(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 22:30)
TV-uitzending op Veronica.
De hele bemanning was verzameld voor de buis, heel opgewonden.
Vooral Wim en Daniel.
Tag: magdalena
Magdalena – zondag 15 juli 1979
(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 17:30)
TV-ploeg van Veronica komt aan boord met o.a. Leo van der Goot.
Ze nemen later Kees en de zendertechnicus mee.
Zo weinig mogelijk programma verzorgen
Mijn jarenlange metgezel op het radio-pad is met vakantie, waarschijnlijk het verdrag van Straatsburg gaan bewonderen. Maak jullie geen zorgen, de podcast loopt gewoon door. Vanavond om 18u komt de nieuwste aflevering als bij wonder bijna vanzelf online, alsof Marc nooit van het woord vakantie had gehoord.
Waar zullen we het in deze aflevering eens over hebben? Welnu, aangezien we het hoofdstuk Laser 558 vorige keer hebben afgesloten, èn aangezien mijn eigen jongensavontuur op de MS Magdalena dezer dagen weer in de belangstelling staat (44 jaar geleden! de zomer van 1979!) vonden Marc en ik de timing perfect om vanavond nog eens aandacht te besteden aan de parel van de Noordzee.
Ik lees tegenwoordig af en toe berichten van luisteraars en fans die schrijven dat ze mijn programma’s toen wel vonden meevallen. Of dat mijn presentatie wel aardig klonk. Euh ja, dat zal dan wel. Bedankt voor de troostende woorden, ik ben 44 jaar later wel bestand tegen de waarheid en vooral ben ik blij dat ik mij na die zomer in de jaren daarna op een andere manier kon laten horen bij Maeva. In elk geval, toen ik bovenstaande papier in handen kreeg, met het advies om voorlopig misschien best ook zo weinig mogelijk programma’s te verzorgen, moest ik als jonge twintiger toch best wel een paar keer slikken. De spijt die ik ergens diep in mijn hart begon te voelen, verdween pas toen ik mezelf voorhield ik zit hier wel aan boord van een echte zeezender, en ik mag programma doen en zoveel andere jonge gasten zouden er voor willen betalen om dit avontuur mee te maken en patati patata. Kortom: spijt is wat de koe schijt.
Dat gezegd zijnde, de rest van wat kwam, volgde allemaal voort uit die ene zomer. Ik zei het daarnet nog tegen Bruno B tijdens onze vrijdagwandeling: spijt is overbodig, want alles wat gebeurt, brengt je altijd naar het Huidige Heden.
Oh ja, weten jullie nog dat ik een paar weken geleden allerlei schatten op zolder had gevonden? Zoals de lijst met codes die regelmatig te horen waren op Mi Amigo? Ik heb die lijst omgezet in een digitaal lijstje dat ik nu hier ga publiceren (en waar we het vanavond over gaan hebben in Tivoli Road). Ik had het ook beloofd aan Wim de Groot, dus alsjeblieft Wim.
Hier staat een pdf-bestand met de beruchte codes. Enjoy, gasten!
Magdalena – zaterdag 14 juli 1979
(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 10:25)
Tweede programma. “Muziektrein” van 9 tot 10.
Iets beter.
Magdalena – vrijdag 13 juli 1979
(uit dagboek Ben van Praag)
(Noordzee, 22:15)
Eerste programma gedaan.
Slechte kwaliteit, zowel technisch als qua presentatie. Erg zenuwachtig.
Daniël bleef bij mij in de studio.
Magdalena – donderdag 12 juli 1979
MS Magdalena 1979 (c) onbekend
(uit dagboek Ben van Praag)
Aan boord gekomen rond acht uur ’s avonds, samen met Kees en een zendertechnicus. Kennis gemaakt met de andere jongens en de bemanning. Om 21:45 weer in de lucht, met non-stop muziek.
Wat te bewijzen was: Het Lied
Sedert we goed en wel bezig zijn met onze podcast (die steeds populairder wordt, we moeten daar eerlijk in zijn), wordt Marc Hermans ook steeds strenger, heb ik al gemerkt. Zijn credo luidt nu als we het niet kunnen bewijzen, is het niet gebeurd! Welnu, het feit dat ik onlangs mijn bescheiden dagboek uit de zomer van 1979 op zolder terug vond, maakt het een stuk eenvoudiger om te voldoen aan die strenge Hermans-eis.
Om een willekeurig voorbeeld te geven: in de maand juli van dat gezegende jaar hebben mijn zeer gewaardeerde collega’s (ze hebben mijn leven gered, en ik stel dat nog altijd op prijs) Wim de Groot, Johan Vermeer en Daniel Bolen samen met mezelf in de studio van Mi Amigo een lied gemaakt en gezongen dat sindsdien in beperkte kring bekend staat als Het Min Of Meer Gezongen Magdalena-lied.
De bedoeling was toen om in de voetsporen van o.m. Marc Jacobs en Frank Vandermast te stappen die een paar jaar daarvoor enkele Mi Amigo strijdliederen hadden gemaakt, zeer succesrijk overigens. Wie herinnert zich niet meer Ik zit op de Noordzee en ik draai platen? op de melodie van The Disco Duck. Of natuurlijk Mi Amigo 319, niets houdt ‘em tegen op de vrolijke wijs van The Arabian Affair. Dat hebben zij gepresteerd hé, die twee. Op de Magdalena wilden wij ongeveer hetzelfde gaan doen, maar dan met Love Me Tender.
Ik heb daar blijkbaar over geschreven in mijn Magdalena-dagboek, bestaande uit een twintigtal totaal vergeelde bladzijden, waar de geur van de dieselolie nog vanaf komt, ik schreef het al eerder. Is dat fragment uit mijn dagboek genoeg bewijs, Marc Hermans?
Op 13 juli 1979 klom / sprong / stapte ik aan boord van dat zendschip. Dat is nu 44 jaar geleden, reden te meer om het een beetje te vieren dat ik die unieke Zomer mocht meemaken. Dus ik ga tijdens de zomer van 2023 (ja hij is volgens mij nu echt begonnen, heet warm kreun zweet) dat dagboek hier publiceren, telkens op de dag zelf maar dan 44 jaar later. Ik ga er mee beginnen op 13 juli, dat is mijn vaste voornemen. Hoe we daar dan eventueel met Tivoli Road op inpikken, zal onderwerp worden van enige teammeetings met Marc en ik zelf.
Maar hoe we deze keer ingepikt hebben met ons lief podcastje, dat staat al vast. Morgen komt de nieuwe aflevering online. En goede verstaanders, trouwe luisteraars, ijverige stalkers en gewoon slimme mensen hebben het al door: we gaan het hebben over het Magdalena-lied, dat integraal in de aflevering zal zitten. Dat had ik nu nooit verwacht, die spannende juli-avond aan boord van het zendschip MS Magdalena, dat ik het 44 jaar later over dat lied zou hebben in een zogeheten podcast. Luister morgenavond, vrienden. Oh ja, voor de speurneuzen: het Magdalena-lied staat al maandenlang ergens op deze blog. Als je goed zoekt, zou je het normaal gezien kunnen vinden.
En hier kan je meer lezen over mijn Zomer van het Zendschip op de Zee:
Mijn Jersey Girl
De kok heette Kees
De lokroep van de ether
De blijde intrede van P. Valain
De Parel van de Noordzee
Het staat geschreven en gedrukt.
Dus het is niet van de pot gerukt!
Mijn Jersey Girl
Wel ja, hoe gaat dat in het leven? Je hebt van die lange periodes tijdens dewelke je zo goed als nooit meer denkt aan andere tijden in je bestaan en dan hoor/lees/ruik je iets dat je met een rotvaart terug in je eigen verleden laat roetsjen.
Door die mail van Martien Engel en de site van Mi Amigo 192 ben ik wat aan ’t rondsurfen geweest en kwam ik terecht bij een andere, voor mij ronduit fijne website waar ik ooit al eens op terecht was gekomen maar waarvan ik het bestaan zo goed als vergeten was.
Dossier Mi Amigo is van de hand Theo van Halsema en is een aanrader voor iedereen die ooit naar Mi Amigo heeft geluisterd, of het nu om de originele ging of om het vervolg vanaf de Magdalena. De site bevat tientallen teksten uit krantenartikels die ooit verschenen over Mi Amigo.
Zelf heb ik tijdens mijn verblijf aan boord flink wat foto’s genomen maar die werden allemaal in beslag genomen door de Nederlandse politie, dus je kan je wel voorstellen dat ik met een flinke brok van nostalgie in de keel plots na 26 jaar een foto zag van het toilet op de Magdalena. Rare ervaring: na een dikke kwarteeuw zit je nietsvermoedend op internet te zwalpen en zie je plots de godvergeten wc terug waarop je zelf nog hebt gezeten tijdens een zomer op de Noordzee, een zomer die redelijk allesbepalend is geweest in je leven.
Op diezelfde site staat ook nog de volledige programmering en ik moet lachen als ik zie dat ze mij op zaterdagochtend het programma Muziektrein hadden gegeven, een programma voor de derde leeftijd. Tjonge, ’t was wel echt een breed format.
Terwijl ik zo op die website de geur van 1979 zit op te snuiven, moet ik mezelf bijna echt dwingen om de realiteit onder ogen te zien: al die teksten gaan wel degelijk over een stukje geschiedenis dat ik zelf heb meegemaakt, waar ik met mijn gat bovenop zat. En geen haar op mijn hoofd dat er toen aan dacht dat ik een stukje geschiedenis meemaakte. Ik besefte toen enkel dat ik zat waar ik in mijn jongensdromen altijd had willen zitten. Geen zorgen, geen gezever. Plaatjes draaien vanop de zee. De kust, de rest van de wereld en de toekomst ver weg. Nothing matters in this whole wide world when you’re in love with a Jersey girl, zou Springsteen jaren later zingen.
Mijn Jersey girl heette drie maanden lang Magdalena.
De lokroep van de ether
Ja, die maand september in 1979…
Veel radio van op zee viel er voor mij niet meer te beleven toen. Na mijn eerste periode aan boord was ik twee weken thuis geweest. Wel spannend, om toen naar de 272 m te luisteren en mijn collega’s bezig te horen. Ik kon eigenlijk nauwelijks vatten dat ik zelf zes weken op dat schip had gezeten en dat ik nu deejay bij een zeezender was. En ik verwachtte eerlijk gezegd niets meer te horen van de organisatie, ook al hadden ze mij verzekerd dat ik na een week of twee weer aan boord zou mogen.
En toch mocht ik voor een nieuwe periode aan boord, ze moeten echt een zwaar tekort hebben gehad aan dj’s. Nooit heb ik begrepen waarom er niet meer kandidaten waren. Mijn tweede periode duurde maar een paar weken, en ’t waren twee weken vol miserie, maar toch ook twee weken van avontuur. Die zomer van 1979 had ik niet alleen het onvoorstelbare geluk om deel te mogen uitmaken van een zeezender, hoe slecht hij ook was, maar ook om meteen een paar jongensboek-achtige weken te mogen meemaken. Zware stormen, een schip dat losgeslagen van zijn anker en zonder motor rondzwalpte op de Noordzee, een manklopende organisatie die wel een ankerketting maar geen anker aan boord kreeg, kortom alle mogelijke spannende dingen vielen mij ten deel.
Dat rondzwalpen mag je letterlijk nemen. Een paar dagen lang hadden we wel nog een motor zodat we tenminste min of meer op onze positie konden blijven, ook zonder anker. We wisselden elkaar af aan het roer in de stuurhut om rondjes te draaien. Boeiende ervaring, hoor: niet zomaar aan boord van een zendschip zitten, maar er ook nog mee varen.
Uiteindelijk begaf ook de motor het en waren we ècht stuurloos, overgeleverd aan de elementen, zoals ze dat zeggen in boeken. De laatste paar dagen – uitzenden deden we toen al niet meer – liepen we dag en nacht rond in onze zwemvesten. Toen de Magdalena uiteindelijk op een zandbank voor de Nederlandse kust vastliep, besefte ik dat het avontuur voorbij was. Ik denk niet dat ik de enige was die het niet erg vond toen we uiteindelijk door de Nederlandse rijkspolitie van boord werden gehaald op 21 september. Stinkend naar diesel, dagenlang niet gewassen en ongeschoren werden we gearresteerd. Onderweg naar verschillende politiebureaus konden we op Hilversum luisteren naar het radionieuws waarin werd gemeld dat het zendschip van Mi Amigo gestrand was en de bemanning was gearresteerd. Vreemde ervaring om dat zo over jezelf te horen.
Zoals de anderen mocht ik een nachtje doorbrengen in een cel. Veel trok ik mij daar niet van aan, tenslotte waren we geen misdadigers en ik wist wel dat ik ’s anderendaags naar huis mocht en daar was ik ook wel blij om. Hoe het nu verder zou moeten, daar had ik geen flauw idee van. Mijn zeezender-avontuur was voorbij. Veel zin om te gaan doen wat op mijn diploma stond – lesgeven – had ik niet meer. Toch zou ik een paar weken later een tijdje voor de klas staan. Groter verschil was natuurlijk niet denkbaar. Mijn carrière als leraar zou dan ook niet blijven duren, de lokroep van de ether was groter.
Ik had van radio maken geproefd en het smaakte naar meer.
De kok heette Kees
Inderdaad, ik heb me vergist, Rudy Dero. In een reactie op mijn verhaal over de Magdalena maakt Rudy mij er attent op dat Kees Borrel geen zendertechnicus was aan boord maar een simpele kok. Natuurlijk heeft Rudy overschot van gelijk. En natuurlijk wist ik dat wel. Ik heb Kees Borrel nooit aan de zender zien werken, en ik kende zijn naam en reputatie ook al van toen hij nog kok (KOK) was aan boord van de originele MV Mi Amigo.
’t Zal wel aan mijn overenthousiasme te wijten zijn dat ik die fout maakte, zeker? Of aan het feit dat ik het woord zendertechnicus nu eenmaal een stuk mooier vind dan het woordje kok waardoor mijn onderbewustzijn daar voor koos. Of nog simpeler: blame it on the boogie. Met andere woorden, ik heb het inderdaad geschreven maar ik bedoelde iets anders.
De reactie van Rudy brengt mij er wel toe na te denken over de bedoeling van dit virtuele dagboek, dit weblogje, deze mengelmoes van herinneringen en zo. Pin me er niet op vast, beste lezer. Ik wil geen geschiedkundig werk afleveren, geen historiek van feiten en data. Schiet me niet af als er eens fouten in staan, als namen verkeerd geschreven zijn, frequenties niet helemaal juist blijken, of data verwisseld worden. Reageer gerust, wijs me erop, geef me de juiste informatie maar vermoord me niet, niet in gedachten en liefst ook niet in het echt.
Oja, en wat dat verhaal over Kees Borrel betreft. Dat hij in een zatte bui de zender aan boord van de Magdalena aanzette toen die nog in de haven lag, dat klopt dus wel degelijk. De man wilde een plaatje draaien voor een lokale schone, zoals Rudy dat zo mooi zegt. 10 kw in de bebouwde kom, zeg maar. Niet echt super verstandig, maar ’t blijft een leuke anekdote. Overigens, Jaap van Velzen kwam inderdaad bij ons aan boord om aan de zender te werken en hij heeft zijn eigen herinneringen aan die tijd op internet gezet.
De foto die hierbij staat, heb ik van zijn site gepikt. Ik sta er namelijk zelf op, en de foto’s van toen waar ik op sta, zijn zeldzaam. Ik ben die lange in het midden, in het roze hemd. Mijn God, ik herinner me dat hemd nog wel. Links van mij staat Jerry Hoogland, voor zover ik het kan bekijken. Rechts de Griekse kapitein, zijn naam ontschiet mij, ik zal thuis in mijn dagboek moeten kijken daarvoor.
Jaap was een fijne gast, een Hollander van het juiste soort. Hij stotterde een beetje, maar ik kon goed met hem overweg. Op zijn site schrijft hij (en mijn mond viel open toen ik dat las) Met de Belgische DJ Ben van Praag kon ik het goed vinden. Hij was geen DJ, zo vertelde hij, maar leraar in topografie. Topografie!! Topografie!! Jongens, ik denk niet dat ik in 1979 zelfs wist wat topografie betekent, laat staan dat ik er leraar in zou zijn. Jaap makker, ik was net zo min leraar topografie als Kees Borrel zendertechnicus was. Ik zal wel verteld hebben dat ik leraar Nederlands-Engels was.
En hoe zou het met dinges zijn tegenwoordig, met Sjaak van Dijk? Dat was een jongen uit de Westhoek, de kanten van Diksmuide geloof ik, die ook aan boord kwam in de laatste weken. Hij kwam voor de motor en zo. Ik geloof dat hij zelfs nog kapitein werd toen de Griek van boord ging. Ik was blij dat er een Belg aan boord kwam, zo was ik niet meer de enige tussen de Hollanders. Met Sjaak (hij heette natuurlijk anders, maar hij vond het wel fijn om ook een schuilnaam te hebben, en dat moest ook wel natuurlijk) ben ik na de Magdalena-periode nog eens naar de Ijzertoren getrokken, begot (foto’s opzoeken als ik weer terug ben) en op een andere keer liep ik hem tegen het lijf in de Veldstraat in Gent.
Met Erik Mes kon ik het beste overweg eigenlijk. Erik was een Hollandse dj, met een gevoel voor humor dat goed bij dat van mij aansloot. Hij had al meteen ambras met Ferry Eden, en uiteindelijk is hij uit eigen beweging van boord gegaan. Ook Erik heb ik nog terug gezien, hij is zelfs nog naar Hamme gekomen (foto’s!) en samen brachten we een bezoekje aan Mireille en Fernand van de fanclub.
Ferry Eden was de enige die van de originele Mi Amigo was overgebleven en toen hij aan boord kwam na enkele weken, kwam er ook voor het eerst een beetje structuur in het leven daar. Niet dat hij echt programmaleider werd of zo, maar hij liet zich wel gelden. Ik was eigenlijk een fan van Ferry want ik luisterde graag naar hem in de jaren daarvoor, vooral toen hij Ook Goeiemorgen presenteerde, met die schitterende jingles van hem. Die gezongen dingen van Teach In en van Trinity, dat vond ik al de max voor dat woord bestond.
Later, toen de Magdalena al gestrand was, ben ik Ferry in Holland gaan bezoeken, en toen was er sprake van om toch weer in de lucht te gaan vanop een schip, maar dat ging niet door. En nog later is Ferry in Vlaanderen verzeild geraakt, en heeft hij nog een tijdje bij Maeva programma gemaakt vanuit de Witte Villa, toen wij daar al weg waren. Hij is uiteindelijk getrouwd met Suzy uit Asse.
Hoe is het weer overigens in Vlaanderen en omstreken, vrienden? Hier is het meer dan 30 graden, en het gaat nog warmer worden de komende dagen (mijn knie doet pijn, dus het zal wel kloppen). Dinsdag ben ik thuis en dan ga ik eens deftig de nieuwsgroep doornemen om te kijken wat voor spannende dingen er allemaal gebeurd zijn de voorbije twee weken. Via iRadio heb ik al eens vluchtig de opvallendste topics bekeken. Extra Gold staat opnieuw volop in de belangstelling, zie ik. Woensdag moet ik normaal weer programma doen daar, maar ik wil wel eerst eens weten wat er nu weer allemaal gaande is. In een soap meespelen, da’s het laatste waar ik zin in heb.
Marc heeft ook vakantie nu en in een sms liet hij weten dat hij samen met Serge Van Gisteren op weg was naar Hilversum, voor a final trip down Memory Lane. Zal wel met Veronica te maken hebben, hem kennende. Die zenden nog uit op de goeie ouwe middengolf tot eind augustus, maar dat moet ik hier missen in Zuid-Europa.