Tag: marc hermans

Zo weinig mogelijk programma verzorgen

Mijn jarenlange metgezel op het radio-pad is met vakantie, waarschijnlijk het verdrag van Straatsburg gaan bewonderen. Maak jullie geen zorgen, de podcast loopt gewoon door. Vanavond om 18u komt de nieuwste aflevering als bij wonder bijna vanzelf online, alsof Marc nooit van het woord vakantie had gehoord.

Waar zullen we het in deze aflevering eens over hebben? Welnu, aangezien we het hoofdstuk Laser 558 vorige keer hebben afgesloten, èn aangezien mijn eigen jongensavontuur op de MS Magdalena dezer dagen weer in de belangstelling staat (44 jaar geleden! de zomer van 1979!) vonden Marc en ik de timing perfect om vanavond nog eens aandacht te besteden aan de parel van de Noordzee.

Bericht van de organisatie (R.) voor Ben persoonlijk

Ik lees tegenwoordig af en toe berichten van luisteraars en fans die schrijven dat ze mijn programma’s toen wel vonden meevallen. Of dat mijn presentatie wel aardig klonk. Euh ja, dat zal dan wel. Bedankt voor de troostende woorden, ik ben 44 jaar later wel bestand tegen de waarheid en vooral ben ik blij dat ik mij na die zomer in de jaren daarna op een andere manier kon laten horen bij Maeva. In elk geval, toen ik bovenstaande papier in handen kreeg, met het advies om voorlopig misschien best ook zo weinig mogelijk programma’s te verzorgen, moest ik als jonge twintiger toch best wel een paar keer slikken. De spijt die ik ergens diep in mijn hart begon te voelen, verdween pas toen ik mezelf voorhield ik zit hier wel aan boord van een echte zeezender, en ik mag programma doen en zoveel andere jonge gasten zouden er voor willen betalen om dit avontuur mee te maken en patati patata. Kortom: spijt is wat de koe schijt.

Dat gezegd zijnde, de rest van wat kwam, volgde allemaal voort uit die ene zomer. Ik zei het daarnet nog tegen Bruno B tijdens onze vrijdagwandeling: spijt is overbodig, want alles wat gebeurt, brengt je altijd naar het Huidige Heden.

Oh ja, weten jullie nog dat ik een paar weken geleden allerlei schatten op zolder had gevonden? Zoals de lijst met codes die regelmatig te horen waren op Mi Amigo? Ik heb die lijst omgezet in een digitaal lijstje dat ik nu hier ga publiceren (en waar we het vanavond over gaan hebben in Tivoli Road). Ik had het ook beloofd aan Wim de Groot, dus alsjeblieft Wim.

Hier staat een pdf-bestand met de beruchte codes. Enjoy, gasten!

De Magdalena-codesdownloaden

Het blijft travakken

Nu de grote vakantie voor de deur staat te treuzelen om echt van start te gaan, doen Marc en ik weer wat we in onze wonderjaren deden om de zomer te overbruggen. We zorgden er toen voor dat we voldoende opgenomen programma’s klaar hadden, zodat de luisteraars niet zouden merken dat we er niet waren.
Zelfs in de jaren dat Maeva op z’n populairst was, deed ik dat ook. Dat viel trouwens nog dik tegen, per dag drie uur Wekkerwacht opnemen – en er bovendien voor zorgen dat die opgenomen uren klonken zoals een normale live Wekkerwacht.

Het enige voordeel (behalve uiteraard het feit dat ik tijdens die vakanties nog eens thuis was, bij familie en zeldzame vrienden) was dat ik heel uitzonderlijk een keer naar mezelf kon luisteren. Checking what all the fuss was about, zeg maar. Aangezien ik nooit waarachtig een ochtendmens ben geweest, moet ik bekennen dat ik in al die tijd amper drie keer echt wakker genoeg was om een volledige Wekkerwacht te kunnen horen. Alle andere keren bleef ik gewoon slapen. Slechte reclame voor Wekkerwacht, vrees ik.

Maar goed, ik mag het Huidige Heden zeker niet uit het oog verliezen. Geen radio meer in ons leven, behalve een kort gastoptreden elke vrijdag in Die Zotte Morgen bij Dirk Van Brabant, de ochtendstem van MFM in de Vlaamse Ardennen.
Wèl is er onze podcast Tivoli Road waarvoor we steevast gaan wandelen doorheen het Mechelse Boswezen. We nemen er elke week eentje op waarvan Marc overigens een uitstekende montage doet, allemaal op de computer.

En ja, met de vakantie voor de deur, is het voor ons opnieuw zaak om wat extra moeite te doen om een aantal afleveringen op voorhand in te blikken en in te plannen en vanalles. Kortom, ’t is niet omdat een podcast niet echt live is, dat we ons best niet moeten doen, vrienden. Het blijft travakken.

De Witte Villa, Asse 1983

Kijk eens hier: een uitsmijtertje om de zomer vrolijk in te zetten:
Een blog-post uit de maand juni 2005 over de bekende villa uit het schone jaar 1983, en naast de villa de tientallen meters hoge zendmast, waarvan de glans stilaan tekenen van slijtage begon te vertonen, althans voor ons, de jongens die achter de witte muren en de blauwe deuren woonden.

Navigeren naar 1984

Vandaag zal ik mijn rekenmachine nodig hebben om me enigszins nauwkeurig over de kronkelige paden van Vadertje Tijd te maneuvreren. Want om mijn positie op de tijdlijn van mijn leven te kunnen bepalen, is het altijd handig enkele belangrijke bakens in de gaten te houden. Ook voor jullie, lieve lezers van mijn blog, kan dat een aardig hulpmiddel zijn om met mij te navigeren naar pakweg het jaar 1984.

In dat jaar, dat we uiteraard kennen van George Orwell, is het eveneens belangrijk om te weten dat mijn grootmoeder, de genaamde Elza Maria, op 77-jarige leeftijd, het najaar van 1984 ternauwernood zou halen. Ze overleed begin september, en ik weet dat zo goed om twee redenen. Ten eerste, in mijn vrije tijd bestudeer ik al een aantal jaar de stamboom van mijn familie (ik ben al kunnen terug gaan naar de 10de eeuw, echtwaar). Ten tweede, ik kreeg op de dag van haar overlijden een telefoontje van mijn moeder met het slechte nieuws, toen ik in de studio van Mi Amigo Duisburg zat, en dat was in september 1984. Dat was het eerste baken waaraan ik mijn positie in dat jaar kan afmeten.

Het tweede baken is ook makkelijk te achterhalen, ik ben namelijk op 2 juni 1984 in het huwelijksbootje gestapt.
Aanwezig op mijn toenmalig trouwfeest waren o.m.:

  1. mijn bewuste grootmoeder Elza Maria, waarvan niemand (ook zij zelf niet, gelukkig) toen kon vermoeden dat ze nauwelijks enkele zomermaanden daarna jammer genoeg zou komen te gaan.
  2. de heren Marc Hermans en Eric Hofman met wie ik in die tijd nauw samenwerkte bij Mi Amigo Duisburg (beide heren gaven mij als trouwcadeau een schitterende modelboot die ze hadden gekocht op de Antwerpse Vogelmarkt, met een hoge symbolische waarde – een cadeau dat overigens nog steeds bovenop mijn kast prijkt en dat de tijd dus langer heeft overleefd dan mijn huwelijk zelf.
  3. de deejay die zorgde voor de nodige ambiance en vrolijkheid. Die platenruiter was mijn voormalige collega Tony Van Rhode, welbekend van Maeva, het radiostation dat ik nog geen jaar voor mijn trouwfeest had verlaten. Tony maakte van het feest een onvergetelijk evenement, dat geef ik na zoveel jaren en een mislukt huwelijk grif toe.
  4. Herman Brusselmans, de man die er in die tijd (met korte haren) nog uitzag zoals hij er tegenwoordig opnieuw uitziet, en waarvan niemand kon bevroeden dat hij pakweg 40 jaar later wereldberoemd zou zijn in Vlaanderen. Ik kan zelfs met zekerheid zeggen dat ik in die jaren bekender was in Vlaanderen dan hij. Dat zou daarna drastisch wijzigen, ge moogt gerust zijn. Herman was in het gezelschap van zijn eerste vrouw Gerda B (ja, Gloria is op mijn trouwfeest geweest, vrienden)

Uiteraard werd het bovenvermelde trouwfeest ook opgeluisterd door de aanwezigheid van mijn toenmalige schoonfamilie, inclusief de heer B. van Praagh die ik ergens anders op deze website al de nodige credits gaf omdat ik zijn achternaam tijdens mijn hele radio-carrière zou gebruiken.

Verder is het wellicht een nuttige bijkomstigheid dat ik nu kan melden dat in 1984 mijn vader nog 16 jaar zou leven, mijn broer nog 17 jaar en mijn moeder nog 36 jaar. Kortom, dit alles geeft jullie toch enig idee waar ik mij op mijn levenspad in 1984 ongeveer bevond.

Qua inleiding kan dat wel tellen, niet?
Want waar het eigenlijk om gaat: 1984 was ook het jaar waarin een Amerikaanse zeezender zijn intrede deed op de Noordzee. Dat was Laser 558. Ik ben nooit echt een fan geweest van dat station, ik luisterde liever naar Radio Caroline. En toch deed ik in 1984 samen met mijn kompanen Marc Hermans en Eric Hofman diverse pogingen om binnen te geraken bij die Amerikanen.

We vertellen daar meer over tijdens een drietal afleveringen van Tivoli Road, de podcast warvan je de website kan vinden op tivoliroad.be (en uiteraard ook via de geijkte podcast-platforms Spotify, Apple Podcasts, Google Podcast en nog een aantal andere).

Om samen te vatten: 1984 was een jaar waar ik vooral naar toe navigeer met behulp van enkele bakens, die zich vooral bevonden in de familiale sfeer en waarbij radio niet echt een grote rol speelde.


Stan Haag vandaag (en in 1985)

Maak maar wat extra reclame voor de podcast van vrijdag, kreeg ik als instructie te horen van de genaamde Hermans.
Onze wekelijkse wandeling over Tivoli Road zat er op. We genoten van het zonlicht dat door de bladeren filterde terwijl we langs het kronkelende pad liepen, omringd door het vrolijke gegil en gelach van schoolkinderen. We realiseerden ons dat ze wel iets moois hadden weten te maken van dit park. De energie en levendigheid in de lucht vulden ons met een gevoel van positiviteit en verwachting.

Marc in rustige afwachting tot de opname kan beginnen.

Is het met of zonder BTW? zou ik willen vragen aan de baas van Stad Mechelen die deze keer zeker een mooi stukje poëtische promotie voor zijn park krijgt van mij.
En de podcast? Het is een aflevering geworden, die ik aan iedere rechtgeaarde radio-fan kan aanraden. Het gaat onder meer over enkele hilarische momenten van de genaamde Stan Haag, beroemd en bekend van Radio Veronica en ook van Radio Mi Amigo. Beklijvende fragmenten die u zullen bijblijven, dames en heren en eventuele x-en.

(En nu alvast wat reclame voor volgende week: een exclusieve opname van iets van de Magdalena)

Tijd brengt raad en vergiffenis

Straks om 18 uur gaat de nieuwe week-aflevering van Tivoli Road online op de website. En als Spotify een beetje mee wil, in de loop van de avond ook dààr. Het is weer een vrij lange episode geworden, waarin we het verhaal uit de doeken doen van de exit van Ronny Van Gelder bij Mi Amigo Duisburg. Zelf vind ik het niet één van onze fraaiste belevenissen. Maar ja, voorbij is voorbij. En spijt komt altijd.. inderdaad: te laat.

In 2004 was Ronny te gast bij ons in Zondag Zondag, een goed beluisterd radioprogramma op Radio Forest in Hamme. Eén en ander hebben we toen met Ronny uitgeklaard. Het komt er op neer dat hij ons de pauselijke zegen gaf, vol van vergiffenis en zo. Fragmenten uit dat programma kan je horen in de aflevering van onze podcast.

En ter verdere kadering en duiding, zal ik hier een linkje zetten naar een vorige posting op mijn blog waarin ik het toen had over de bewuste Zondag Zondag van die week. En beter kan ik het nu, anno twintig roerige jaren later, eigenlijk niet zeggen. Lees zelf maar, matekes.

In de wei staat een koe

En die koe zegt aai love joe heppie beurdee toe joe.
Ja, straffe toeren eigenlijk. Vanmorgen ben ik extra vroeg uit mijn bed gekropen, want ik had een afspraak met Marc Hermans, los van onze wekelijkse wandeling voor Tivoli Road. Een bonus-wandeling, zeg maar.

Vandaag is het 42 jaar geleden dat Maeva officieel in de lucht kwam, na wekenlange testuitzendingen. Zondag 24 mei 1981, het is een historische datum geworden. En niemand die er op die zondag bij was, kon op dat moment bevroeden dat het nieuwe radiostation de geschiedenisboeken zou gaan halen. Soms slechts een voetnoot. Maar vaak ook (vooral dan in de media-geschiedenisboeken) een uitgebreid hoofdstuk.

Zoveel decennia later blijft 24 mei voor duizenden luisteraars nog steeds een bijzondere datum. Voor ontelbare radio-makers is het een soort van mijlpaal. De creatieve makers voor wie de mannen en vrouwen van Maeva een voorbeeld zijn gebleven. Soms een motivatie om zelf ook radio te gaan maken. Een soort van Olympische vlam die doorheen de jaren werd doorgegeven. Zoals de tekst van het liedje gaat: symbool voor de collega, zend uit!

Dirk Van Brabant is zo’n maker die nu nog altijd zijn ding doet op Radio M FM met het ochtendprogramma Die Zotte Morgen. Dirk had ons een paar dagen geleden gevraagd of wij ons steentje wilden bijdragen in zijn programma ter gelegenheid van deze speciale dag. Aangezien de genaamde Dirk in mijn verre verleden de rol speelde van sidekick bij mijn zowat wekelijkse gastoptredens met de Maeva drive-inshow in de Saturnus in Peizegem (Merchtem), hoefden Marc en ik daar niet super lang over na te denken. En technisch is het in deze 21ste eeuw ook niet echt ingewikkeld om de verbinding te leggen tussen Mechelen en de Vlaamse Ardennen. Zodoende konden wij nog eens live een paar interventies doen vanuit ons geliefde Tivoli Park, maar deze keer uitgezonden in het landsgedeelte waar Die Zotte Morgen vrij populair is.

Selfie met Dirk Van Brabant

Overigens, Dirk Van Brabant is altijd een soort van fan geweest van ons (dat heeft hij zelf ook al gezegd, dus ik mag het herhalen) en hij vroeg of hij ooit eens een selfie mocht nemen samen met ons. Het zal niet evident zijn om een afspraak te maken face to face. Maar toch hebben we zijn droom een beetje waar gemaakt, we zijn zelf ook wel een soort van creatief.

En wij zouden wij niet zijn, als we ook vandaag niet snel zouden schakelen. Heb je het programma vanmorgen niet gehoord? Val je buiten het ontvangstgebied? Dan kan je onze tussenkomst nog eens horen in de vorm van een BONUS-aflevering van onze podcast.

Hij was een beetje zot

Dit Witte Villa-dagboek is bedoeld
om iedere dag te worden bijgehouden
en om de spannende gebeurtenissen
in en om de Witte Villa te verslaan.
De onverbloemde waarheid!
De naakte feiten!
Geen blad voor de mond!
Laat dat het motto zijn voor dit boek.
Aan allen die dit lezen,
aan allen die nog zijn, en na ons
zullen zijn, en vooral
Aan onszelf en onze beminden:
Laat u niet ontmoedigen,
veel sterkte, laat u niet op de kop zitten,
en onthoud dit:
ook de nog maagdelijk-witte bladzijden
van dit boek zullen
eens beschreven zijn.
Onze kleinkinderen zullen zeggen:
kijk die opa eens, hij was
een beetje zot, maar wat was ik graag
in zijn plaats geweest!

30 december 1982
Arie van Loon
Marc Hermans
Ben van Praag

Als een zeef

Marc stuurde mij een berichtje om te zeggen dat hij volop fragmenten aan het beluisteren is voor één van onze volgende afleveringen. Het zijn stukjes uit programma’s van Mi Amigo Duisburg. Ik noem het zo voor het gemak, maar het heette gewoon Mi Amigo. Meer daarover later. In Tivoli Road van dit weekend nemen we al een aanloop naar het verhaal van dat nationale station uit 1984 dat Marc en ik opstartten, samen met Guido van Linthout en Ronny Van Gelder. Die Mi Amigo was overigens de eerste radio die echte concurrentie werd voor Maeva, nadat we daar weg waren.

Maar soit, zoals ik zei: meer daarover later. Waar het mij nu om gaat, is de teloorgang van het menselijk geheugen. Zowel Marc als ik zelf, beseffen stilaan dat het quasi onmogelijk is om alles wat we hebben meegemaakt, ook tot in detail te onthouden.

Ben? Wist je dat jij en ik nog programma hebben gedaan bij Lipstick?
Och gij! Nog vòòr Mi Amigo begon in Duisburg? Dat wist ik niet meer!
Ik ook niet. Totaal vergeten!
En dat Ferry Eden ook programma deed voor Duisburg.
Totaal vergeten!

Dit soort conversaties beginnen steeds vaker op te duiken. Zeker sinds we via Tivoli Road meer en meer met ons eigen verleden geconfronteerd worden. Vroeger dacht ik dat het een vroege vorm van dementie was die de kop op steekt, nu het pensioen een onvermijdelijk deel van de realiteit is geworden.
Echter, sinds een tijdje begrijp ik dat niemand èlk detail van zijn/haar leven voor eeuwig onthoudt. In ons geval, waarbij veel details in de vorm van audio-fragmenten regelmatig verschijnen, krijgen we evenwel vaak te maken met de harde bewijzen.

De momenten van och gij! Dat wist ik niet meer! zijn dan ook meer dan vroeger aanwezig. Gewoon accepteren is de boodschap, het heeft ook zijn goeie kanten. Welke goeie kanten dat zijn, dat ben ik helaas vergeten.

Nog iets voor de Maeva-fans: ik weet dat Ronny Van Gelder ons veel te vroeg ontvallen is. Maak u geen zorgen, hij wordt niet vergeten. In de komende afleveringen van onze podcast, zullen we het nog vaak hebben over de Ronny. En zoals Marc het soms zegt: hij krijgt zijn plaats in de geschiedenis.

Betrapt, Marc!

Zoals ik al beloofde in de loop van de bonus-aflevering van Tivoli Road, zet ik de foto’s die Marc Jacobs nam van het publiek op de boot, hier op internet. Denk er aan, die boot kwam in 1977 langszij de MV Mi Amigo liggen. Eerlijk gezegd, de foto is niet super duidelijk maar L. (de jongste dochter van Marc Hermans, die blijkbaar over een geoefend speurdersoog beschikt), meende in één van de fans haar vader te herkennen en riep dan ook uit Papa da zijde gij!.

Nu is de tijd voor ons (dus ook voor Marc) niet helemaal zonder gevolgen gebleven, maar ik kan bij goed toekijken toch bevestigen dat de jongeman die met een fototoestel in de hand een beetje boven het publiek uit torent, wel degelijk de genaamde Marc H lijkt te zijn. Betrapt!

Snel schakelen, il faut le faire.

Wel, toen ik nog voor het fijne kabelbedrijf werkte – alweer ACHT jaar geleden, kan je dat geloven?- was één van de vereiste skills op de klantendienst: snel kunnen schakelen.
Snel schakelen, dat is zeker één van de kunstjes die Marc en ik uit onze hoed getoverd hebben de voorbije twee weken. Mi Amigo (de èchte), de webradio waar Marc sinds vorig jaar zijn programma Koffiepauze deed, zit helaas een beetje in de problemen, door strubbelingen tussen boven en beneden. Waarbij je beneden mag opvatten als de plaats waar de talenten zetelen. De dj’s die vroeger deel uitmaakten van de originele ploeg uit de jaren toen Mi Amigo nog uitzond vanop de woelige baren van de Noordzee. De Getrouwen, zeg maar. Wat uiteraard niet betekent dat boven de plaats is waar één of meer Verraders zitten. Die analogie met het populaire reality-programma op tv komt me nu gewoon goed van pas, da’s al.

De strubbelingen zitten vooral in de communicatie tussen boven en beneden, in die mate zelfs dat de originele ploeg besloot om het gezamenlijk voor bekeken te houden, en op te stappen. Ik ga daar verder niet over uitweiden, probeer niet om me toch zover te krijgen. Laat ik het erop houden dat ik me heel waarschijnlijk zou aansluiten bij beneden, als ik er toch betrokken bij zou zijn.

Het gevolg is wel dat er geen gesproken programma’s meer zijn op dit moment. En dus ook geen Koffiepauze met Marc. En ja, dus ook geen Tivoli Road meer. En kijk, onze skills van bij de klantendienst komen ons op dit punt goed van pas.
We moesten snel schakelen.

Tivoli Road is bijna van de ene dag op de andere een podcast geworden.
Alle voorbije afleveringen staan inmiddels op de belangrijkste platformen en zijn dus te beluisteren op beide A-merken onder de besturingssystemen op de huidige smartphones. Ja, Apple (iOS) en Android inderdaad. En dankzij de aanwezigheid van Spotify onder Windows èn MacOS, zijn we ook te vinden op alle computer-systemen.

En voor de mannen/vrouwen/x-en die niets moeten weten van al die nieuwerwetse prullen en die eigenlijk alleen maar internet willen hebben: zelfs die koppige duvels kunnen toch naar onze podcast luisteren via de website www.tivoliroad.be

De nieuwste aflevering (de eerste onder het podcast-regime, zeg maar) komt zaterdag online. Morgen zal ik verslag doen over de opname daarvan die Marc en ik tijdens onze wandeling van dinsdag euh… opgenomen hebben dus hé.