ron jongen, doe het rustig aan, maak je niet te druk, ’t is tenslotte maar radio.
Als reactie op Het Ukkelse Schema vroeg Steven VDP waar de tape-programma’s van Maeva opgenomen werden. Leuke kapstok voor mij om daar wat over te vertellen.
De enige live-programma’s bij Maeva waren Wekkerwacht, Lunchexpress en Nachtclub. Al de rest stond op tape, en elke dj nam zijn programma’s gewoon thuis op in een eigen ingerichte studio. Er waren, zeker in het begin, geen playlists. Er was geen echt format, er was eigenlijk niks. Iedereen mocht een beetje z’n eigen gang gaan, hoewel de grote lijnen wel waren uitgezet door Patrick Valain.
Edu de Groot, Bert De Groef, Patrick Valain, ik, Erwin Berghmans, Tony Van Rhode (1981)
De bedoeling was dat elke dj een hele week programma’s opnam en dan op zaterdag zijn bandjes ging afleveren in Overmere, bij Valain thuis. Daar werden dan ook de nieuwe berichten uitgedeeld, een wekelijkse brief met mededelingen of richtlijnen. De live-jongens (Ron en ik, later Arie en ik, nog later kwam Marc daar bij) waren daar zo goed als nooit bij aanwezig, wij werden redelijk gescheiden gehouden van de anderen.
Aangezien alle programma’s in de eigen studio van de dj’s opgenomen werden, kon het ook niet anders of er waren soms duidelijke verschillen hoorbaar. Tegenwoordig zou dat natuurlijk niet meer kunnen, maar in die tijd vond niemand dat erg of zelfs maar raar.
In elk geval, meestal bracht Patrick later op zaterdag een hele zak met alle bandjes voor de komende week naar ons en wij mochten er dan voor zorgen dat de programma’s uitgezonden werden. Elk bandje begon met een aftelling waarbij de dj de naam van het programma zei en het tijdstip van uitzending, gevolgd door aftelling.. drie, twee, één waarna het eigenlijke programma startte. Ik herinner me dat er gasten waren die hun tape al lieten lopen terwijl ze nog van alles klaar moesten zetten en die deden dan een hele uitleg voor ze aan de echte aftelling toe waren. Meestal vrij grappig om te horen, behalve als we tijdens het nieuws en de uurwisseling beseften dat we het volgende programma nog niet klaar hadden gezet, en dat moest dan nog gebeuren tijdens een jingle of commercial net na het nieuws. Bij zo’n ellenlange aftelling waren het gevloek en de scheldwoorden vaak niet van de lucht. Nogal goed dat de collega in kwestie dat dan niet kon horen.
Later, vooral in de Witte Villa-periode, maakten sommigen er een sport van om hun programma niet meer voor een hele week op te nemen, maar soms de dag zelf nog. Vooral Peter Hoogland was bij de live-jongens berucht daarvoor. Soms stond hij tijdens het nieuws aan de deur te bellen en te zwaaien met zijn bandje.
Het gebeurde ook wel dat wij zelf een fout maakten en een verkeerd bandje startten. We waren geen heiligen natuurlijk. Soms merkten we dat meteen op, soms werden we gebeld door Valain.
Steven, ik hoop dat je vraag hiermee afdoende beantwoord werd. Zo niet, geef dan maar een seintje. En nu ga ik eten, ’t zijn blinde vinken. Straks misschien nog een verslagje over vanmiddag bij Forest.
Ik zal eens een vraag beantwoorden die mij in de loop der jaren al ettelijke keren gesteld is. Allicht zal het antwoord op deze vraag sommige Maeva-fans ongelooflijk teleurstellen, maar de waarheid heeft haar rechten, vrienden. De vraag in kwestie is deze: heeft Arabella echt bestaan? En het antwoord luidt: nee, natuurlijk heeft Arabella nooit bestaan.
Arabella was een verzinsel, een onnozel ideetje dat zoals zo veel andere dingen bij Maeva spontaan ontstond en een eigen succesvol leven ging leiden. Ik kreeg op een dag in het najaar van 1981 een cadeautje van iemand (een luisteraar of een medewerker, ik weet het ècht niet meer – help me als jij het wel nog weet) en dat cadeautje bleek een plastieken beestje te zijn dat op een vogel leek. Het ding had een bek en pluimen, dus het moest wel een vogel zijn. Het had een touwtje aan z’n kop zodat je het aan het plafond kon ophangen. En wonder boven wonder: er zat ook een knopje aan waarmee je het geluid kon aanzetten. Het beest maakte met tussenpozen van pakweg tien seconden een tsjilpend geluid. Het ging zo van tsjieeeeeep tsjip tsjip tsjip tsjieeeeeeeep.
Zo’n prul was voor mij een geschenk uit de hemel natuurlijk. Elke ochtend ging ik ermee aan de slag in Wekkerwacht. Af en toe zette ik het knopje aan zodat het beest een tijdje begon te kwetteren, en in de stille tussentijd gaf ik commentaar. Ik vertaalde zogezegd wat de vogel zei en converseerde er een tijdje mee. Het duurde niet zo lang voor de vogel een eigen hoekje kreeg in het programma en elke dag zijn rolletje kwam spelen. Enfin, het was een soort van Samson avant la lettre. Ook Arie van Loon die een niet onbelangrijke rol speelde in Wekkerwacht, deed zijn duit in het zakje. Zo zaten wij, twee volwassen mensen, elke dag te converseren met een plastieken beest.
En het had verdorie nog succes ook, en niet zo’n beetje. De tape-medewerkers begonnen na een paar weken ook te praten over Arabella zoals ik haar genoemd had, uiteraard naar de papegaai uit Johan en de Alverman. Grappig was wel dat Edu De Groot het in zijn programma nog heel lang over Annabella had.
In de maanden daarna zou Arabella zo’n succes worden bij de luisteraars dat de leiding van het station er wel brood in zag. De Arabella-sticker kwam op de markt en het beestje werd het officieuze logo van Maeva. In 1982 organiseerden we De Fleurige Nationale Vogeldag, zogezegd ter gelegenheid van de verjaardag van Arabella. Arie schreef het levensverhaal van Arabella en die dag kwamen er echt honderden verjaardagskaartjes binnen van luisteraars. Voor een plastieken beest hé, vergeet dat niet.
Maar Ben, hoor ik sommige cleveren onder u al vragen, in de Oktoberhallen van Wieze hebben we toch een echte papegaai gezien op het podium? Ja inderdaad, Arie en ik kwamen het podium op met een echte papegaai in een vogelkooi. Maar we konden daar moeilijk met dat oranje plastieken beest op komen draven, of wel? Dus die vogel hadden we nog nooit daarvoor gezien, die kwam volgens mij uit een dierenwinkel.
Voorstelling van Arabella in Wieze (1982)
Arabella heeft de tijd overigens niet doorstaan, en daarmee bedoel ik het fantasiefiguurtje en niet het plastieken beest. Na de Vogeldag hebben Arie en ik haar laten vertrekken naar Zuid-Amerika of zo en nog later kregen we bericht dat ze daar jammerlijk was komen te gaan.
P.S. Het oranje plastieken beest in kwestie heb ik ooit meegenomen naar huis, maar het is later zoek geraakt. Of gepikt en duur verkocht op de zwarte markt, dat kan ook. Wie het beestje vindt, mag contact met me opnemen.
Nog rap voor ik zometeen m’n bed induik, een opstel schrijven met als titel Wat ik vandaag gedaan heb. Ik moet vandaag vroeg gaan slapen want morgen begint het gewone werkleven weer. Bijna had ik gezegd dat het dagdagelijkse leven weer begint, ware het niet dat ik van dat woord zo ongeveer steil achterover ga. Brrr. Dagdagelijks. Gezellig samenzijn. Naar de mensen toe. Wat heb ik een hekel aan dat taalgebruik. Om nog maar te zwijgen van mijn favoriet: ‘en ik had zoiets van‘. Hoeveel keer je dàt onding hoort per dag.
’t Was Flikken vandaag en ik had zoiets van ‘joepie, Flikken vandaag!’. Alleen ging ik als gewoonlijk blindelings af op mijn Humo en op de een of andere manier klopte het beginuur niet zodat ik de helft moest missen. En ik had zoiets van shit!
’t Was Zondag Zondag vandaag, weer voor het eerst sinds juni. Marc kwam bepakt en bezakt naar de studio, met zijn onafscheidelijke rode knapzak, waarin deze keer o.m. een thermoskan vol koffie zat voor mij. En ik had zoiets van waauw. Het werd een, zoals gewoonlijk, chaotisch klinkend programma met chaos die toch min of meer georganiseerd en georchestreerd was. Nogal goed dat Marc het een beetje voorbereidt met items als de Bizarre Top 7, de Radioscoop en dat soort zaken. Ik weet dat het makkelijk is om het programma aan die vaste items op te hangen maar ik kan nog moeilijk de energie opbrengen om daar zelf veel tijd in te steken. Wat radio betreft, wil ik me tegenwoordig vooral amuseren en vooralsnog lukt me dat wonderwel bij Forest.
’t Is wel een ongekende luxe voor mij: op amper 7 minuten sta ik van bij mij thuis in de studio. Dat heb ik nog nooit meegemaakt in mijn radiocarrière, ’t was altijd file van hier en file van ginder.Als ik een beetje minder zou roken, pakte ik mijn fiets om tot in Hamme te rijden.
Ah ja! Nog bijna vergeten melden: morgen is Marc te gast in mijn programma op Extra Gold, tenminste als alles daar technisch een beetje vlot verloopt. Misschien dat er dan weer geruchten de kop opsteken omdat iemand van MaevaFM te horen is bij Extra Gold. Die mogelijkheid calculeerden we natuurlijk wel in tijdens de opname van het programma. En we hadden zoiets van hihihi.
Vandaag trouwens de reactie gelezen van Ad Van Zeil, mijn ex-collega van de pionier-Maeva. Ad was de eerste presentator van Tussen Boek en Plaat, de laatavondshow die door Erwin Bergmans later legendarisch werd gemaakt. Ad woont al 15 jaar aan de Costa Blanca. Wat is dat toch met die mannen van Maeva? Allemaal verhuizen ze naar een zuiders land. Allez, twee toch al waar ik het van weet. Ad schrijft in zijn reactie iets over Denise. Nu, da’s wel een beetje pijnlijk, zij is al bijna een jaar overleden. Ik heb dat aan Ad gemaild, hij kon dat natuurlijk niet weten.
Morgen dus opnieuw aan het werk bij het fijne kabelbedrijf. Drie weken niet in Mechelen geweest, benieuwd wat voor nieuwe ontwikkelingen er zijn en hoe de sfeer is. Voor mij is het aftellen naar oktober, het schijnt dat de nieuwe job dan begint.
Ik schreef nogal overmoedig: woensdag ben ik terug. Hoewel ik inderdaad dinsdagavond ongehavend de Zaventemse grond betrad, ben ik er tot vandaag nog niet toe gekomen iets in mijn dagboek te schrijven. Niet dat ik het te druk had of zo, integendeel. Maar ik wil het ook geen verplichting laten worden, want daar hou ik niet zo van.
Maar goed, de afgelopen dagen heb ik dus in feite zo goed als niets gedaan, behalve nog wat genieten van mijn resterende vakantiedagen. Ter mijner verdediging moet ik er bij zeggen dat ik wèl wat heb zitten grasduinen in mijn fotocollectie, op zoek naar foto’s uit mijn periode bij Radio Huguette die ik binnenkort op deze plaats ga publiceren. Foto’s van o.m. de illustere Jo Coene, de veelbesproken ouwe rot Rudi Van Vlaanderen en de Bekende Vlaming Peter Hoogland.
Verder ben ik toch wel enigszins geschrokken toen ik het nieuws vernam dat mijn collega Ron Vandeplas in het ziekenhuis terecht is gekomen. Ik kan niet zeggen dat het totaal onverwacht kwam, ook voor hem niet, hij is geen debiel en hij kent de risico’s natuurlijk. Natuurlijk hoop ik dat Ron zeer snel terug op de been is, maar ik zou het toch een beetje rustiger aan doen, als ik hem was. Verder gaat mijn goede raad niet, hij is een grote jongen die zijn eigen beslissingen kan nemen.
Ronny Van Gelder belde mij op met de vraag of ik vanaf maandag weer programma kan doen bij Extra Gold en ik heb maar ja gezegd, waarom niet. Het station heeft al tegenslag genoeg gehad de laatste tijd. Zeg maar rustig de hele tijd.
Zometeen ga ik eens langs bij Radio Forest, kijken hoe het leven daar staat. Joeri is live bezig, en ik ga eens op de koffie bij hem, en meteen ook even zien of alles in orde is voor de eerste Zondag Zondag van het nieuwe seizoen. Ik hoop dat Marc veilig vanuit de belegerde stad Antwerpen tot in Hamme geraakt. Hij heeft daar toch wat schrik voor. Voor morgen zijn er geen speciale gasten gepland, het wordt een uitzending waarin Marc en ik een beetje à l’improviste onze gang zullen gaan. Maar dat doe ik nog altijd het liefste, een programma zonder al te veel voorbereiding, inspelend op wat er ter plekke en op het moment zelf gebeurt.
Dead Poets Society – trailer
Oh, en wat ik ook nog gedaan heb deze week: op een nacht weer eens zitten kijken naar wat mijn absolute favoriete film is (denk ik): Dead Poets Society. Jaja, daar kan ik van zitten genieten, van dat verhaal van carpe diem en volg je eigen passie en oh captain my captain en de pakkende slotscène waarbij die jonge gasten op hun schoolbanken gaan staan en Robin Williams die op onnavolgbare wijze, net niet overdreven, thank you boys zegt.
Straks ook een barbecue in mijn eigen hof. ’t Zal de laatste keer zijn dit jaar, denk ik. Het typische van een nazomer is namelijk dat hij niet eeuwig duurt. Maar ja, niets duurt eeuwig, behalve de eeuwigheid zelf.
(zwijg mij van de eeuwigheid, want als ik daarover begin na te denken, draait mijn kop zot en blijf ik bezig, ik zou bijna zeggen: tot in de eeuwigheid)
Ken je die mop van die dj die naar Hilversum ging? Hij ging echt, dus eigenlijk is het geen mop. De Marc ging naar Hilversum gisteren, samen met Serge Van Gisteren, en ’s avonds kreeg ik van hem nog een verslagje via MSN, en een trits foto’s. Ze gingen naar Veronica zien, want die zenden nog een paar dagen uit op de middengolf. Ik moet eerlijk zijn, mij zegt het allemaal niet zo veel. In mijn jonge jaren luisterde ik wel naar Veronica, hoor. Klaas Vaak was mijn favoriet, ik hield van zijn humor en zijn speciale stem. Tom Collins vond ik de mooiste naam en de aangenaamste stem hebben, Rob Out klonk me te Hollands, de koffiedame Tineke liet ik meestal aan mij voorbijgaan, en dat was het zo’n beetje. Ik herinner me wel heel goed de overgang van 192 naar 538, de onuitwisbare jingles en de actie Veronica blijft als u dat wil. Mijn aandacht ging over het algemeen meer uit naar Radio Noordzee want daar was meer live vanop het schip te horen.
Uiteraard begrijp ik wel de nostalgie van de fans en het feit dat die nu genieten van de heruitzendingen van programma’s van toen. Marc vertelde mij ook enkele onvoorstelbare dingen van gisteren, zoals die fan die het eten van de dj’s ging fotograferen, godbetert. En de blinde fan die alle dj’s ging betasten, al kan ik me dat dan toch ook wel voorstellen.
De fans kunnen waarschijnlijk vandaag op de Radiovisie-site een verslag lezen dat Serge geschreven heeft. Serge Van Gisteren, dames en heren, is zowat de specialist op het gebied van drijvende radiostations. Ik zal niet zeggen dat hij de Hans Knot van Vlaanderen is, maar veel scheelt het niet. Ooit heb ik samen met Marc en Serge nog een videofilm gemaakt met de titel Zeezenders 83-89 en die ging over euh… de zeezenders tussen 83 en 89. Serge schreef het scenario zo’n beetje, Marc en ik monteerden het geheel. Serge sprak ook het commentaar in, dat gebeurde bij mij thuis in mijn videostudiootje dat ik toen had, en ik herinner me mijn verbazing toen hij die commentaar ter plekke improviseerde. En toch klonk het perfect alsof het netjes uitgeschreven was, en het was nog informatief ook.
Marc Hermans en Tineke de Nooy
Van de foto’s die Marc mij stuurde, plaats ik er hier eentje omdat ik denk dat hij zelf die ene de leukste vindt. Marc staat er op samen met Tineke en ik weet dat hij een redelijke fan van die dame was/is. Graag gedaan, hoor.
Om het dagboek-aspect niet te verwaarlozen: wat ga ik vandaag nog doen? Straks moet ik naar een Portugees trouwfeest, en dat zal het zo’n beetje zijn voor vandaag, denk ik. Ik zit nu al te zweten van te voren, want de temperatuur is steil de hoogte in gegaan en ik moet voor de rest van de dag mijn kostuum aan. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik daar een godsgruwelijke hekel aan heb maar ik kan moeilijk in jeans verschijnen, zodus.
Weet je wat, lief dagboek? Ik sluit vandaag af in Veronica-sfeer en met de besnorde Will Luikinga in gedachten: rij en trouwfeest voorzichtig, denk aan mij.
Op mijn laptopje zitten browsen. Leuk fotootje gevonden dat ik de trouwe bezoekers van dit blog niet wil onthouden. Voorsmaakje ook van de foto’s die ik er wel nog op zal plaatsen in de toekomst.
Deze dateert uit de tijd van Radio Huguette International, een rare naam voor een vrije radio uit het begin van de jaren 80. Toch een station dat zijn plaats verdient in het geschiedenisboek der Vrije Radio In Vlaanderen. Ik ga over die tijd nog wel meer vertellen, hoor. Het station kwam chronologisch na Radio Plus en zou in feite de plaats zijn waar de kiem werd gelegd van Maeva.
Ben van Praag – Huguette 1980
Toen Plus stopte (de Nederlandstalige uitzendingen toch) gingen enkele dj’s naar Contact, de anderen trokken naar Huguette. Peter Hoogland zat daar, bibi ook. We trokken Rudi Van Vlaanderen aan, Tom Denker maakte ook deel uit van de ploeg. Namen als Erwin Bergmans en Bert De Groef deden ook mee. Huguette was ook alweer een tweetalige zender maar de Vlamingen kregen veel meer bewegingsvrijheid dan we hadden bij Plus. We deden de hele zondag in het Nederlands, ik geloof ook de woensdagnamiddag en een aantal keer de nacht. De sfeer was onbetaalbaar daar in Neder-over-Heembeek. Met Peter Hoogland deed ik een nachtprogramma dat de hele nacht duurde, en we wisselden elkaar af, maar deden vrolijk mee in elkaars uren.
Hierbij dus een fotootje van.. jawel: Peter Hoogland, die toen veel meer haar op zijn hoofd had dan op zijn borst, langs geen kanten van het bestaan van Joyce wist, en voor wie de toekomst nog een onbeschreven blad was.
Inderdaad, ik heb me vergist, Rudy Dero. In een reactie op mijn verhaal over de Magdalena maakt Rudy mij er attent op dat Kees Borrel geen zendertechnicus was aan boord maar een simpele kok. Natuurlijk heeft Rudy overschot van gelijk. En natuurlijk wist ik dat wel. Ik heb Kees Borrel nooit aan de zender zien werken, en ik kende zijn naam en reputatie ook al van toen hij nog kok (KOK) was aan boord van de originele MV Mi Amigo. ’t Zal wel aan mijn overenthousiasme te wijten zijn dat ik die fout maakte, zeker? Of aan het feit dat ik het woord zendertechnicus nu eenmaal een stuk mooier vind dan het woordje kok waardoor mijn onderbewustzijn daar voor koos. Of nog simpeler: blame it on the boogie. Met andere woorden, ik heb het inderdaad geschreven maar ik bedoelde iets anders.
De reactie van Rudy brengt mij er wel toe na te denken over de bedoeling van dit virtuele dagboek, dit weblogje, deze mengelmoes van herinneringen en zo. Pin me er niet op vast, beste lezer. Ik wil geen geschiedkundig werk afleveren, geen historiek van feiten en data. Schiet me niet af als er eens fouten in staan, als namen verkeerd geschreven zijn, frequenties niet helemaal juist blijken, of data verwisseld worden. Reageer gerust, wijs me erop, geef me de juiste informatie maar vermoord me niet, niet in gedachten en liefst ook niet in het echt.
Oja, en wat dat verhaal over Kees Borrel betreft. Dat hij in een zatte bui de zender aan boord van de Magdalena aanzette toen die nog in de haven lag, dat klopt dus wel degelijk. De man wilde een plaatje draaien voor een lokale schone, zoals Rudy dat zo mooi zegt. 10 kw in de bebouwde kom, zeg maar. Niet echt super verstandig, maar ’t blijft een leuke anekdote. Overigens, Jaap van Velzen kwam inderdaad bij ons aan boord om aan de zender te werken en hij heeft zijn eigen herinneringen aan die tijd op internet gezet.
De foto die hierbij staat, heb ik van zijn site gepikt. Ik sta er namelijk zelf op, en de foto’s van toen waar ik op sta, zijn zeldzaam. Ik ben die lange in het midden, in het roze hemd. Mijn God, ik herinner me dat hemd nog wel. Links van mij staat Jerry Hoogland, voor zover ik het kan bekijken. Rechts de Griekse kapitein, zijn naam ontschiet mij, ik zal thuis in mijn dagboek moeten kijken daarvoor.
Jaap was een fijne gast, een Hollander van het juiste soort. Hij stotterde een beetje, maar ik kon goed met hem overweg. Op zijn site schrijft hij (en mijn mond viel open toen ik dat las) Met de Belgische DJ Ben van Praag kon ik het goed vinden. Hij was geen DJ, zo vertelde hij, maar leraar in topografie. Topografie!! Topografie!! Jongens, ik denk niet dat ik in 1979 zelfs wist wat topografie betekent, laat staan dat ik er leraar in zou zijn. Jaap makker, ik was net zo min leraar topografie als Kees Borrel zendertechnicus was. Ik zal wel verteld hebben dat ik leraar Nederlands-Engels was.
En hoe zou het met dinges zijn tegenwoordig, met Sjaak van Dijk? Dat was een jongen uit de Westhoek, de kanten van Diksmuide geloof ik, die ook aan boord kwam in de laatste weken. Hij kwam voor de motor en zo. Ik geloof dat hij zelfs nog kapitein werd toen de Griek van boord ging. Ik was blij dat er een Belg aan boord kwam, zo was ik niet meer de enige tussen de Hollanders. Met Sjaak (hij heette natuurlijk anders, maar hij vond het wel fijn om ook een schuilnaam te hebben, en dat moest ook wel natuurlijk) ben ik na de Magdalena-periode nog eens naar de Ijzertoren getrokken, begot (foto’s opzoeken als ik weer terug ben) en op een andere keer liep ik hem tegen het lijf in de Veldstraat in Gent.
Met Erik Mes kon ik het beste overweg eigenlijk. Erik was een Hollandse dj, met een gevoel voor humor dat goed bij dat van mij aansloot. Hij had al meteen ambras met Ferry Eden, en uiteindelijk is hij uit eigen beweging van boord gegaan. Ook Erik heb ik nog terug gezien, hij is zelfs nog naar Hamme gekomen (foto’s!) en samen brachten we een bezoekje aan Mireille en Fernand van de fanclub.
Ferry Eden was de enige die van de originele Mi Amigo was overgebleven en toen hij aan boord kwam na enkele weken, kwam er ook voor het eerst een beetje structuur in het leven daar. Niet dat hij echt programmaleider werd of zo, maar hij liet zich wel gelden. Ik was eigenlijk een fan van Ferry want ik luisterde graag naar hem in de jaren daarvoor, vooral toen hij Ook Goeiemorgen presenteerde, met die schitterende jingles van hem. Die gezongen dingen van Teach In en van Trinity, dat vond ik al de max voor dat woord bestond.
Later, toen de Magdalena al gestrand was, ben ik Ferry in Holland gaan bezoeken, en toen was er sprake van om toch weer in de lucht te gaan vanop een schip, maar dat ging niet door. En nog later is Ferry in Vlaanderen verzeild geraakt, en heeft hij nog een tijdje bij Maeva programma gemaakt vanuit de Witte Villa, toen wij daar al weg waren. Hij is uiteindelijk getrouwd met Suzy uit Asse.
Erik Mes, Luc De Groot, Ben van Praag, Ton Schipper
Hoe is het weer overigens in Vlaanderen en omstreken, vrienden? Hier is het meer dan 30 graden, en het gaat nog warmer worden de komende dagen (mijn knie doet pijn, dus het zal wel kloppen). Dinsdag ben ik thuis en dan ga ik eens deftig de nieuwsgroep doornemen om te kijken wat voor spannende dingen er allemaal gebeurd zijn de voorbije twee weken. Via iRadio heb ik al eens vluchtig de opvallendste topics bekeken. Extra Gold staat opnieuw volop in de belangstelling, zie ik. Woensdag moet ik normaal weer programma doen daar, maar ik wil wel eerst eens weten wat er nu weer allemaal gaande is. In een soap meespelen, da’s het laatste waar ik zin in heb.
Marc heeft ook vakantie nu en in een sms liet hij weten dat hij samen met Serge Van Gisteren op weg was naar Hilversum, voor a final trip down Memory Lane. Zal wel met Veronica te maken hebben, hem kennende. Die zenden nog uit op de goeie ouwe middengolf tot eind augustus, maar dat moet ik hier missen in Zuid-Europa.
Die oceaan is toch iets wonderlijks, als je er zo over nadenkt tijdens het roken. Als je van hieruit in noordelijke richting de kustlijn zou volgen, pakweg met de mountainbike van mijn buurman of zelfs met mijn eigen oude fiets (ik noem hem Silver), en gesteld dat je beschikt over een jaar vrije tijd of zo, dan kom je uiteindelijk gewoon bij Blankenberge uit. En van daaruit naar Waasmunster is het nog een vliegescheet. Moet te doen zijn.
Enfin, deze overweging en andere flitsen door mijn kop terwijl ik geniet van een Marlboro. Wat denk je, zou ik echt nog eens proberen stoppen binnenkort? Mijn Forest-collega Danny De Meester is zonder noemenswaardige problemen opgehouden een tijdje geleden. Ook de Marc is al meer dan een jaar clean, maar zeker niet moeiteloos. Toon hem een Bastos en het nicotine-kwijl loopt hem uit de mond. Zelf ben ik een paar jaar geleden ook eens gestopt, cold turkey nog wel. De enige goeie manier, hoor. Ik heb toen op internet zitten googlen dat het niet mooi meer was. Tientallen websites gevonden over how to quit smoking en zo. En toen ben ik zeer bewust en wetenschappelijk onderbouwd gestopt. Het duurt 72 uur, niet langer. Dan is alle nicotine uit je lijf verdwenen en zit de hunkering nog enkel in je hoofd, maar dat is natuurlijk het zwaarste. En zoals ik al eerder schreef, ik ben hervallen tijdens een crisisperiode op het werk. Tja, dikke pech.
Pft, ik zal de beslissing nog maar even voor me uitschuiven.
Vandaag kort op MSN gesproken met Mike Duprez. De eerste aflevering van Zondag Zondag na de vakantie (5 september), gaan we al meteen rechtstreekse flitsen binnen krijgen vanuit het zwembad in Hamme dat blijkbaar een opendeurweekend heeft. Mike raadde me aan om inderdaad mijn mémoires te schrijven. Zot! Daar begin ik niet aan, al die herinneringen en feiten en zo chronologisch rangschikken en opschrijven, zeker? Veel te lastig. Nee, deze manier is veel plezanter. Af en toe eens opschrijven wat toevallig in mijn kop opkomt.
Zoals pakweg de herinnering aan de tijd dat Radio Seven uitzond vanuit Zellik. Rudi Van Vlaanderen deed de ochtend, geloof ik. We kenden elkaar al uit de tijd van Radio Huguette (in feite een heel belachelijke naam hé?) en we kwamen uitstekend overeen. Dus ik zat tijdens Wekkerwacht op de tuner te luisteren naar Seven, en Rudi luisterde tijdens zijn programma naar Maeva. Op den duur begonnen we opmerkingen en woordspelingen te maken die verwezen naar wat de ander net daarvoor had gezegd. Voor de luisteraars was dat natuurlijk onmerkbaar, maar zelf amuseerden we ons daar wel mee. Of we draaiden met opzet dezelfde plaat op hetzelfde moment. Dat soort onzin, weet je wel. Leuke tijden die mij een beetje mijn mottige ervaringen bij Contact deden vergeten.
Ja hoor, na Huguette en voor Maeva heb ik nog een tijd bij Contact gedraaid, in full stereo op 103.1 (ik kan er naast zitten, maar dat was de frequentie toen volgens mij. Lukken, corrigeer mij als het nodig is). Ik deed toen één keer per week een nachtprogramma van een uur of vijf. En op vrijdagnamiddag hadden ze mij een programma gegeven met de afschuwelijke titel Benzonissima. Jezus, ik was die naam helemaal vergeten tot op dit moment. Contact was een tweetalige zender, waarvan de programma’s als een hutsepot door elkaar zaten. Ricky Fox was heel populair bij de Franstaligen, en Jonathan P, als ik me niet vergis. Bij de Vlamingen draaiden Ton Schipper, Luc De Groot, Rudi Van Vlaanderen, Danny Debruyn, Rita Van Neygen en ikzelf dus. Van in het begin had ik zware problemen met de mentaliteit daar. Raar, want met Luc en Rudi en Danny kon ik wel goed opschieten toen we nog bij Plus en Huguette zaten maar het leek alsof ze bij Contact andere persoontjes werden. Er zat daar ook nog iemand waar ik niets van moest weten. Ik zal personen over wie ik niks positiefs te melden heb in dit dagboek niet bij naam noemen om geen mensen nodeloos te kwetsen, ok? Laat ik deze animator dus pakweg W. Van B noemen. Hij was populair, daar niet van. Maar ik vond hem iets klefs hebben, zijn TROS-gehalte was mij te groot. Ik zie hem zo af en toe nog eens op TV en dan zap ik snel weg. Niks aan te doen, dat soort mensen ben ik overal tegengekomen. Zelfs bij Maeva zaten die.
Op een nacht deed ik mijn laatste programma bij Contact en ik stopte een lange en uitgetypte afscheidsbrief waarin ik eens goed mijn gedacht zei, in de postvakjes van alle collega’s. Die brief eindigde, als ik mij goed herinner, met de onsterfelijke woorden ‘En dan ga ik nu eens flink op de pot zitten, dan kan daarna Contact erop!’. Ja, dat waren nog eens tijden. Het is een wonder dat ik in 1998 toch nog bij Lemaire terecht kon voor Family Radio.
’t Is allemaal goed gekomen met Luc, Danny en Rudi, hoor. Ik blijf die korte Contact-periode beschouwen als een miskleun voor mezelf èn voor hen. Rudi en de Lukken gingen daarna naar Seven, en Danny zit nu nog altijd onder de vleugels van Francis.
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het grote succes van Maeva voor mij als bijkomend voordeel had dat ik op die manier een beetje revanche kon nemen op Contact. Het duurde inderdaad niet lang voor de populariteit van Contact de dieperik in ging. Toen Seven een tijd later de handschoen opnam tegen Maeva, vond ik dat veel minder erg. Ik had wel een boontje voor dat station, en ik vond het fijn dat mijn oude makkers redelijk wat succes hadden. Ze waren hun tijd ver vooruit, en programma’s van Seven kan je nu makkelijk terug beluisteren zonder dat ze ouderwets klinken. Bij de programma’s van de ouwe Maeva lukt dat lang niet altijd, ik moet daar eerlijk in zijn.
Toch vreemd dat je vaak mensen ontmoet die je daarna vanzeleven niet meer tegenkomt. Je levenspad kruist dat van hen een tijdje en dan loop je plots ieder in een andere richting. Tijdens mijn nachtprogramma op Contact kwam een meisje uit de buurt van Mechelen of zo elke keer naar de studio om de telefoontjes van luisteraars te beantwoorden. Na mijn vertrek heb ik haar nooit meer gezien, niets meer gehoord. ’t Gaat allemaal voorbij, man.
Van Marc en van Thierry (die ik gisteren even sprak naar aanleiding van het heuglijke nieuws over de nieuwe job) hoorde ik dat een collega van de klantendienst ontslagen werd. Ze werkte daar al meer dan vijf jaar, de ancien der anciens dus. De samenwerking werd stopgezet, zo heet dat dan officieel. Al zolang ik daar zit, ken ik haar. Als ik terug aan ’t werk ga, zal ik haar niet meer zien en de kans is oneindig groot dat ik haar nooit nog tegenkom. Levenspad zoef een andere richting uit en geen kat die daar wat aan kan doen. Accepteren is de boodschap.
Beetje zwaar op de hand vandaag precies. De boog kan niet altijd ontspannen staan, gasten. Om het goed te maken, zal ik eindigen met een luchtige noot. Ken je die mop van die twee dj’s die moesten gaan presenteren in een discotheek? Ze gingen niet.
Die twee dj’s waren Arie en ik, en die discotheek was van Ronny Van Gelder. Later meer daarover.
Waar zal ik het nu eens over hebben? Wel ja, de anekdote van Arie en de Zes Telefoons misschien, ik heb wel zin in iets luchtigs.
Het jaar was 1981 en het liep tegen het eind. Ik woonde al sinds 24 mei van dat jaar in de Sterrewachtlaan in Ukkel. Ron Vandeplas, mijn Hollandse collega, die samen met mij op Maeva begonnen was, werkte inmiddels bij de concurrentie (Radio Seven. Doe me er aan denken dat ik daar ook nog een mooie anekdote over heb) en in zijn plaats was Arie van Loon gekomen. Later meer over zijn eerste dagen, en over de interim-bewoners Bert De Groef en Peter Hoogland waar ik een paar weken mee samenwoonde.
Arie van Loon en ik
Arie en ik, we zaten daar redelijk fijn en veilig op ons dakappartementje in Ukkel, precies zoals Patrick Valain het gewild had. Maeva moest een verderzetting zijn van Mi Amigo. Een zeezender, maar dan aan land. Wekelijks kregen we een lading cassettes met de programma’s voor de volgende week. We moesten elk uur een bandje starten, nieuwslezen en zelf ook programma doen. Voor de rest zagen we bijna nooit iemand, al begonnen we tegen die tijd al aardig wat post te krijgen, een vuilniszak vol ongeveer. Ik spreek over per week hé.
We babbelden veel, deden actief mee in elkaars programma (Arie iets meer ’s morgens dan ik ’s middags), keken TV, en gingen af en toe eens op pad met Kabouter Rondbuik. Contact met de buitenwereld was er eigenlijk niet, GSM’s moesten nog bedacht worden, internet zat nog in de baarmoeder en een vaste telefoon kregen we niet van Valain. Als we al eens wilden bellen met het thuisfront, moest dat vanuit de telefooncel die 50 meter van het gebouw stond. Wel eerst een stuk of zes verdiepingen naar beneden natuurlijk.
Soit, geen van beiden vonden we dat erg, en vooral Arie bleek een gloeiende hekel te hebben aan het gerinkel van een telefoon. Dat verbeterde er zeker niet op toen we plots wèl een telefoon kregen. Ze waren het waarschijnlijk beu dat ik me zo af en toe eens versliep zodat de zender ’s morgens zonder muziek zat. Al sinds het begin in mei hadden de bazen een toerbeurt om ’s morgens om 6 uur te luisteren of ik er wel was. Zo niet, dan moest de baas van dienst in zijn auto springen en naar Ukkel crossen. Ik was zo al gewekt door Peter Hoogland, door Willy De Geest en door Valain zelf.
Met die telefoon werden we een stuk bereikbaarder. Uiteraard was dat een geheim nummer dat we zeker niet op de radio mochten doorgeven want Maeva moest een soort zendschip aan land blijven. Na de eerste inbeslagnames en de daaropvolgende nooduitzendingen en alle acties daarrond, besloten we samen met Patrick om het nummer toch op de radio te geven. Vanaf dan stond die telefoon nooit meer stil, hij rinkelde dag en nacht. Arie werd daar zot van.
Patrick besloot na een paar weken om dat ene nummer uit te breiden met vijf andere nummers zodat we tenminste ook bereikbaar zouden zijn voor de organisatie. Het mooie was nu dat Arie een paar dagen met vakantie was toen die beslissing viel en hij was er nog steeds niet toen de lijnen geplaatst werden. Op den RTT moeten wel een paar zware Maeva-fans gezeten hebben want het ging razendsnel. Omdat Arie dus helemaal van niks wist, rijpte bij mij een snood plan.
Ik had daarvoor wel de hulp nodig van zes medewerkers. Wat ik in gedachten had, was het volgende: ik zou Arie zoals gewoonlijk na zijn terugkomst op het appartement hartelijk begroeten en dan melden dat er minder goed nieuws was. Dat er in plaats van één telefoontoestel nu plots ZES van die door ons zo verfoeide dingen waren geplaatst. Die zes toestellen stonden allemaal netjes naast elkaar op een tafel. Vervolgens was mijn plan dat één van de toestellen zou rinkelen, ik zou opnemen en het moest dan een gesprek voor Arie zijn. Terwijl hij nog aan die eerste lijn hing, moest de tweede beginnen rinkelen. Ik zou dan zeer discreet verdwenen zijn zodat Arie ook die lijn zou moeten opnemen. En dan de derde en de vierde enzovoort. Hihi, ik zag het zo voor me. Arme Arie. Pas terug van vakantie en al meteen prijs. Natuurlijk moesten de toestellen netjes op volgorde beginnen rinkelen met tussenpozen van een halve minuut of zo. Het was dus belangrijk dat mijn medeplichtigen precies wisten wanneer het hun beurt was. Geen probleem, bedacht ik. We hadden daarvoor een uitstekend middel: de radio. Dus ik sprak met een aantal mensen af dat ik, zodra Arie in huis was, naar de studio zou gaan, de microfoon open zou zetten en midden in het lopende programma ‘test drie twee één test‘ zou zeggen. De eerste moest dan meteen bellen. De tweede een minuut na die mededeling, de derde twee minuten later en zo.
Ja, ik weet het: ’t is een hele uitleg, maar wie hem niet wou lezen, had hem kunnen overslaan. En daarbij, na al die jaren moet ik nog altijd grijnzen als ik aan Arie’s gezicht terugdenk, dus ik gun mezelf ook nu weer dat plezier.
It worked like a charm, ken je die uitspraak? Welnu, zo was het ook. Het verliep precies zoals ik het gepland had. Ik weet nog dat de medeplichtigen uitstekend werk leverden. Ze moeten met beide oren aan de radio gekluisterd gezeten hebben (ze wisten natuurlijk al wanneer Arie ongeveer zou arriveren), want na mijn mededeling op de radio rinkelde de eerste telefoon. Arie’s gekwelde gezicht was goud waard. De ene na de andere telefoon begon te rinkelen, en ik zorgde er wel voor dat ik zelf onzichtbaar kon toekijken. Woeha. Ik heb er nog altijd geen idee van wàt er precies op elke lijn gezegd werd maar Arie trapte er volledig in. Ik hoorde hem de hele tijd sorry, ik heb nog een andere lijn zeggen en jezus wat krijgen we nou en dat soort dingen. Hij had nog niet eens zijn jas uit. Ik moet er bijzeggen dat het nog echt om van die ouwe toestellen ging hé, die dus rinkelden met zo’n doordringende bel en ik had die allemaal keihard gezet.
Voor iedereen mij nu gaat beschuldigen van intense slechtheid: Arie had echt wel een gezond gevoel voor humor, en achteraf hebben we er samen nog zwaar en vaak om gelachen.
Ik moet overigens nog mijn medeplichtigen bedanken die toen – ook met gevoel voor humor – hebben meegewerkt. Willy, Peter, Magda, Rudy, Patsy en Patrick: nog hartelijk dank, mannen!
